En eentje uit TWEE STAPPEN VOORWAARTS DRIE STAPPEN TERUG

Grün bananne

Voor we weer een dag gaan werken in ons huis, lopen we even naar de markt. We willen wat bananen kopen om tussen de middag op te eten.

Vandaag liggen er niet veel bananen. Bij een kraampje liggen kleine, gele bananen met veel bruine en zwarte plekken. Bij een ander kraampje liggen groene bananen. We staan te overleggen en een vrouw hoort dat we het over haar “grün bananne” hebben.

Ze zegt: “Dit zijn heerlijke, rijpe bananen.”

Wij zeggen allebei tegelijkertijd: “Ja, ja, dat zie je vanaf hier. Die zijn echt nog niet rijp.”

Rafael bekijkt de tros die ze aanreikt en schudt zijn hoofd.

Dan roept ze haar buurvrouw erbij.

“Zeg eens tegen deze mensen dat deze groene bananen wel rijp en lekker zijn!”

De buurvrouw doet netjes wat haar wordt opgedragen. Ze vertelt ons dat het groene, rijpe, hele lekkere bananen zijn.

Rafael vraagt aan mij of ik toch niet liever de gele luipaard banaantjes heb van het andere kraampje? Of wagen we het en geloven we dat deze “grün bananne” lekker zijn?

We nemen de grün bananne, betalen 500 Cfa, dat is nog geen euro. En we lopen hoofdschuddend weg. We zullen ons wel weer hebben laten beetnemen, maar heel veel zijn we dan toch niet verloren.

In het huis werken we goed door. Rond half een gaan we eten. We hebben enkel bananen en water.

“Zet maar vast veel water klaar, want je weet dat groene, onrijpe bananen ontzettend droog zijn in je mond.”

Als lezer zal je nu ook onbewust door je mond gaan, met je tong over je tanden. Want ik denk dat iedereen de droge, ietwat zure smaak wel kent.

Ik neem een hap. Niet te groot, want ik moet het door kunnen slikken. Je raadt het al.

We zitten er flink naast. Deze grün bananne zijn heerlijk zacht en zoet van smaak. Ze zijn zelfs sappig. Het is gewoon een andere variëteit.

Dagen later wandelen we over de markt, op zoek naar dezelfde bananen. Ze zijn nergens meer te vinden.

Een vrouw spreekt ons aan: “Vous voulez des oranges?”

We kijken naar de sinaasappelen bij haar voeten.

Lachend lopen we door: “Dat zijn geen oranges, dat zijn greenies.”

Hoofdstuk uit het tweede boek, HET DRAAIT HIER VIERKANT

Het (on)gemak van Senegal

Over het gemak van Senegal kan ik kort zijn. Het leven is hier, voor iemand die voldoende geld heeft, een makkie. Je kunt hier goedkoop aan grond komen, bouwen naar eigen wens zonder architectenkosten. Het dagelijkse leven kost hier ook niet duur. (even een test of jullie echt aanwezig zijn in je boek)

Op zich zeg ik wel dat het dagelijkse leven hier niet veel kost, maar in vergelijking met wat de mensen hier dagelijks verdienen en in vergelijking met Europa zijn er toch wel heel, veel zaken te duur. Bijvoorbeeld een pakje gewone boter kost 650 cfa, dat is € 1. Een pakje boter van President is maar liefst 1700 cfa. Aan jullie uit te tellen hoeveel dat kost in euro. En dat zijn dan de gewone kleine pakjes boter. Een kilo aardappelen is bijna overal verkrijgbaar aan de prijs van 600 cfa. Hier in Kafountine op de markt kennen ze ook hun prijs. Bijna alles kost 500 cfa per kilo, maar als je een stapeltje tomaten of sinaasappelen wilt hebben, betaal je 200 cfa of 300 cfa voor vier stuks.

