Er is meer in het leven

Niet alle dagen verlopen slecht. Ik kan heerlijk genieten van het leven, zonder aan de narcist te denken.

Vandaag begonnen met een kopje koffie in het buurtcentrum. Een paar maanden geleden heb ik mezelf gedwongen om er een keertje binnen te lopen. Ik ben nieuw in dit dorp en ik ken maar een paar mensen, misschien kom ik via het buurtcentrum nieuwe mensen tegen.

Ja, natuurlijk kom ik daar nieuwe mensen tegen, maar durf ik met ze te praten? Durf ik mezelf bloot te geven? Voorzichtig maak ik een eerste praatje met de maatschappelijk werker, hij geeft een beetje uitleg wat er allemaal te doen is in het centrum. Door de week kun je gewoon elke ochtend binnenlopen en met de andere mensen een kopje koffie drinken of thee. De eerste stap is gezet, al moet ik ook eerlijk bekennen dat ik, voor deze stap, week in week uit die deur voorbij gelopen ben. Ik lijk wel stoer, maar ben het niet altijd.

Na mijn kopje koffie en een gezellig kletspraatje met andere bewoners ben ik naar een brievenbus gelopen, brief gepost en een rondje gewandeld terug naar huis.

De brief die ik gepost heb is ook weer een verhaal apart. In mei kreeg ik van de belasting een brief aan, dat ik forenzenbelasting moest betalen. Natuurlijk diende ik een bezwaar in, want ik woon hier gewoon. In juni krijg ik een brief dat ze alles gecontroleerd hebben bij de gemeente en dat ik niet hoef te betalen, want ik ben geen forens. Snel geregeld, ware het niet dat dit af en toe ook op Afrika lijkt. In augustus krijg ik een brief van de belasting, ze hebben een aangepaste WOZ-waarde van mijn huis en ik moet een lagere forenzenbelasting betalen.

Ik zoek in mijn papieren en maak een kopie van hun eigen brief waarin staat dat ik geen forens ben. Ik verzoek ze vriendelijk om hun administratie aan te passen en mij als forens te schrappen. Nu afwachten...

Thuis lekker in de tuin bezig geweest. De rozen terug gesnoeid, mijn bietjes en kolen verzorgd. Binnen mijn Afrikaanse bomen water gegeven, er is er al eentje bijna een meter hoog en dat op 5 maanden tijd. Ik hoop dat hij de winterperiode overleefd.

Ik bereid me ondertussen voor op de operatie van aanstaande vrijdag. Mijn bed zet ik anders, zodat ik meer kussen tegen de muur kan zetten voor extra steun. Ik regel voldoende eten en boodschapjes. De papieren voor het ziekenhuis en voor de verzekering vul ik in. Ik moet nog afwachten of ze iets gaan vergoeden. Ik hoop het wel, want ik heb gewoon mijn premie betaald voor het hele jaar. Maar aangezien ze met rare regeltjes werken, is het dus afwachten wat ze gaan doen. Mochten ze niets vergoeden dan sla ik volgend jaar de zorgverzekering over. Dan heb ik dat deel van de operatie toch terug.

Morgen hoop ik nieuws te kunnen plaatsen over mijn nieuwe boek: Bevrijd van de narcist.

Nu heb ik er toch even aan gedacht...

Ik ga naar buiten, genieten van de zon. Misschien word ik voldoende verwarmd en smelten de koude gedachten aan het verleden.

Ben ik dom?

Ben ik dom, omdat ik er in getrapt ben? Dagelijks vraag ik me af hoe het zover heeft kunnen komen? Maar elke dag vallen steeds meer stukjes op hun plaats. Heel geslepen heeft de narcist me ondermijnd.

Hij heeft me telkens verteld dat ik me door mijn kinderen niet moest laten gebruiken. Want volgens hem zei ik te gemakkelijk ja op alles wat ze vroegen na de scheiding. De oudste wilde met zijn groep (die hij al vanaf de kleuterschool kende) oudjaar vieren in mijn huis. Natuurlijk zei ik ja, want ik ken al de jongens. Het is een gezellige groep en ze gaan op hun 17e (het moment van de vraag) nog steeds met elkaar om. Gezellig toch dat ze dat bij mij willen vieren.

Ik waarschuw ze wel dat ze voorzichtig moeten zijn met vuurwerk afsteken, want ik woon bij een benzinepomp. Ik zet alles klaar op de bovenste verdieping, waar ze ruimte genoeg hebben om hun eigen feestje te vieren, glazen, schalen, servetten, drank (wat ze zelf betaald hebben). Ik bak de hapjes (die zij betaald hebben) ik loop met regelmaat de trap naar de zolder op en geef de hapjes af. Ze hebben de grootste lol en ik geniet omdat zij genieten.

Mijn vriend vind echter dat ik ze verwen. Dat ik me uitsloof. Dat ik hun slaaf ben.

