Frans

Er was eens...een jong meisje dat naar de middelbare school mocht/moest (leerplicht). Ze ging van het dorp naar de grote stad. Dat vond ze niet eng, want de helft van haar familie woonde in die grote stad. Haar moeder was er geboren en ze gingen samen vaak met de bus op bezoek bij oma. Ze reden dan eerst naar het station en stapten daar op een andere bus, de stadsdienst richting de vogeltjesbuurt.
Voor de nieuwe school had ze geen overstap nodig, de bus stopte voor de deur van de school. Er was dus ook bijna nooit een excuus om te laat te komen op school, tenzij het sneeuwde of hard gevroren had en de bus niet reed van dorp naar stad.

Op school kreeg de jongedame lessen Franse taal. Het was niet haar ding, het bleef niet hangen. Vroeg je haar echter namen zoals, Kees, Bart, Bas, Paul, Ad, Peter, dan wist ze in welke lokalen deze knullen zaten en welke les ze daar volgden. Ze kende van verschillende mannelijke jeugd de lesroosters uit haar hoofd, behalve van Frans.
Frans was niet aantrekkelijk, Frans ging te snel en was onverstaanbaar. Ze had geen hekel aan Frans, maar ze kon geen vat op Frans krijgen. 

Het vreemde aan dit alles was dat ze wel schriftelijk een boontje had voor Frans. Ze kon hem lezen en schrijven, maar spreken kon ze hem niet. Frans, ze had al snel een zinnetje onder de knie: "Je ne parle pas Français." 
(Maar zelfs als je dat zinnetje in tempo tegen een Fransman zegt, denkt elke Fransman dat je dus wel Frans praat.)
De mondelinge toetsen gingen stroever en de leerkrachten vonden haar niet de ideale leerling. Tja, wiskunde en natuurkunde lag haar nu eenmaal beter dan Frans. 
Voor haar was het Franskundeni.

Gelukkig kon ze na drie jaar geprobeerd te hebben, Frans achter zich laten. Deze relatie zou ze liever niet meer aangaan. Ze koos voor een exact pakket en genoot van de lessen met  Olaf, Bart, Hans, Arjan, Kees, Eric en Mariëlle. Tijdens de lessen natuurkunde zaten ze met heel weinig meisjes tussen heel veel jongens, maar er was geen tijd om naar de jongens te kijken. Ook al was ze puber en vond ze veel jongens mooi, ze moest zich concentreren op andere verbindingen. Tijdens de proefwerkweek kreeg ze vaak van de spanning een black-out en kreeg ze niets op papier, behalve van de leerkracht een vier.

Later kwam Frans terug in haar leven. Ze verhuisde met een vriend naar Senegal, waar de hoofdtaal Frans bleek te zijn. Ze vond het niet zo fijn, maar er was heus wel iets blijven hangen uit het middelbaar. Drie jaar school-Frans waarvan de helft niet uitgesproken kon worden, maar het lezen kon ze nog steeds. 
Ze deed haar uiterste best om te communiceren en vele keren toverde ze een lach bij dames en heren. Sommigen lachten, omdat ze de klemtoon verkeerd legde. Een enkele lachte, omdat ze voor paal stond naast hem. Hij die het wel met Frans kon vinden, want hij en Frans hadden meer dan tien jaar samen in de zelfde scholen gezeten. Ze vroeg hem dus ook vaak om raad, hoe zij met Frans om kon gaan, zodat ze geen foutjes maakte tegenover de andere mensen. Hij vertelde haar dat ze gewoon moest blijven proberen en er vanzelf wel achter kwam of ze iets goed of fout uitsprak. Hij zegde niets voor, dus ze ging soms op haar bek. Stond voor gek en hij schaterde.
De Fransmannen die ginder woonden hielpen haar wel. Ze vonden het knap dat ze de taal probeerde te spreken. Ze gaven haar geen onvoldoende, lachten haar niet uit. Ze lachten wel met haar mee als ze een mopje probeerde te vertalen van Nederlands naar Frans, maar de clou lag vaak anders. Frans heeft moeilijk uit te spreken humor. Denk ik dan maar.

Haar vriend gaf haar wel een onvoldoende. Niet alleen omdat ze probeerde met Frans om te gaan, maar omdat ze meer vrienden maakte. vrienden die er waren om haar te helpen. Eens vroeg Jacques aan hem waarom hij haar niet hielp met Frans? Hij gniffelde en zei dat ze het toch niet onder de knie kon krijgen.
De mannen die bij ons werkten spraken niet allemaal vloeiend Frans, ze spraken vijf à zes verschillende Afrikaanse talen. Ze hielpen haar om een beetje van die talen aan te leren. Ze waren geduldig en herhaalden woorden keer op keer. Ook hier werden geen punten voor uitgedeeld, toch niet in de vorm van 1 tot 10. De mensen gaven waardering voor het proberen. Uiteindelijk kon ze met steeds meer mensen communiceren. Geen grote gesprekken voeren in de Afrikaanse taal, maar ze toverde bij velen een grote lach op het gezicht als ze voorbij kwam en zei: "Casumai." Of als ze hen bedankte met: "Abaraka." 
De groet en dank je wel deed haar goed. Ze groeide, voelde zich thuis in een land ver van haar familie. Zelfs met Frans in haar leven.

Haar vriend kon er niet tegen dat ze aandacht kreeg van anderen. Dat ze genoot van het leven. Hij bleef haar onvoldoendes geven. Ze verdiende nooit een tien, negen, acht, zeven, zes, vijf. Geen complimentjes meer de laatste jaren. De relatie met Frans werd steeds beter, maar met haar grote liefde liep de relatie stroef.

