Eenzaamheid, wat doen we er aan?

Blauwe zaterdag

Veel mensen hebben het altijd over de blauwe maandag, maar voor mij is de zaterdag vaker blauw dan de maandag. Op maandag is namelijk het buurtcentrum open en dan kan ik even met wat mensen kletsen bij een bakkie koffie. Op zaterdag is het dicht. Natuurlijk zou ik ergens anders een bakkie koffie kunnen gaan drinken, maar dat doe ik niet graag in mijn eentje.

Gisteren ben ik wel in mijn eentje naar café Wilhelmina gegaan en heb ik daar een trappist gedronken en een beetje gekletst met de aanwezigen.

Ben ik eenzaam? Ben ik alleen?

Soms voel ik me alleen, bijvoorbeeld in de weken na mijn operatie. In die periode heb ik alleen mijn dochter op visite gehad. Daar was ik heel blij mee. Had ik wat anders verwacht? Nee, niet echt, maar ik hoopte het wel. Ik hoopte dat er iemand zomaar een keertje zou bellen om langs te komen. Om te informeren of het goed ging met mij.

Ik kreeg een bosje bloemen van Arjen met een kaartje met de boodschap: Beterschap! Verder kreeg ik nog twee kaartjes toegestuurd van Marjon en van Bert. Een enkel appje met de vraag: Hoe gaat het nu met je? Met die 'kleine' dingen was ik heel blij. Bedankt aan de belangstellenden!

En toch...als ik de reclameboodschap van de overheid voorbij zie komen over eenzaamheid: "Iedereen kan iets doen aan eenzaamheid."

Maar ben ik dan wel eenzaam? En daar kan ik toch ook zelf iets aan doen! Ik kan naar buiten en ergens iets gaan drinken of eten, waar ook andere mensen zijn. Maar wie gaat er ergens eten in een restaurant in zijn eentje? En wat doe ik met het kostenplaatje? Ik heb geen inkomen. Ik heb verschillende keren gesolliciteerd, maar ben niet aangenomen. Dan kwam er de derde operatie aan de borsten. Drie jaar op rij extra, onvoorziene kosten. De verzekering betaalt namelijk niet alles. Nu lijkt het of ik begin te jammeren dat ik het slecht heb en zielig ben, maar dat is niet zo. Het jammeren wel! Dat is wel duidelijk. Maar ik heb het niet slecht. Ik kan redelijk goed voor mezelf zorgen. Alleen had ik graag visite gehad in de periode na de operatie, de tijd dat ik geen auto kon rijden. Volgende week ga ik proberen een ritje richting familie en vrienden. Volgens sommigen woon ik namelijk te ver weg.

Toen ik in Afrika woonde zag ik veel vrienden vaker, dan sinds ik terug ben in Europa. Nu is de afstand 120 kilometer, destijds was het 6000 kilometer, maar telkens ik hier was werd er afgesproken om elkaar even te zien en bij te babbelen. In het hier en nu heeft echter iedereen het 'druk' en wegens werk weinig tijd om eens samen te komen. Dat is jammer.

Jammeren over eenzaamheid en alleen zijn. Soms lucht het op. Laat een ander eens nadenken over wat eenzaamheid is. Hoe ga je er mee om? Hoe ga ik er mee om? Blijf ik treuren en zeuren of laat ik dat niet gebeuren? Tijd om er een gedicht uit te stampen. Ik zal proberen er een twist aan te geven, want humor hoort ook bij het leven.

O, o, o,

wat voel ik me alleen

ik kan nergens heen

ben nog aan het herstellen

jij zal me toch wel bellen

om iets leuks te vertellen

dan gaat plots de bel

langzaam kom ik omhoog van de bank

gaat weer de bel

maar ik ben niet zo snel

heb twee slangen in mijn lijf

half gevulde flessen met wondvocht en zooi

niet prachtig niet mooi

ik loop roepend door de gang

ja ja ik kom er aan

open de deur en sta daar

met mijn zakje met flessenzooi

de man roept vrolijk

een bosje bloemen voor u

wat is dat nu

Beterschap

ik denk

beterschap

met je schap

herstel maar rap

en ik hoop dat de drab

snel stopt met druppen

de thuisverpleging komt de slangen verwijderen

donderdag links

en het doet verrekkes zeer

ik zou haar bijna een klap verkopen

en ik begin te hopen

dat er vrijdag een ander zal zijn

maar het is dezelfde

en ook de rechterkant doet verrekkes pijn

operaties

15 september 2017

14 september 2018

17 september 2019

je raadt het al

2020

sla ik september over

behalve voor visite

daar wil ik van genieten

dus pak je agenda erbij

en maak alvast een afspraakje met mij

eenzaamheid

we doen er samen wat aan

want wij hebben alvast een date in onze agenda staan

Natte wolk...