De mensen die hier goed verdienen, hebben op een dag ongeveer 5000 cfa. Dit betekent nog geen € 10 per dag. De meeste mensen hebben echter maar een salaris van 1000 tot 1500 cfa per dag. Als ze al werken! Je kunt met zo'n salaris niet veel eten kopen. Bovendien heb je meer nodig dan alleen maar eten. Net als in Nederland en België betaal je hier voor elektriciteit, gas en water. Het water is niet zo duur. Voor een aansluiting bij je huis betaal je niet veel, maar je moet het wel elke maand ook kunnen verdienen. Je kunt ook een bidon vullen bij een gemeenschappelijke kraan in je buurt. De mensen halen meestal 20 liter en betalen daarvoor ongeveer 100 cfa (€ 0,16). Soms is er een probleempje met het water en dan moet je flessen gaan kopen in de winkel. Daar hebben ze flessen van 1,5 liter, die kosten bij de ene 300 cfa (€ 0,46) en bij een ander 500 cfa (€ 0,76). Het ligt er ook aan of het uit de koeling komt. Er is niet echt een vaste prijs in de winkels.

Maar je ziet het verschil tussen 20 liter voor 100 cfa en 1,5 liter voor 300 cfa of meer.

Let wel: er is niet overal een waterleiding, dus je hebt niet altijd de mogelijkheid om je aan te laten sluiten op dat net. Dat is dus het ongemak.

Het gemak van elektriciteit? In Europa is er gewoon altijd elektriciteit, een uitzondering daargelaten. Hier heeft het grootste deel van het land geen voorzieningen en waar ze wel elektriciteit hebben, sluiten ze dat met regelmaat af. We weten niet altijd de reden. Soms valt er een boom op de leiding en dan moet dat gerepareerd worden. Dat is logisch.

Minder logisch is dat de mensen dan toch moeten betalen. Omar vertelt dat ze vaak meer moeten betalen in de maand waarin de stroom vaker is afgezet. Sommige mensen betalen 40.000 cfa / € 60 per maand.

Ik weet nog steeds niet waarom ze niet overal stroom hebben. Ze hebben hier bijna alle dagen zon, dus mijns inziens lijkt me het niet moeilijk om daaruit energie te putten. Ze verkopen hier voor het gemak wel zonnepanelen, maar dan heb je weer de geldkwestie.

Ook waait het hier langs de kust behoorlijk en windenergie zou ook mogelijk zijn.

Het is natuurlijk ongemak, want het zijn hier arme mensen en wie moet dat dan betalen? Maar ooit waren de mensen in Europa ook arm en daar is het ook mogelijk gemaakt. Als je samenwerkt kom je ergens. Hier heerst heel erg veel jaloezie en ze voorkomen liever dat de buurman iets verdient. In plaats van dat ze iets van een ander willen leren, blokkeren ze de ander. Misschien is dat ook het gemak van Senegal? Dan hoeven ze tenminste niets te doen...

De natuur is hier hard en dat maakt het leven niet gemakkelijk. In het regenseizoen valt er genoeg water, maar dat komt vaak met bakken tegelijk uit de lucht. Het spoelt de kleinste plantjes weg. Ook de meststoffen spoelen mee naar beneden, waar het dan te diep zit voor de meeste planten. De bomen hebben hier niet zoveel last van, hun wortels zitten diep en zij kunnen er wel bij. Ook als het droge seizoen er is, kunnen ze nog steeds diep genoeg met hun wortels. De andere planten vallen allemaal stil en gaan dood, tenzij ze gewaterd worden. Maar het heet niet voor niets het droge seizoen. Het regent dan maandenlang helemaal niet. Het grondwater en daarmee het water in de putten zakt steeds dieper. Sommige dorpen hebben dan helemaal geen water en de mensen moeten het kilometers verderop halen. Dat is vaak een dagtaak. En het water dat ze dan gaan halen, gieten ze niet over de plantjes.

In deze regio eten ze bijna alleen maar rijst, uien en tomaten. Soms ligt er een gekookte aardappel en een stuk witte kool op de rijstschotel. En verder een visje of een klein stukje vlees. Dat is dan wel om de hele familie te laten eten. Het is niet gemakkelijk.