Ze is een stille dood gestorven, ondanks Frans.

Plan B

In mijn nieuwste boek, Bevrijd van de narcist, staat een hoofdstukje advocaat maken. Mijn uitgever vroeg me waarom dat hoofdstukje in het boek staat, want er was weinig aanknopingspunt te vinden met de rest van het boek. Ik doe het hier even uit de doeken. Maar lees het eerst even.

Advocaat maken
Ingrediënten
Benodigdheden
a. pan + rvs kom die op de pan past (om au-bain-marie te verwarmen)
Instructies
– Giet een laagje water in de pan (zorg dat de rvs kom het water zometeen niet raakt) en breng dit aan de kook.

Stel dat mensen geen verse eitjes willen kopen, dan maken we daar toch iets anders van.

• 10 eieren
• 1 zakje vanillesuiker

• 250 gram kristalsuiker

• 300 ml (inmaak)brandewijn

b. garde

c. keukenthermometer

– In de rvs kom meng je de eieren, suiker en vanille met een garde. Roer het tot een glad geheel.
– Zet de pan op laag vuur en zet de kom op de pan (de kom mag water niet raken!) en voeg al roerend de brandewijn toe tot het geheel dik en romig is. Zorg ervoor dat de advocaat niet boven de 85 C komt. Dan kan het namelijk gaan schiften.
– Daarna afkoelen in koud water en blijven roeren. Doe dit door bijvoorbeeld koud water in de gootsteen te laten lopen en de kom hierin te zetten.
– Serveren met slagroom!

Het lijkt inderdaad vreemd om dit hoofdstuk te lezen in een boek over leven met een narcistisch persoon. Het wordt je duidelijk als je het in volgende context plaatst. Mijn ex-vriend heeft altijd een plan B, dus ook voor groenten en fruit in de tuin. En in dit geval met eieren. Aangezien we steeds meer kippen kregen en van verschillende mensen te horen kregen dat ze de verse eieren niet te duur wilden kopen, dacht hij dat we met de eitjes zouden blijven zitten. Dus moest er opgezocht worden wat we allemaal nog van overschot aan eitjes konden doen. Er kwam natuurlijk een alcoholisch drankje uit de bus, advocaat.

Dit is dus een plan B hoofdstuk. Het is goed om een plan B te hebben, maar je hoeft niet bij alles in je leven een plan B te maken. Zeker niet als je een geliefde meeneemt over de wereld. Het plan B in mijn geval heet Mariama. Ze is een vrouw van 35 jaar en aangezien ik te veel weerwoord gaf moest ik vervangen worden.

Op zich is het niet erg dat hij een ander heeft, maar wel erg is dat hij haar al had voor hij mij liet weten dat ik overbodig was. Hij had haar al getest en uitgeprobeerd in ons bed. Dat is zo triest aan zijn plan B. Het staat dus soms ook voor plan BED. Ik vond glijmiddel en snoepjes naast het matras. Daar had hij een vreemd smoesje voor, hij snoept namelijk nooit, maar toevallig toen ik in België was had hij wel snoepjes gekocht. Over het glijmiddel wist hij niets te zeggen.

Hij heeft in april “per ongeluk/expres” de jurk van Mariama bij mijn spulletjes gestopt en afgegeven aan mij. Hij bracht toen nog een lading mee terug, omdat ik niet meer mee mocht naar Senegal, ik was niet meer gewenst, maar hij zou me wel al mijn spulletjes nog teruggeven die mee verhuisd waren. Ik stuurde hem bericht dat er een jurk in de koffer zat die niet van mij was, maar hij wilde hem niet ophalen. Hij vertelde dat ik er van moest genieten, dat ik hem mocht houden en dat als cadeautje mocht beschouwen...rare man.

Hij zal de rest van mijn kleren wel aan haar gegeven hebben dan?!

Hij heeft tot op heden nog geen advocaat hoeven maken, want er zijn veel liefhebbers voor verse eieren. Hij komt er zelfs tekort. Misschien vindt hij nog een manier uit waarbij hij zelf eieren kan leggen?

Bevrijd van de narcist

Mijn nieuwste boek is overal verkrijgbaar, "Bevrijd van de narcist".
Normaal gezien zou ik vrolijk zijn en mogen feesten, maar ik kom niet in de stemming.
Op facebook zit ik in een aantal groepen waarbij slachtoffers van narcisme elkaar steun kunnen geven en vooral ook tips. Door het lezen van de verhalen kom ik er steeds beter achter hoe het de afgelopen jaren is verlopen. Hoe ik zo blind heb kunnen zijn...maar blind is niet dom...al vind ik mezelf wel dom dat ik erin getrapt ben.

Veel mensen vinden me sterk en zeggen dat ik het goed doe. Er zijn er ook die er anders over denken, die vinden dat ik hem zwart maak omdat hij me eruit heeft gezet.
Ik heb steeds het gevoel dat ik me tegenover die laatste groep moet verantwoorden, maar dat hoef ik helemaal niet. De feiten zijn de feiten en als zij hem als goddelijke man willen zien mogen ze dat helemaal zelf weten. Dat is niet mijn verlies.