Voor Lily@rt&friends was het thema deze week: Als ik schepper van mijn eigen leven was

Ik heb hiervoor het volgende geschreven, via deze weg wil ik het met jullie delen :D 

Als ik schepper was van mijn leven

dan zou ik even

als een wolk zweven

boven slechteriken donderen

boven natuur wonderen

verrichten

de donkere dagen verlichten

bliksemschichten sturen

op tijden en uren

lekker uit de bol

voor de lang levende lol

als een engeltje pissen

zorgen voor luchtbellen

voor happende vissen

en niet te missen

bloemen doen bloeien

eten doen groeien

en genieten van

dansende mensen in mijn regen

na maandenlange droogte

vanaf ongekende hoogte

neerstorten

in de diepte

op kurkdroog zand

zodat land

weer groen wordt

als ik schepper van mijn

leven zou zijn

zou het regenen heel fijn

daar

waar

het nodig is!

Graag

ik zou zo graag veel schrijven

denk dan te blijven

bestaan

niet te vergaan

tot stof en as

maar de woorden komen niet

ik zou zo graag veel geven

denk dan goed te doen

te leven

al is het maar voor

even

maar de liefde is er niet

ik zou zo graag veel willen

heel hard gillen

niet tussen stillen

zijn

en toch

rust hebben

in mij

het kabaal doet me geweld aan

in mijn nederig bestaan

zou ik me zo graag

even willen laten gaan

heb ik het goed beschreven

kan ik het een tijdje aan

erop los te leven

in dit hectische bestaan

Er was eens....een gemiste trein

Er was eens....

Het leven is niet voor iedereen een sprookje. Soms maak je wat mee en is het lastig om terug op het juiste spoor te geraken. Je hebt dan hulp nodig van anderen.

Vaak is het moeilijk om die hulp te vragen, je hebt een vorm van trots en je vindt dat je het eigenlijk allemaal zelf op moet lossen. Soms zit je echter al te diep in de problemen, zonder dat je het aan hebt zien komen. En soms heb je het echt wel aan zien komen, maar genegeerd!

Veel mensen zeggen: “Eigen schuld, dikke bult.”

Ook als ze de situatie of mensen helemaal niet kennen. En veel mensen denken, net als ik overigens, dat iedereen in Nederland of België wel geholpen wordt door instanties.

Waar vind je nog de juiste instanties en in hoe verre kunnen die helpen? En mogen ze wel met alles helpen?

Sinds 12 september heb ik twee mensen in mijn huis. Ze zitten met problemen en worden niet zomaar geholpen, want blijkbaar mag/kan dat niet. Er zijn regels en regeltjes. En tegenwoordig bergen formulieren en papieren die in orde moeten zijn. Toch worden ze wel geholpen door een aantal mensen, want we vinden dat niemand van het kastje naar de muur gestuurd mag worden.

Je krijgt daar namelijk geen routebeschrijving bij en dan is het juiste spoor niet makkelijk te volgen. Er is geen spoor, dus staan we stil.

Natuurlijk moeten de twee in eerste instantie zelf voor veel zorgen, bv. de juiste papieren halen in andere plaatsen. Alvast op zoek naar een ander huisje, op zoek naar een baan, op zoek naar...het spoor.

Alles hangt af van de eigen inzet om ergens te komen. Je kunt bij mensen vragen om een kaartje voor de trein, een tijdstabel op welke uren de trein rijdt, een rit naar het station. Maar je kunt er ook zelf veel aan doen om ergens te komen.

We weten allemaal dat dit makkelijker gaat als je geld hebt om zaken te regelen. Zonder geld geraak je er niet.

Om aan geld te komen heb je een baan nodig of een uitkering. Om een baan of uitkering te bekomen moet je de juiste papieren hebben. Om de juiste papieren te verkrijgen moet je naar een andere stad. Om naar een andere stad te reizen heb je geld nodig. Om aan geld te komen heb je een baan nodig of een uitkering. Ze lopen momenteel in een cirkeltje. Snap je dat?

Hoe kan ik ze nu het beste helpen? Geef ik ze zomaar mijn geld? Rijd ik ze overal heen? Doe ik het voor hen? Nee, ik zorg al voor een dak boven hun hoofd. Een plek waar ze even tot rust kunnen komen om zaken op orde te krijgen. Ik kijk links en rechts wel wat ik nog voor ze kan betekenen, maar uiteindelijk moeten zij het zelf oplossen.

De maatschappelijk werker van de gemeente Terneuzen is ook voor ze bezig, om oplossingen aan te dragen. En ik heb contact gezocht met het Leger des Heils. Die hebben meer verstand van dit soort zaken dan ik.