We proberen de mensen andere groenten te leren kennen. Dit valt niet mee. Ze hebben ook gehoord van het gezegde: Wat de boer niet kent, dat eet hij niet. Een simpel voorbeeld is de maïs. In het regenseizoen wordt er maïs gezaaid door veel mensen. Wij hebben in het droge seizoen zoete maïs, dat kennen ze hier nog niet. Zoete maïs kun je zo van de kolf eten. Je kunt het ook lekker in wat boter stoven of koken. Hier zijn ze gewend om maïs op houtskool te branden. Vaak aangebrand en zwart. Rafael gaat bij het restaurant van Isaka gratis stukjes zoete maïs uitdelen. Tenminste dat is zijn bedoeling. Het is eind mei, nu heeft niemand maïs.

Overal roepen de mensen steeds: “Toubab, cadeau!”

Nu staat Rafael daar met een cadeau. De mensen willen het niet aanpakken. Ze wuiven met beide handen en zeggen dat ze niet willen.

“Het is gratis.” zegt Rafael.

Maar de mensen lopen gauw door. Isaka en Fatou komen erbij staan. Isaka heeft in zijn keuken een paar kolven gekookt. Fatou en Isaka praten in het Afrikaans tegen de mensen en ze overtuigen er een paar om te komen proeven. Rafael stooft op een gaspitje wat maïs in de boter. Met prikkers van bamboe biedt hij stukjes aan. Er komen meer mensen proeven. Bij rauwe maïs twijfelen ze, maar als Isaka zegt dat het ook goed is, eten ze dat ook.

“Mmmm...toch wel lekker.” zeggen de meesten.

Ze vragen ook hoe Rafael die suiker erin heeft gedaan? Hij laat ze nog een keer zien dat hij een rauwe maïs in stukjes snijdt en die in het pannetje stooft. Zonder suiker erbij te strooien.

“De natuur heeft dat erin gedaan.” zegt Rafael.

De dertig kolven die we bij hebben raken toch nog verkocht. Het is een begin. Volgend seizoen nog een promotietoer en dan loopt het vast al minder stroef.

Een ander voorbeeld, de boontjes. We hebben verschillende soorten bonen in de tuin. Alles wordt hier getest. Er hangen gele, groene en paarse bonen. De paarse bonen worden bij het koken groen. Emanuel wil ze proeven. Hij eet met ons mee. Het bevalt hem heel goed en hij vraagt of hij zaad kan kopen. Rafael zegt dat Emanuel het niet hoeft te kopen, hij geeft hem een zakje mee. Emanuel werkt bij ons in de tuin en weet dus wel hoe hij ze moet zaaien en verzorgen. Maar na een paar weken blijkt dat hij ze nog steeds niet gezaaid heeft. Hij wacht tot het regenseizoen. Rafael legt uit dat de kiemkracht van de bonen dan achteruit gaat en dat ze eigenlijk nu in de grond moeten. Emanuel knikt, maar hij doet het niet.

Ansumana, de taxichauffeur waar we vaak mee naar Gambia rijden wilt ook een zakje zaad. Hij heeft ook geproefd. We leggen hem uit hoe en wat hij moet doen. Dat vindt hij gemakkelijk en hij weet nu dat hij over twee maanden die lekkere boontjes kan oogsten. Maar ook bij hem is het zaaien nog niet gebeurd.

Hoe krijgen we dit ongemak uit de weg. We hebben zoveel verschillend zaad bij en ze willen hier eigenlijk alleen maar wat ze al jaren gewend zijn. Rijst, uien, tomaten, (aan)gebrande maïs...

Het gemak om hier een project op te starten?

Het leek zo gemakkelijk toen we de eerste contacten hadden hier. Iedereen was vriendelijk en behulpzaam. Bij moeilijke vragen haperde dat wel eens, maar uiteindelijk wilden ze toch graag dat we starten met het project.

De verhuis van 6000 kilometer was gemakkelijk. Gewoon alles inpakken en versturen. René had al een huurhuis gevonden voor ons, dus geen probleem. Het kost enkel veel geld, maar je krijgt er dan ook wat voor terug. Blije, tevreden mensen die staan te popelen om mee te werken in het project.

Maar na twee jaar hebben we nog steeds geen officiële papieren om legaal hier te beginnen. Iedereen leeft hier met hetzelfde gemak: “Begin maar, de papieren komen later wel.”

Rafael heeft ook een gemak: “Eerst de juiste papieren, anders betaal ik geen cent.”