Soms zie ik bij zaden voor voedsel (facebookgroep) een boodschap van hem voorbij komen. Hij moet nu zelf alles posten en warempel doet hij dat steevast met een Afrikaantje erbij op de foto.
Hij heeft me al die jaren gezegd dat als het minder goed zou gaan met inzamelen en dergelijke dat je dan beter een Afrikaantje bij op de foto zet, want dan heeft iedereen daar weer medelijden mee.
"In Nederland en België zijn de vrouwen verzot op beelden met schaars geklede, zielige Afrikaantjes." is zijn tekst.

Dat hij verder de Afrikanen dom en lomp vindt is alleen maar goed voor hem, want dan blijft hij de slimste. 
Ik moest eruit wegens vele redenen. Ik zal er enkele opsommen en ik ben benieuwd wat jullie daarvan denken. Zijn teksten, zeg ze maar eens hardop. Lees dit luidop en wat voor gevoel geeft het je dan?

- Jij hebt gevoelens, ik ben een wetenschapper en ik kan niks met gevoelens.
- Jij gooit met je spulletjes als je dronken en boos bent. Het doet me ontzettend veel zeer als ik die scherven zie liggen.
- Ik weet dat ze mij hier nodig hebben en jij kunt eigenlijk helemaal niets, dus het is beter dat je vertrekt. 
- Ik wil nooit meer contact met je, want je hebt mij weer voor schud gezet toen je alleen naar huis liep.
- Jij moet dankbaar zijn dat ik je meegenomen heb. Je was een echt wrak toen ik je voor het eerst ontmoette.

Voelt niet zo fijn hè, als de man waar je verliefd op bent geworden, met wie je de halve wereld bent over verhuisd, zo tegen je begint te praten?
En dan mag je weten dat ik gewoon de schuld kreeg van alles wat misliep. Dat ik nu in Nederland zit is mijn eigen schuld.

Geeft niet hoor, want ik ben mooi van hem af, maar bevrijd weet ik nog niet.

In een van mijn eerste boeken over Senegal schreef ik over de burgemeester en het tekenen of niet tekenen  van de papieren voor het project. Hij heeft die burgemeester bij de strot gepakt om hem te laten tekenen. Kun jij je voorstellen dat zoiets hier in Europa zou gebeuren? Of dat een of andere buitenlander iemand in het gemeentehuis een medewerker zo bedreigd dat die dan papieren in orde maakt?
Raf heeft dit in Senegal zo gedaan. Naderhand hebben ze hem teruggepakt en flink laten betalen voor zijn stuk grond, zogenaamde hogere belasting voor een buitenlander. De grond is overigens niet van Raf, maar blijft eigendom van de staat Senegal. De grond is 99 jaar van hem.

Ik zal er niet van staan te kijken als ze hem een keertje uit de weg ruimen. Hij behandelt ze als kleuters en als stront. 
"Ze kunnen niets en als je ze iets leert moet je het de volgende dag weer opnieuw uitleggen. Ze moeten zich schikken naar mij en anders mogen ze oprotten. Er zijn er genoeg. Ze hebben mij nodig voor de aanplanting van de gemeentelijke bossen. Ik heb al een plan uitgewerkt, maar dat geef ik ze niet. Ze mogen erom smeken. De burgemeester denkt dat hij slim is, maar hij komt er nog wel achter dat hij mij nodig heeft. Wacht maar, de wereld zal het horen wat Raf allemaal gedaan heeft voor de zwartjes."

Volgens mij praat zo enkel een man die lichtelijk gestoord is. Hij zei in het begin van onze relatie dat zijn naam Rafael de betekenis heeft, God geneest. Hij voelt zich letterlijk een god in Afrika. Hij vertelde ook met grote verontwaardiging dat zijn ex in de rechtbank had gezegd dat hij aan grootheidswaanzin lijdt. Maar uiteindelijk is dat ook de waarheid. 

Ik heb nog nooit een mens ontmoet die ervan overtuigd is dat de wereld voor hem zal buigen.
Sorry, deze zin moet aangepast worden.
Ik heb in mijn leven één mens ontmoet die ervan overtuigd is dat de wereld voor hem gaat buigen. 

Hoe vaak ik heb gehoord dat hij naast van Balkenende heeft gestaan vanwege zijn uitvinding. Eerst voelde ik zijn trots, daarna werd het overheersend, omdat hij nu steeds kon zeggen dat ik nog niets gepresteerd had in mijn leventje. Hij kraakte mijn schrijfkunsten af, maar telkens als hij een stukje uit een van de boeken had gelezen kreeg ik te horen dat ik wel heel leuk schreef. Met daar achteraan de opmerking, nu nog beter je best doen om er te verkopen, anders kom je er niet.

Je ziet, feesten en blij zijn om mijn boek heeft twee kanten. Hoera ik ben van hem af. En spijtig dat er zoveel negatiefs te vertellen valt.

Uiteindelijk, voor de mensen die vinden dat ik hem zwart maak, mijn excuses. Ik dacht oprecht dat het een goed mens was, maar ik heb er mee samengewoond en hij is nu eenmaal anders. Ik maak hem niet zwart, dat is niet nodig. De mensen die hem kennen en die met hem samengeleefd hebben weten dat hij een zwarte ziel heeft. 
Hij is al zijn hele leven lang zwart.

Gegroet

Het hoeft niet altijd over de narcist te gaan

Eentje uit het verleden, toen deed ik nog mee met schrijfwedstrijden. We moesten allemaal op hetzelfde stukje een vervolg maken. Ik heb het een beetje aangepast en wens jullie veel leesgenot.

Het gebeurde heel plotseling. Hij zag haar in een flits toen het licht van zijn koplampen over haar gestalte gleed. Hij trapte snel op de rem, reed een stukje achteruit en bracht de wagen tot stilstand. Ze stond in de regen, haar schouders opgetrokken terwijl de wind speelde met haar groene shawl.