Ik woon zelf nog maar een jaar terug in Nederland en ik weet niet hoe dit soort zaken geregeld moeten worden. Wat ik wel weet is dat ik zelf ook in orde moet zijn met verzekering, belasting en dergelijke. En zij moeten ook in orde zijn met verzekering en alles. Iemand helpen is nog niet zo simpel, maar we zijn op weg. Morgen een gezamenlijk gesprek met de maatschappelijk werkers erbij. En daarna kunnen ze bij het Leger des Heils terecht, die hebben de juiste personen op hun perron staan om aanwijzingen te geven welk traject genomen moet worden.

Ik hoop dat ze snel een onderdak voor zichzelf hebben, want ik merk dat het voor mij toch heel zwaar is tijdens het herstel van mijn operatie. En ook zonder de operatie zouden mijn hersens op volle toeren meedraaien om zo snel mogelijk een nieuwe plek voor ze te vinden. Hier kunnen ze niet blijven. Het kost mij helaas ook te veel energie en die heb ik nodig om goed te herstellen.

Je kunt mensen een tijdelijke opvang aanbieden en verschillende richtingen met ze bekijken, maar ik ben geen professionele hulpverlener. Ik weet niet aan welke regels zij allemaal moeten voldoen. Maar hopelijk heb ik er een beetje voor gezorgd dat ze straks kunnen zeggen: “En we leefden nog lang en gelukkig.”

Het leven gaat verder

Na de operatie van afgelopen dinsdag, doe ik het even rustigaan. Het gaat ook niet sneller, al zou ik dat willen. Ik smacht naar een warme douche, maar dat mag pas als ik op 1 oktober naar de controle ben geweest. Een washandje moet nu de heerlijke douchestralen vervangen...werkt niet echt hetzelfde.

Gelukkig heb ik twee schatten van mensen in huis die me her en der helpen. Als ik paracetamol heb genomen denk ik dat ik de wereld weer aan kan, maar ik mag niet overhaasten. Herstellen neemt gewoon tijd in beslag. Geduld is een schone zaak.

Ik probeer wat te schrijven. Wat vinden jullie er van?

mijn vingers zijn koud

ze woelen door het warme strandzand

de zon brandt op mijn donkere haren

ik droom weg

over jou

turend naar de golven

mijn vingers zijn koud

mijn hart benauwd

blijf je wel in mijn leven

en

wil ik dat wel

of toch liever niet

het alleen zijn bevalt me prima

maar niet altijd

niet altijd

zijn mijn vingers koud

Handje helpen

Soms maak je zomaar van die dingen mee...

Donderdag zat ik in buurtcentrum De Triangel mijn verhaal te doen over de aankomende operatie a.s. dinsdag. Ik moest namelijk ook op zoek naar iemand die me naar het ziekenhuis kan brengen, want mijn dochter komt me wel ophalen, maar een ander zal me toch heen moeten brengen. Er is meteen meegedacht door de mensen aan de koffietafel en een vrijwilliger opgetrommeld. Het is fijn dat er mensen zijn die zonder voorwaarden en moeilijk doen anderen helpen en klaar staan voor anderen.

Er zat een koppeltje aan de tafel, nieuwe mensen van buiten het stad...
Ze deden hun verhaal en ik hoorde dat ze onderdak nodig hadden. Ze hadden een afspraak bij het gemeentehuis en zouden daarna gaan kijken of ze ergens een kamer zouden kunnen huren. 
Ik gaf aan dat als het niet zou lukken, dat ze dan bij mij wel in de logeerkamer konden verblijven. Het was immers maar voor tijdelijk. Ik gaf ze een visitekaartje mee zodat ze me konden bellen.

Na twee uurtjes belden ze, om een afspraak te maken. Ik ging terug naar het buurtcentrum en we bespraken de mogelijkheden. Ze kregen van andere mensen al een tas met eten en kleding en waren heel dankbaar dat er geholpen werd.
De maatschappelijk werkster hielp met opzoeken naar huurcontracten en we bekeken even hoe het voor mij belastingtechnisch zat als ik de kamer verhuur. Ik heb namelijk zelf geen inkomen of uitkering.
Donderdagavond hebben ze al bij me meegegeten en hier geslapen. Vrijdag gingen we samen naar het gemeentehuis om een afspraak te maken om te bekijken wat we allemaal moeten regelen als ik ze bij mij inschrijf. Dinsdag als ik geopereerd word, dan hebben zij afspraak op het gemeentehuis.

Ik hoop voor haar dat ze snel een baantje kan vinden, zodat ze samen in een eigen huisje kunnen gaan wonen. Mocht iemand een idee hebben? Dan zijn suggesties altijd welkom.