Dat vinden ze hier toch wel lastig. De meeste Europeanen (NGO's) die hier komen met een project leggen uit wat de bedoeling is en ze betalen geld om het te laten doen. Of ze blijven hier bij het opstarten en gaan daarna terug naar Europa. Daarna loopt het al snel in de soep.

Een zweedse dame legt ons uit dat ze al meer dan drie jaar geld meebrengt om een groep vrouwen een tuin te laten aanleggen. Ze hebben ondertussen een waterput, zonnepanelen, een pomp. Maar ze krijgen het telkens voor elkaar om de boel in het honderd te laten lopen. Dan is er iemand jaloers en ze vernielt dan iets. Of de beesten zijn langs geweest. Of de zonnepanelen werken niet meer. Ze vraagt of Rafael de groep vrouwen wilt begeleiden. Met zijn ervaring in de landbouw zou dat veel helpen. Als Rafael er na een paar dagen met haar over wilt praten is Tanjo er ook. Hij hoort wat de zweedse met Rafael bespreekt en zegt dan dat hij alles gaat regelen. Dat Rafael dat niet hoeft te komen doen. Wat er verder is gebeurd met de groep vrouwen weten we niet. Maar we vermoeden dat het voor de zweedse een put is zonder bodem.

Zo heeft ieder hier zijn/haar problemen. Wij wachten op ons gemak op de juiste papieren, zodat we niet meer op ons ongemak zijn.

Nieuwe richting, nieuw boek

In 2012 kwam mijn eerste boek uit, een boek gevuld met hartzeer, humor, tranen en passie voor het leven. (dat is toch mijn mening) Storm in mijn hart is een gedichtenbundel waarin veel waar-gevoelde verhaaltjes staan. Soms, achteraf bekeken, hadden die meer betrekking op mijzelf dan ik op dat moment dacht. Niet alle gedichten heb ik voor mijzelf geschreven. Ik zat destijds op een website PPP, Psychisch Patiënten Platform waar ik meerdere mensen steun kon geven met een gedicht of een verhaal. Uiteindelijk heeft een van de andere patiënten mij gestimuleerd om er een boek mee te vullen.
Op het PPP kon ik me goed uiten en ik kwam tot rust in en met mezelf. Helaas heb ik in die periode er ook voor gekozen om te gaan scheiden. Ik dacht namelijk dat het voor mij een goede zaak was om weg te gaan bij mijn man. Sommige mensen denken (vanwege de tekst achter op het boek) dat het enkel om mij en mijn gevoelens, maar het grootste deel heb ik dus geschreven voor anderen.

Tijdens het schrijven aan dat boek was ik tegelijkertijd bezig met nog twee boeken, Alle dagen heet en Over de grens. In deze boeken zit ook een deel van mijzelf verweven, omdat ik nu eenmaal mijn gevoel in mijn teksten leg. Deze boeken schreef ik onder een andere naam, omdat ze nogal wat erotiek bevatten. Delila Lean werd geboren.
Ik vond een andere uitgever en aangezien hij niet vies was van wat bloot en seks, kwamen de boeken uit in 2013.
Van Alle dagen heet was het eerst de bedoeling dat het een scheurkalender zou worden, elke dag een heet verhaaltje vlak voor bedtijd. Ze zeggen altijd dat seks verkoopt, maar ik ben er toch niet rijk van geworden.

Toen verhuisde ik in 2014 naar Senegal en daar beleefde ik elke dag de wildste of tamste verhalen die je maar bedenken kunt. Natuurlijk kwam de kriebel om een pen te pakken weer naar boven en kon ik al mijn passie kwijt in het schrijven. In 2015 verscheen Twee stappen voorwaarts drie stappen terug op de markt, een boek vol waargebeurde verhalen die je af en toe met een korreltje zout mag nemen. Humor, passie, een lach en een traan over een wereld hier ver vandaan. Ik heb de middeleeuwen beleefd tijdens het verblijf in de Casamance. In 2016 kon ik het vervolg, Het draait hier vierkant vol schrijven. Nog meer verhalen die voor velen niet te geloven zijn. Heerlijke mensen, fijne ontmoetingen, maar uiteindelijk een heel zwaar afscheid. Mijn maatje wilde geen maatje meer zijn.