”Waar gaat u naar toe?”, vroeg ze toen hij het raampje opendraaide.
”Ik rijd zomaar wat rond zonder bestemming”, glimlachte hij.

Aarzelend bleef ze staan en rilde zichtbaar in haar doorweekte jas.

”Stap gauw in”, zei hij.

Ze bracht een vage geur van rozen met zich mee en een vleugje buitenlucht vermengd met vochtige kleding. De ruitenwissers zwiepten heen en weer en het zwarte wegdek glom. Hij probeerde zijn ogen op de witte streep gericht te houden, dwars door de stromende regen heen. Met een zakdoekje veegde zij de uitgelopen make-up van haar gezicht en fatsoeneerde haar gebloemde rok die aan haar lange benen kleefde.

”Hoe heet je?”, vroeg hij na een poosje. Ondertussen zette hij de verwarming wat hoger, voor haar die zo lang in de kou had gestaan.

”Camilla”, antwoordde ze. Ze keek hem aan. Haar lichte ogen leken bijna transparant, omrand door lange donkere wimpers. Een beetje bleek zag ze wel, maar dat hoorde bij de tint van echte roodharigen, wist hij.

”Een bijzondere naam”, merkte hij op.

Ze glimlachte.

Ze rommelde wat in haar tas en haalde een rol pepermunt tevoorschijn. Het was lang geleden dat hij pepermunt had geproefd. De scherpe smaak tintelde op zijn tong. Hij deed de radio aan. Gelukkig was ze geen prater. Daar hield hij niet van. Ze hield haar ogen gesloten en tikte met haar voet mee op de maat van de muziek. Phil Collins zong: ”In the air tonight”.

Ze zou beslist zijn vriendin kunnen worden, mijmerde hij. Hij vond haar zelfs meer dan leuk. Ze was zijn type; spannende rok, lang haar, mooie tanden. Wel wat aan de magere kant. Haar tengere polsen staken wit uit de wijde mouwen. Behalve de voorruit waren alle ramen beslagen. Afgescheiden van de buitenwereld door duisternis innig verbonden voelde hij zich bevoorrecht dat ze naast hem zat.

”Je komt me bekend voor”, zei ze opeens.

Even schoof hij heen en weer in zijn stoel.

”Dat lijkt me zeer onwaarschijnlijk”, zei hij uiterlijk kalm. Maar zijn ogen prikten en zijn handen werden klam. Ingespannen tuurde hij over de natte glinsterende rijbaan. Eigenlijk zou hij een parkeerplaats moeten zoeken om even te pauzeren. Maar iets weerhield hem daarvan, alsof er niets mocht gebeuren dat de betovering van de rit zou verbreken. Bij het schijnsel van een tegenligger lichtten haar ogen op als een kat in een donker.

Hij wenste dat hij haar kon tekenen; haar gelaatstrekken kon vastleggen op papier. De tere lijnen van kaak naar hals met speelse koperen krullen die ontsnapten uit een losse knot. Hij zou haar een blos van abrikoos geven op haar zachte wangen. Nog steeds had ze niet gezegd waar ze heen wilde. Misschien wist ze dat nog niet. Haar sierlijke handen lagen op haar bovenbenen, terwijl ze roerloos voor zich uit staarde.

Hij stelde zich voor hoe het zou zijn als ze bij elkaar zouden blijven. Hij en Camilla. Met open dak rijden door verre warme streken, wapperende haren. Samen onder een gouden zonsopkomst in de woestijn. Langs slingerende paden door eindeloze velden met wuivend koren. Door spookdorpen met volle maan of zwerven door nevelige donkergroene wouden waar geen sterveling te bekennen was. Vrij, zorgeloos en toch zou ze van hem zijn….

Een plotselinge windstoot deed de auto slingeren en geschrokken greep hij het stuur steviger vast. Vanuit zijn ooghoek zag hij dat Camilla haar rok verder over haar knie schoof. Zijn gedachten keerden terug naar de afgelopen periode. Al een paar troosteloze zondagen had hij in de bewoonde wereld doorgebracht ijsberend in zijn grauwe flat waar niets aan de muren hing. De telefoon rinkelde zelden. Soms bracht de stilte hem ertoe dwaze liedjes uit zijn jeugd te zingen. Sinds een maand was hij weer een vrij man, maar opnieuw gevangen tussen vier muren die zijn rusteloze gedachten weerkaatsten. Dikwijls liet hij zijn vermoeide hoofd in zijn koele handen zakken, sloot zijn ogen en probeerde nergens aan te denken.

De goden van het toeval leken onverbiddelijk. Alsof hij werd achtervolgd door een geplande samenloop van omstandigheden die hij telkens opnieuw moest meemaken. Die laatste keer, alweer vijftien jaar geleden was het ook in zijn auto begonnen. Het was toen ook een mooie vrouw die naast hem zat. Toch leek ze in niets op Camilla. Plotseling had ze hem op de zenuwen gewerkt met haar nietszeggende gekwebbel en haar goedkope opdringerige parfum. Hij kon zijn eigen gedachten niet meer volgen. Daardoor was het allemaal gekomen. Monica heette ze. Ze had niets door, zelfs niet toen hij een donkere verlaten landweg insloeg en haar wijsmaakte dat hij de weg kwijt was…..