Dankbaarheid en vrijgevigheid is een koppel dat je zelden tegenkomt. Mensen tegenwoordig zijn niet snel meer dankbaar. En mensen helpen elkaar ook te weinig. Ik hoor en zie vaak dat mensen denken (en ik dacht het eerlijk gezegd ook altijd) dat je in Nederland en België altijd geholpen wordt en ergens terecht kunt. Maar eens te meer blijkt het tegenovergestelde waar. Ze helpen niet zomaar iedereen. En ze helpen niet onmiddellijk. Soms begrijpelijk, omdat er wetten en regels zijn en ze eerst alles goed uit moeten zoeken, maar je kunt de mensen niet zomaar op straat laten slapen.

Vrijdagmiddag ben ik met ze naar de voedselbank geweest. Ik stond er met open mond te gapen naar de lange rij mensen die stonden aan te schuiven. Is het echt zo slecht gesteld met een deel van onze bevolking? Ja, blijkbaar wel. Er leven veel mensen in armoede en het is goed dat er een voedselbank bestaat. Ze kregen tassen vol boodschappen mee. Het paste thuis amper in de koelkast en vriezer. Mede omdat ik die al volgepropt had. Tja, met de operatie dinsdag zou ik geen zware boodschappen mogen doen de komende weken, dus voorraad aanleggen.
Die avond kookte zij en hebben we heerlijk gegeten. Een mengeling van andijvie (bah, maar we zijn niet ondankbaar ;) ) kerrie, appels, aardappelen, paprika en daarbij hamburgers met uien.
We zijn nu al een paar nachten verder en er is een goede klik tussen ons. Dat is wel belangrijk als je samenwoont met "wildvreemde" mensen. De officiële kant wordt geregeld en we hopen alle drie dat ze zo snel mogelijk op zichzelf kunnen gaan wonen.

Tegen die tijd doe ik nog een oproep naar jullie (lezers) om eventueel spulletjes die jullie te veel hebben te doneren. Als ze een extra steuntje krijgen, komt dit stelletje er vast bovenop. En als jullie tips hebben horen we het ook graag. Alvast onze dank. En fijne zondag nog allemaal. 

Uit de oude doos

Soms duik ik in mijn eerste boek of zelfs in de archieven van, voor het hele boek af was. In het boek "Storm in mijn hart" staan vooral gedichten over liefde, verlies, hartepijn, de zoektocht naar...

Maar er staat ook een beetje humor tussen. Mijn vader was grote Toon Hermans fan en had al zijn boeken. Ik heb er nog eentje van "Alles is heimwee". Misschien toeval, maar ik geloof niet in toeval. Alles gebeurt met een reden.

Toon Hermans kan heerlijk mijmeren over het leven, hij zet geen mensen voor schut, maar zet wel mensen aan het denken. Of laat ze gewoonweg lachen om de dag-dagelijkse dingen. Ik weet dat ik niet zo groots ben als Toon, maar ik hoop toch dat hij en ons pap, van bovenaf of misschien van onderaf, af en toe mee genieten van mijn teksten.

Deze komen uit de oude doos en over het woord doos gaan we het later nog wel hebben.

Duim

Ik zoog

Als baby zijnde op mijn duim

Ouders lang bezorgd

Als ze straks maar niet moet beugelen

Geen zorg

Geen beugel gehad

Duim was op mijn zesde niet meer lekker

Nu zuig ik weer terug

Haha

Nee niet van datte

Gewoon

Uit mijn duim

Verhalen

Rijmelarij

Over

Liefde

Lust

Tranen

Een stoel

Muze

Ooh Muze

Daar kan ik ook nog wel een verhaal van vertellen

Duimzuigerij

?

Mijn muze

Moet af en toe verwend worden

Ik steek mijn duim omhoog

Kijk hem aan

Schrijf nog wat

En zuig

Op zijn duim

en ook vreemde woorden:

Muts

Ik zit hier te typen

En denk

Met een grote lach op mijn gezicht

Wat ben je toch een muts

Hoezo?

Ik ben in een melige bui

Bakkersmuts

Ik heb mijn joggingbroek aan

Een net T-shirt

Een vest

Daarover mijn gestreepte badjas

Bontmuts

Ik voelde me treurig

Om een niet komend sms bericht

Stomme muts

Dan valt me op dat het een raar woord is

Wie heeft dat dan verzonnen

Wie komt er nu op het woord

Muts

Maar dat heb ik eigenlijk bij heel veel woorden

Waar komen ze vandaan?

Wat moet je ermee?

Wat kan ik ermee?

Duimzuigen

Verhaaltjes verzinnen

Boeken vullen

Zelf eens een nieuw woord erbij doen

Muts