Dit jaar, 2018 verscheen dan ook het derde boek: Bevrijd van de narcist, over mijn avontuur verweven met Nederland, België en Senegal. Ups en downs, blijdschap, verdriet, humor, maar ook weer niet. De brute waarheid is dat hij niet was wie hij zei dat hij was. Hij veranderde zodra we ginds waren. Hij vertelde vanaf het begin (eind 2012) verhalen over zijn exen, zijn ouders, zijn broer en zussen. Waarschijnlijk is meer dan de helft gelogen, maar ik geloofde hem. Omdat hij altijd zei dat hij een enorme hekel had aan leugenaars, want zijn tweede ex loog de hele boel bij elkaar. Ik had een ongelooflijk vertrouwen in zijn kant van het verhaal. Waarom zou hij ook liegen tegen mij? Dat was toch helemaal niet nodig. Ik was verzot op hem om wie hij was, niet om zijn verleden. Maar de belletjes hadden me wel mogen waarschuwen, ze rinkelden echter niet. Totdat we in Afrika woonden en ik redelijk geïsoleerd zat met hem. Ik was afhankelijk van hem en hij behandelde me steeds slechter en slechter. Zijn grootste kunst daarbij was dat hij mij zelf nog liet geloven dat het mijn schuld was. Hij draaide mijn teksten om tijdens onze gesprekken en als ik ergens mee zat ging het uiteindelijk weer over hoe slecht hij het had gehad bij zijn ouders thuis en over zijn exen. Hij zei me prompt dat ik beter bij mijn ex was gebleven, want hij vond dat een lieve, aardige man. Ik kon alleen maar beamen en wenste inderdaad dat ik bij mijn ex was gebleven in plaats van dat ik hem ooit was tegen gekomen.
Ik moet vaak denken aan mijn vriendinnen die me waarschuwde toen ik de allereerste keer met hem naar Frankrijk zou gaan.
"Je eindigt misschien wel in grijze vuilniszakken. Heeft hij een kettingzaag?" werd er gezegd.
Ik wuifde het weg. Ik ben niet in stukken gezaagd, alhoewel hij flink kon zagen over zijn familie. Ik leerde "oor in oor uit" van de meester zelf. Ik leerde op mijn eigen benen staan, werken aan mijn toekomst. Zijn leugens kwamen uit en hij doet me niets meer. Ik sta boven en de put is dichtgegooid.

Vandaag ben ik begonnen aan mijn nieuwste boek: Zoektocht naar adem. Wanneer het af zal zijn, weet ik nog niet, maar het begin is gemaakt. Ik heb in elk geval mijn adem al gevonden. 

Nu hoop ik dat ik jullie eerst kan laten genieten van Bevrijd van de narcist. Ook hierin zit de droge welbekende humor verweven. Het is een boek met gevoel, het gevoel dat hij liever niet zag. Maar hij heeft er niets meer over te zeggen. Hij heeft me geluk gewenst bij het schrijven en hij zei dat hij trots was dat hij weer een in van mijn boeken de hoofdrol zou spelen. 
Dus bij deze een niet gemeende: "Dankjewel, voor de inspiratie."
In de volgende boeken kom je niet meer voor. 

Dip-dag

Vandaag heb ik een dip-dag. De hormonenhuishouding tijdens de overgang helpt er goed aan mee. Ik stijg omhoog en val dan plots razendsnel naar beneden. Ik hoop, door dit vandaag met jullie te delen, dat ik het van me af kan schrijven en dat het fungeert als vangnet.

Zo niet, dan kets ik waarschijnlijk flink op mijn bakkes.

Er gaat veel zin en onzin door mijn hoofd sinds ik gisteravond in mijn bed ben gaan liggen. Ik werd wakker van de nachtmerrie, ik hoopte nochtans op een hengst.
Die kreeg ik dan deze ochtend rond een uur of tien. Een flinke hengst in mijn gezicht. Huilbui na huilbui. Ik mis het verleden.
Als ik toch eens de tijd achteruit kon draaien...