Daarna kwam hij in die andere wereld, ver van de beschaving in alle betekenissen van het woord. Een paar streepjes licht hielden hem in leven. De gedempte zonnestralen die door het getinte glas van het getraliede raampje vielen hadden hem herinnerd aan het bestaan van ruimte, de open hemel, de sterren en de weidsheid van het heelal.

Plotseling veerde Camilla overeind. Ze naderden een afslag die leidde naar een klein stadje. Ze stonden even stil voor het stoplicht.

”Ik ben hier al eens eerder geweest”, zei Camilla. ”maar toch ken ik niemand die hier woont”.

”Dat heb ik nou ook zo vaak”, zei hij. Het licht sprong op groen. ”Waar moet je eigenlijk heen”, vroeg hij eindelijk. Zijn stem haperde een beetje.

”Dat weet ik nog niet”, zei ze een tikkeltje treurig.

Opgelucht haalde hij adem. Ze moet wel voor mij bestemd zijn, dacht hij verwonderd. Camilla beviel hem…

De auto reed verder, de rustige muziek maakte dat Camilla indutte. Hij keek naar haar en glimlachte. Zijn Camilla was mooi, nu ze sliep. Hij reed door naar zijn flat, parkeerde de auto en maakte haar zacht wakker.

“Camilla, we zijn er”, zei hij bijna fluisterend.
Ze keek hem aan, haar ogen wijd open. Een moment dacht hij dat ze zou gaan gillen, maar een lachje verscheen rond haar mond. Ze knikte en maakte aanstalte om uit te stappen, hij legde zijn hand op haar arm. Ze keek hem vragend aan.

“Heb je honger?”, vroeg hij, “dan loop ik even naar de winkel. Het is hier om de hoek.”

Ze knikte wederom en nu stapte ze wel uit.

“Ik loop wel even mee. Ik heb nog iets nodig”, sprak ze.
Hij liep rond de auto en nam haar hand. Ze trok niet terug, maar gaf hem een fijn kneepje in zijn hand. Hij glunderde. Wat is ze lief, dit is lotsbestemming, dacht hij. Ze liepen hand in hand de hoek om, hand in hand door de winkel en na het betalen gingen ze samen naar zijn flat.

Binnen verontschuldigde hij zich voor de rommel. Ze zei dat het niet uitmaakte, hij moest haar huis eens zien! Haar huis?

“Er wacht toch niemand op je?”, vroeg hij. Hij kreeg even een beklemmend gevoel in zijn hartstreek. Stel dat ze JA zou zeggen, wat dan? Dan verdween zijn Camilla uit zijn leven, nog voor ze zelfs deel had uitgemaakt van zijn 'geweldige' leven.

“Nee”, antwoordde ze met een krak in haar stem. Ze begon zacht te huilen.

Hij toornde haar mee naar de bank en ging met haar zitten. Legde zijn arm rond haar schouder en trok haar dicht tegen zich aan. De geur van rozen drong in zijn neus en hij snoof extra diep om haar nog dichterbij te hebben. Ze drukte haar gezicht tegen zijn hals en hij voelde een traan op zijn huid. Heerlijk was het, haar zo te voelen. Hij gaf haar een kus op de haren. Ze legde haar hand op zijn bovenbeen. Een rilling trok door hem heen. Dit vroeg om een reactie. Hij nam haar hand en kuste haar palm. Legde zacht de hand weer op zijn been.

“Laat je maar gaan. Huil maar, je hebt het nodig. Lieve Camilla.”

Haar hand streelde zijn been en haar warme zachte lippen spraken: “Dank je, je bent lief.”

Meer wilde hij niet horen. Nog niet, dat kwam later wel. Hij hield zijn arm stevig rond haar schouder en kuste nogmaals haar rosse haar. Wat rook ze lekker. Hij zuchtte.

Alsof dat het teken was veerde ze recht. Ze keek hem in de ogen en vroeg spontaan:”Mag ik blijven slapen?”

Hij was verbouwereerd en schudde zijn hoofd. Maar uit zijn mond volgde als vanzelf: “Ja natuurlijk mag je dat. Ik heb wel geen logeerbed.”

Ze lachte en gaf hem een knipoog. Dit had hij nog nooit meegemaakt. Wat voelde hij zich raar. Een mooie vrouw die zomaar zichzelf aanbood? Het was toch een aanbod of niet? Zou hij het durven vragen? Zou de droom dan uiteen spatten? Was dit dan een droom?

Hij kneep zich in de arm. Ze zag het en kneep hem ook, in zijn been.

Toen moest ze hardop lachen en ze gaf hem een kus op zijn wang.

“Ik ben echt hoor”,zei ze. “maar als je wil dat ik ga moet je het eerlijk zeggen. Het is nogal fraai hè? Eerst geef je me een lift, dan bied je me eten aan en vervolgens vraag ik om te mogen blijven. Zeg maar eerlijk, moet ik gaan of blijven?”

Hij trok haar naar zich toe en zei:”Blijf!”

Even zaten ze daar, stilletjes tegen elkaar hangend. Toen vroeg hij of ze zich wilde opfrissen? Hij wees haar de douche en gaf haar een handdoek. Ze vroeg of hij voor haar kleren had en begon zich al uit te kleden. Hij draaide om, voelde zich verlegen, werd een beetje boos op zichzelf. Blijf toch kijken! Je bent toch een vent. Kijk en zie hoe ze zich voor je uitkleedt. Hij draaide terug om. Daar stond ze in een groene slip, zo groen als haar sjaal, die zo mooi wapperde in de wind. Haar borsten fier vooruit. Ze schudde haar haren los. Die vielen over haar schouders en landden tevens over haar borsten. Wat was ze mooi, zo bleek en naakt en perfect gevormd. Bovendien helemaal van hem. Nu wist hij het zeker. Ze was zijn Camilla, zijn vriendin voor eeuwig.

Ze stapte onder de waterstralen en hij zag de haren donker kleuren. Ze zeepte zich in en het schuim feestte over haar welvingen. Hij genoot van het zicht. Haar zo te mogen aanschouwen, ze was een lust voor het oog. Ze spoelde zich zorgvuldig af en nam de handdoek. Ze keek naar zijn lege handen. Draaide dan de handdoek maar rond haar middel. Liep op hem toe en kuste hem.

“Dank je, ik voel me al een heel stuk beter. Ga je ook even douchen?”

Hij knikte en liep naar de kleine natte aangedampte ruimte. Hij trok de deur achter zich dicht. Binnen vijf minuten was hij klaar, stapte met dezelfde kleren aan weer naar buiten en keek waar ze was. Hij vond haar in zijn keukentje, ze was volop aan de gang om eten klaar te maken. Prima, dan hoefde hij dat niet te doen. Hij plofte op de bank en vroeg of ze hem wat te drinken kon brengen.

In de handdoek liep ze naar de koelkast en pakte een biertje. Ze trok het blikje open en nam zelf eerst een slokje. Zo, dat zag hij nou eens net. Daar was hij vies van. Niemand dronk van zijn bier. Hij nam het blik aan en zette het met een smak op tafel. Ze keek hem even aan en negeerde het verder. Ze liep naar de keuken en wiegde met haar heupen. Zijn boosheid verdween een beetje. Ze moest gewoon nog veel leren, dacht hij.

Een half uur later zaten ze aan de keukentafel te eten. Het smaakte goed. Hij was tevreden. Ze vroeg of hij nog een biertje wilde, hij knikte. Wederom pakte ze een blikje en opende het, nam het eerste slokje en gaf het aan hem.

“Verdorie, waarom doe je dat nou?!”, brulde hij. Hij plofte het blik op de tafel en trok haar aan haar arm naar zich toe. “Niemand, maar dan ook niemand, drinkt uit mijn blik!!”

Ze gilde en wilde haar arm lostrekken, maar zijn greep verstevigde. Hij legde haar over zijn knie en gaf haar een klap op haar achterste.

“Dat doen we met meisjes die niet luisteren”, zei hij. En een volgende klap kletste op haar billen. De handdoek schoof opzij en hij zag zijn handafdruk op de tere witte huid. Het kleurde zo mooi. Hij streelde er even over. Wat een mooi werk had hij gecreëerd. Ze huilde en zei dat ze het nooit meer zou doen, haar vorige vriendje vond het fijn als ze dat zo voor hem neerzette, ze dacht dat hij het ook prettig zou vinden.

“Niet dus! Blijf van mijn bier.” Hij trok haar recht en bij haar arm nam hij haar mee naar zijn slaapkamer. Hij duwde haar op het bed. Een straf moest gegeven worden, zoals hij vaak gestraft was in zijn 'andere' leven. Hij trok de handdoek af en beval haar op de knieën te gaan zitten op de rand van het bed. Haar gezicht naar de muur.

Ze keek rond en zag nu pas hoe grauw en grijs het hier was. Geen kleurtjes, geen vrolijke gordijnen, geen schilderijen of foto's. Haar geheugen begon als een razende te werken en plots wist ze waar ze hem van kende. Het had in de krant gestaan, dagenlang was hij in het nieuws geweest. Hij was een killer, een bruut die een vrouw zo toegetakeld had, dat ze wekenlang onderzoek moesten doen voor ze wisten wie het was. Er had een zwarte blok voor zijn ogen gestaan op elke foto, maar hij moest het wel zijn. Ze voelde het in elke vezel van haar lichaam. Elke cel wist dat dit de waarheid was. Haar brein maakte in enkele seconden overuren. Hier moest ze aan ontsnappen, ze wilde niet zijn volgende slachtoffer worden. Hoe kon eigenlijk zo'n duivelse persoon de vrijheid terug krijgen? Was hij ontsnapt? Dat had ze niet gelezen, nochtans zou het best kunnen, ze was zelf al dagen op zwerftocht. Misschien was hij gisteren of zelfs vandaag wel kunnen ontsnappen en zij was het eerste wat zijn pad had gekruist. Waar had ze zich in begeven toen ze instapte?

Hij had ondertussen zijn broek op de enkels en maakte zich gereed om bij haar binnen te dringen.

“Wacht je even?”, vroeg ze zacht. “Ik wil je laten genieten, niet zo. Niet op deze manier.”

Haar stem klonk overtuigend en hij smolt een tikkeltje.