Helaas dat gaat niet en doe ik het met wat ik heden heb. Een laag zelfbeeld, weinig vertrouwen in de medemens en niemand die ik werkelijk durf te vertellen waar ik mee rondloop.
Gelukkig drink ik niet meer elke dag en heb ik zelden tot nooit een kater. Behalve die van 2012. Die blijft maar hangen en ik ben daar zelf de veroorzaker van.
Als ik toch eens de tijd achteruit kon draaien...

Ik wil tegen verschillende mensen zeggen dat het me spijt. Maar een sorry draait ook de tijd niet terug. Ik heb een horloge liggen waarop ik de wijzers nog wel terug kan draaien, maar ik kom er nergens mee.

Onder de douche, van half elf, heb ik me voorgenomen om vandaag geen tranen meer te laten rollen. Maar op dip-dag komen die vanzelf.
Ik wil geen medelijden, ik heb het nota bene zelf gedaan. Ik hoop alleen duidelijk te maken tegenover de buitenwereld, dat overgang bij vrouwen niet zomaar het stoppen is van ongesteld worden. Er gebeurt veel meer in het lichaam dan we willen.
Niet iedereen heeft er last mee, niet elke vrouw is hetzelfde en ook niet elke dip-dag verloopt hetzelfde.

Maar ik heb er dus wel steeds meer last van en in die zin zou ik willen dat ik toch eens de tijd vooruit kon draaien...

Er staat iemand voor je klaar

Ik zag een beetje negatieve tekst voorbij komen bij een vriend en beloofde hem iets te schrijven. Ik hoop dat het steun kan geven, we zijn allemaal wel eens eenzaam. Maar het is best dat je die eenzaamheid niet omarmt. Zoek dingen om eruit te komen, praat met mensen. Geef aan wat je dwars zit en hoe je je voelt. Niet iedereen is daarvan gediend, maar mede daardoor herken je wie er wel voor je zijn. 

Zacht, teder en vol liefde

zwevende gedachten komen voorbij

je wil ze pakken, grijpen, maar ze ontglippen

woorden uit je hart

woorden uit je hoofd

ze vliegen mee met de wind

waarheen?

zwevende gedachten worden zwaar

te veel woorden, te veel zinnen

ze tuimelen omlaag

door elkaar geschud liggen ze daar

verwoestend gestamp van negatieve voeten

stop, houd ze tegen!

laat deze gedachten niet vertrappelen

je bent op tijd, gelukkig

je geliefden helpen je, met bijeenrapen, met zoeken, met puzzelen

samen geven we je zwevende gedachten een plek

op een groot vel plakken we alle woorden

mooie zinnen ontstaan, teksten om bij weg te smelten

ze zijn te begrijpen

iedereen kan ze verstaan

iedereen mag ze lezen

duizend keer

zwevende gedachten van jou

zacht, teder en vol liefde

Een oud, maar vernieuwd gedicht om je een steuntje te geven. 

Warme groet.

Het gedicht in alle rust

Wat verlang ik naar stilte om me heen

de man overboord

je bent gestoord

heb je gehoord

dat ik een persoon ben

uniek

zelfredzaam

geweldig

Stilte

geen druk

geen indruk

geen opdruk

en dan heel zacht

een stem

een warme hand

een glimlach

die mij van binnen zo diep raakt

een afdruk

achterlaat

en me dan laat

ik geniet

van de stilte

Mannen zijn niet allemaal hetzelfde

De kleermaker

Een hoofdstukje uit mijn eerste boek over Senegal, Twee stappen voorwaarts drie stappen terug.

We werken 's morgens in het huis en 's middags doen we wat boodschappen in Kafountine. We moeten een beetje opschieten, want om half vijf hebben we een afspraak bij de Duitse vrouw, Stefanie, die kippen wil verkopen aan ons. Als we naar Kunja wandelen komen we langs een kledingwinkeltje. Ik bekijk wat kleren, een Afrikaanse lange broek zou wel handig zijn tegen de muggen. De man van de winkel vraagt me om binnen ook eens rond te kijken. Daar staat zijn naaimachine, hij maakt alle kleding en tassen zelf. Hij heet Alfa. Zoals de auto, zegt hij erbij.