“Je bent een mooie man. Ik wil met passie vrijen met je. Vind je dat oké?” Ze klonk wat zwoeler nu. Ze keek over haar schouder en zakte rustig tot ze plat op haar buik lag. Heel langzaam draaide ze zich om. Ze spreidde haar benen en wenkte hem. Hij kroop op het bed, was betoverd. Ze haalde hem aan, als een hondje. Hij gehoorzaamde. Ging rustig naast haar liggen. Ze nam zijn hand en legde die op haar buik. Samen wreven ze richting haar borsten. Zij ademde rustig in en uit. Haar borst ging met haar ademhaling op en neer. Hij volgde met zijn ogen. Ze neuriede zacht en hij streelde haar nu zelfstandig. Heel rustig in het tempo van haar ademhaling. Ze zag dat hij wegdommelde heel zacht neuriede ze tot zijn ademhaling net zo rustig was. Hij sliep. Ze schoof een stukje van hem weg. Hij verroerde zich niet. Ze sloop uit het bed, naar de keuken. Ze hoorde hem kreunen en dacht dat hij wakker werd. Ze hield zich muisstil en wachtte. Niks meer. Ze greep naar het aanrecht, ze had daarstraks de groentes gesneden. Ze nam het mes, het was vlijmscherp. Ze liep terug naar het bed. Hoe zou ze het aanpakken? Even twijfelde ze. Toen opende hij zijn ogen. Ze schrok en dook op hem. Het mes plofte in zijn lijf, zijn gore lijf. Dat ondanks het douchen nog stonk. Dat haar had willen nemen. Ze trok aan het mes en plofte het opnieuw in zijn borst. En nog eens en nog eens. In een andere dimensie bevond ze zich. Dit was ze niet. Dit was een ander. Een wildvreemde die hier tekeer ging als een gek. Ja, ze was helemaal gek geworden. Ze stak en sneed zoveel ze kon. Dit monster mocht niet meer opstaan.

Uiteindelijk viel ze vol bloed bovenop hem. Uitgeput van het werk. Moe maar voldaan.

Haar gedachten gingen naar haar vorige vriendje. Ze vroeg zich af of iemand hem al gevonden zou hebben? Met een glimlach stond ze op, ze ging zich douchen, kleedde zich aan en vertrok. De auto nam ze mee. Er stond vast wel een leuke jongen ergens te liften.

De herfst begint

Herfst

de koude nadert

de wind waait zacht

ik schop door de bladeren

stoot mijn teen

en jij lacht

tussen de bomen

de mooist geweefde webben

gesponnen

door kleine wezens

die ik niet graag tegenkom

de wind zet aan

mijn donkere haren wapperen

ik geniet

de zon laat zich zakken

achter het weiland

een mistige laag

trekt traag over het groene veld

daarachter ligt nog niet verscholen

de rode gloed

van het beukenbos

eronder het mos

ik zou me er graag vleien

ga jij met me mee?

dan kunnen we in de herfst

eens lekker vrijen

Ik heb ze nog, gevoelens

Ik zou zo graag

hotel de botel

dat gevoel

weer willen voelen

begrijp je wat ik bedoel?

rietpetieterige kriebels

in mijn onderbuik

en dieper

fladderende vlinders

die me meenemen naar ongekende hoogten

ik wil in liefdevolle ogen verdwalen

verdrinken wil ik er niet in

ik wil niet kopje onder

dwalen

met een glimlach op mijn gezicht

een hand vooruit gestoken

op zoek

naar jou

wacht op mij

ik ben onderweg

ga eerst mijn ballast

ergens droppen

zodat ik volledig open

opnieuw kan beginnen

ontvangen

nemen

geven

delen

genieten van genot

verliefd sterven

lijkt me heerlijk

Steun de slachtoffers van narcisme

Waarom laten mensen met zich sollen? 

Dit is een gedachtegang van buitenstaanders. Van de mensen die geen narcistische persoon in hun buurt hebben. Die ook geen slachtoffers kennen. En of dat nu mannen, vrouwen of kinderen zijn die in contact zijn geweest met een narcist, dat maakt niet uit. Ook narcisten bestaan in alle soorten en maten. Ze hebben ook niet allemaal dezelfde kenmerken en zijn niet allemaal even erg. Daarom lijkt het voor een buitenstaander alsof een slachtoffer met zich heeft laten sollen. Naar de buitenwereld toe is de narcist meestal vriendelijk, behulpzaam, charmant. Zo ook in het begin naar zijn partner.

Ik ben harder geknakt door hem dan ik aanvankelijk dacht. Ik dacht dat ik slim was en dat ik er ook snel vanaf zou zijn als ik geen contact meer met hem zou hebben.

Het doet me pijn. Ooit was ik een vrouw met een gezond zelfvertrouwen. Ik kon goed voor mezelf zorgen en ook voor anderen. Ik kan nog steeds goed voor mezelf zorgen, maar ik twijfel aan veel dingen, waarover ik vroeger niet zou twijfelen. En ook al weet ik als ik nuchter nadenk dat het allemaal zo erg niet is en dat ik vooruit kan, toch hapert er iets. Ik kan er mijn vinger niet op leggen. Soms huil ik de hele dag. Dan denk ik dat ik het anders had kunnen aanpakken, maar als ik verder ga nadenken dan kom ik tot de conclusie dat ik het helemaal niet anders aan had kunnen pakken, want dat stond hij niet toe. Als er anderen in de buurt waren liet hij geloven dat we samen werkten en samen goede dingen deden, dat ik goed was in zaken regelen, in lekker koken, in zorgen voor van alles en nog wat. Maar als we alleen waren dan gaf hij kleine steekjes, ik deed het altijd net niet goed genoeg. Hij vond dat het anders moest. Hij zou zus en hij zou zo...

En o wee als ik er iets van zei, dan werd mijn “tegenspraak” niet geduld. Ik moest komen met fatsoenlijke argumenten en als ik dan goede argumenten had, gaf hij er een draai aan, zodat ze van tafel geveegd werden. Hij gooide tijdens onze gesprekken vaak een duur woord op tafel of iets in het Latijns. Dan hield hij een paar seconden stil en begon aan de uitleg van zijn tekst. Nu ben ik niet stom en als ik dan hem onderbrak door te zeggen dat ik heus wel wist wat het woord betekende werd hij boos.