Rafael wacht buiten. Ik zie een mooie rode jurk, maar de stof is te stug. In mijn slechte Frans probeer ik uit te leggen dat de stof te hard is. Dan spreekt Alfa vloeiend Engels tegen mij en zegt dat ik het beter in het Engels uit kan leggen. We zijn vertrokken. Al gauw gaat het over koetjes en kalfjes. Dan over Rafael en mij of we getrouwd zijn, wat we doen hier, hoe lang we blijven?

Ik vertel naïef dat we niet getrouwd zijn, dat we vrienden zijn. Dat is ook zo, het is gewoon de waarheid. Maar hij maakt ervan, dat ik 'zijn' vriend ook wil zijn. Zijn hele, close vriend!! Hij pakt me vast en zegt dat hij al jaren op me heeft gewacht. Ik zit in zijn dromen en in zijn hart. Hij wist dat ik zou komen. Dan begint hij te lachen en ik zie alles als een grapje.

Rafael komt binnen en zegt dat hij alvast doorloopt. Het is bijna vier uur en om half vijf moeten we naar Stefanie. Ik zeg dat ik zo kom. Ik moet eerst de broek nog betalen.

Alfa zegt dat ik de jurk wel kan passen. Als hij een aantal keer gewassen is wordt de stof veel zachter. Ik pas de jurk over mijn kleren, maar hij is op de verkeerde plekken te ruim. Ik heb geen billen en borsten zoals de Senegalese dames. Alfa pakt zijn spelden en steek hier en daar een speld in de jurk. Nu past hij beter. Ik doe de jurk uit en Alfa naait de jurk tot hij precies past. Het is ondertussen al te laat om ook naar Stefanie te gaan.

Nu Rafael weg is begint Alfa weer de grappige teksten te zeggen, maar het wordt minder grappig als blijkt dat hij alles meent. Hij wil thee drinken met mij. Hij legt uit dat je de eerste keer samen thee drinkt om kennis te maken, de tweede keer om verliefd te worden en de derde keer om seks te hebben. Vanaf dan ben je man en vrouw voor altijd. Ik zeg dat Rafael de man van mijn leven is. Dat we samen dit avontuur zijn begonnen en dat ik samen met Rafael blijf tot het einde van mijn leven, maar het pakt niet. Alfa geeft me weer een knuffel en kust me vol op mijn mond. Ik maak dat ik weg kom.

Hij roept me na dat ik nog duizend franc moet betalen, maar dat het volgende week ook goed is. En dat we dan samen thee kunnen drinken.

Een stukje verderop houdt een andere man me aan. Hij heeft aan de overkant van de straat een... kledingwinkel. Hij heeft gezien dat ik bij Alfa binnen ben geweest en het is dan ook zeer gewenst dat ik bij hem ook kom kijken.

Ik zeg vriendelijk dat het echt niet nodig is en dat ik niet wil. Hij trekt me mee. Hij belooft dat er geen vreemde dingen zullen gebeuren, want hij doet dit samen met zijn broer en ook zijn kindje is binnen in de winkel.

Ik haal diep adem en denk bij mezelf, als ik snel even kijk kan ik ook snel weer weg.

De man is binnen heel vriendelijk en de vervelende ervaring van bij Alfa wordt een beetje naar de achtergrond geduwd. De broer van de man zit achter zijn naaimachine en een klein kindje komt even naar de blanke mevrouw kijken. Als ik een hand wil geven vlucht ze weg.

Ik hoef niets te kopen bij deze mensen. Ze heten Serge en Paco.

“Zoals Paco Raban.” zeggen de broers erbij. Serge neemt me mee naar de andere helft van de winkel, ze maken ook allerlei juwelen. Heb ik die dan niet nodig? Ik zeg dat ik alles heb, maar dat ik wel wil langskomen als er iemand uit Europa op visite komt bij ons. Met het feit dat ik wel reclame wil maken bij mijn vrienden in Europa zijn ze al heel blij.

Dan begint Serge over een keertje samen thee drinken...

Natuurlijk ben ik toen vertrokken. Ik heb op Kunja eerst mijn mond gewassen en mijn tanden gepoetst, twee keer. Daarna ben ik Rafael gaan zoeken.