Hij wilde in het begin een intelligente vrouw met een gezonde dosis humor, maar uiteindelijk mocht ik niet intelligenter zijn dan hem. Ik mocht ook in gezelschap niet harder opvallen dan hij. Als ik meer aandacht kreeg, begon hij of harder te praten of hardop te lachen, zodat de hoofden van de mensen zijn kant opdraaide. Een keer zaten we samen op een terras en we zaten met twee in gesprek. Het ging er rustig en gezellig aan toe tot hij plots een hele uitleg opstartte over chemische verbinding en elementen. Ik weet het oorspronkelijke gesprek niet meer, maar er zaten ondertussen wat meer mensen op het terras en natuurlijk stond hij door wat harder te praten meteen in de belangstelling. Een man van een paar tafeltjes verderop vroeg hem meer uitleg en hij was vertrokken.

Een andere keer zaten we wat te drinken en ik kreeg aanspraak van een koppel naast ons. Ze hadden gehoord dat we het over Afrika hadden (dat was zijn vaste gespreksonderdeel in Europa om aandacht te trekken) en ze hoorden dat ik er boeken over geschreven had. Ze wilden graag meer van mij weten en waar ze mijn boeken konden bestellen. Hij nam het gesprek over en uiteindelijk stoefte hij naderhand dat hij ze aan een boek geholpen had.

Ik nam dit soort gesprekken en handelingen vaak voor lief. Het maakte mij niet zoveel uit dat hij aandacht vroeg, waar we ook waren.

Later vond ik het steeds vervelender dat hij mijn gesprekken overnam en dat ik opzij geschoven werd als ik belangstelling kreeg van mensen. Ik mocht precies niet meer aanwezig zijn. Alleen als ik hem mee onder de aandacht kon brengen, telde ik ook mee. Ik was goed genoeg om allerlei zaken op de achtergrond te regelen, ook qua inzamelingen voor het project. Uiteindelijk deed hij alsof hij alles gedaan en geregeld had. Nooit een complimentje, tenzij er volk bij was. En hij het eigenlijk niet kon maken om me te negeren.

Maar ik ben meer dan dat. Ik ben geen bijzaak. Ik ben een volwaardig persoon. En ik ga knokken om weer die vrouw te zijn. Een sterke zelfstandige vrouw die voor zichzelf opkomt.

En hoewel ik weet dat de ijsberg aan de onderkant nog een grote verrassing gaat hebben, blijf ik knokken voor mezelf en voor anderen. Als ik het kan kan iedereen het.

Wij hebben niet met ons laten sollen. We zijn misbruikt. We hadden goed vertrouwen in die vriendelijke mens. Die mens die beloftes deed, die aangenaam was in omgang.

De buitenwereld weet het niet. Die ziet niet alles en die kijkt er anders tegenaan. Maar andere slachtoffers herkennen het en hebben het ook niet aan zien komen.

Ik voel me inderdaad vaak stom dat ik die man heb geloofd, dat ik erin gestonken ben. In zijn mooie verhaaltjes. Zelfs zijn directe omgeving zei gewoon dat ik hem moest accepteren zoals hij was, maar zij hoefden niet dag en nacht met hem samen te zijn. En ik weet zeker dat als ze dat wel zouden zijn dat ze allemaal gillend weg gelopen zouden zijn.

Je kunt inderdaad accepteren dat iemand een narcist is, daar kan die persoon vaak zelf niets tot weinig aan doen. Maar je hoeft er echt niet mee samen te leven. Vooral niet als die persoon geen liefde kent. Mijn narcist was daar heel simpel in, die zei gewoon dat ik mijn emo uit moest zetten. Die wilde verder met mijn leuke kant.

“Als je kreng opzij zet mag je bij me blijven.”

De meest rare uitspraken kon hij doen. En ik accepteerde het, want ik dacht dat hij terug zou veranderen in de man die hij de eerste week was. Ik dacht dat ik hem kon helpen om weer lief te hebben. Ik dacht dat hij zoveel geleden had door zijn ouders, zijn broer en zussen en niet te vergeten zijn ex-vrouwen. Hij heeft me die eerste week zoveel verteld over alle slechte dingen die hij meegemaakt had met al die mensen. Zelfs zijn eigen kinderen hadden hem bedrogen en veel pijn gedaan. Hij was bezeerd en was zo blij dat ik er nu was, een liefdevolle dame die hem blij maakte met haar geweldige lach.

Dat hij die lach door de jaren heen veranderde in een ietwat zuur gezicht is volgens hem niet zijn schuld, maar mijn eigen schuld. Ik heb de put zelf gegraven en hij heeft alles gedaan wat in zijn mogelijkheid lag om mij bovengronds te houden.

Ik roep de buitenwereld op om er te zijn voor de slachtoffers van narcistische personen!!!

Wij hebben niet met ons laten sollen. We zijn misbruikt. We stapten vol vertrouwen in een relatie met een vriendelijk, warme persoon. Een persoon die ons meenam naar de top en zodra we begonnen zweven en boven deze persoon uitkwamen, begon die ons te ondergraven. Kleine sneren waardoor we langzaam maar zeker begonnen te twijfelen aan onszelf.

Het is tijd dat het doek valt, geen Oscar voor de narcist. Maar een dik, warm applaus voor alle slachtoffers. Die ondanks veel moeilijkheden overeind proberen te blijven.

Steun ze, ben er voor hen die je nodig hebben. Er is leven na de narcist.