Dikke, vette flauwekul. Ik ken deze jongens vanaf hun peutertijd en ik geniet gewoon van hun aanwezigheid. Hij is waarschijnlijk jaloers en daarom zegt hij dat ze me gebruiken.

Mijn dochter is bij haar vader gaan wonen. Ik zie haar om de week alleen in het weekend. Mijn vriend weet te vertellen dat ik haar ook al veel te veel verwen. Langs de andere kant vindt hij haar een geweldig, leuk kind, en hij wil haar gezicht gebruiken om zijn nieuwste product aan de man te brengen. Ik maak een fotoreportage en een folder van het nieuwe machine in zijn bedrijf. Hij keurt uiteindelijk een foto goed en zegt nogmaals dat een een heerlijke meid is. Maar ze maakt volgens hem te veel gebruik van mij.

Ik laat zijn praatjes links van me liggen. Het zijn mijn kinderen en ik geniet er elke keer weer van als ze bij mij zijn. Wij hebben lol en kunnen alles bespreken met elkaar. Vermoedelijk is hij daar jaloers om. Hij kan niet tussen ons komen, dat gaat wringen. Hij zoekt een manier om me te isoleren, om me te scheiden van mijn kinderen. En in het begin zie ik het niet eens. Nu ik van hem weg ben valt er steeds meer op zijn plaats. Hij is al vanaf het begin aan het stoken. En ik liep stomweg met mijn kop in de roze wolken. Zag het niet, zag het niet, zag het niet.

Ik neem me dit zelf heel erg kwalijk. Als ik bij mijn ex-man en mijn kinderen ben geweest, vertrek ik steeds met een kramp in mijn hart.

Gisteren ben ik samen met mijn ex en mijn oudste zoon naar de diploma-uitreiking van mijn dochter geweest. Ik heb genoten. Ik ben zo trots op mijn kinderen. Ze hebben zich goed door alles heen geslagen. De scheiding lijkt ze niet te veel beschadigd te hebben, maar daar ben ik nog niet helemaal zeker van.

Toen ik naar huis reed, kwamen de tranen. De hele weg heb ik gehuild. Ik denk dat ik er niet meer bij hoor. Wat heb ik een grote fout gemaakt in mijn leven. Ik kan de tijd niet terug draaien. Ik kan alleen mijn best doen voor de toekomst.

Komen we terug bij de volgende relatie in mijn leven. De narcist, de isolatie, de verhuis naar Afrika (hoe ver kun je iemand isoleren) de blinde vlek, de roze wolk/bril, de vaak ook zo lieve man die me manipuleerde. Die me wijs maakte dat mijn kinderen gebruikers waren, mijn familie en zijn familie eigenlijk nietsnutten zijn, België en Nederland dat binnenkort op zijn gat ligt. Die beweert dat Europa de boot ingaat en over een paar jaar waarschijnlijk tot een burgeroorlog overgaat. Zijn Facebook staat vol rebelsheid tegen de overheid, tegen alles wat hem stoort. Hij vindt zichzelf een wereldredder. En hij gaat beginnen in Senegal, want daar kan hij waarschijnlijk meer mensen overtuigen. (ze zijn daar namelijk nog stommer dan Europeanen (volgens hem) en dus makkelijker te overtuigen) Ik zie dat als nieuwe prooi.

Terug naar de vraag of ik eigenlijk dom ben?

Als slachtoffer van narcistische misleiding ben je niet dom.

Het is belangrijk dat je je realiseert dat je niets verkeerd hebt gedaan.

Jouw gedrag heeft er niet toe geleid dat de narcist je heeft misbruikt. De narcist is zelf verantwoordelijk voor het narcistisch misbruik.

Het heeft niets met jou te maken en het is op geen enkele wijze jouw schuld. Geloof me, het gaat alleen maar over de narcist.

Heel veel vrouwen in destructieve relaties vragen zich uiteindelijk af hoe ze zo dom konden zijn...

Ik kan je vertellen: WIJ ZIJN NIET DOM!

Voor de meeste mensen en zelfs voor bijvoorbeeld psychiaters, therapeuten en rechters, zijn narcisten moeilijk te herkennen. Narcisme kan ontzettend moeilijk te diagnosticeren zijn, vooral wanneer je niet weet waarop je moet letten. Begrijpelijk dus, dat de meesten van ons niet eens wisten wat de narcistische stoornis in de praktijk inhoudt. Dit houdt ook in dat we daardoor niet altijd een verstandige partnerkeuze kunnen maken, hoe slim, intelligent, intuïtief of geschoold we ook zijn.

Verraden door liefde

Wij zijn verraden door liefde, want een echte narcist kent geen liefde voor een ander, alleen een gebrekkige eigenliefde. Nadat we dit voor het eerst gaan beseffen, worden we in het begin meestal overweldigd door de verwarring, schaamte en schande. We vragen onszelf af hoe het komt dat we de leugens en manipulaties niet zagen. Het is gemakkelijk om boos op onszelf te worden, wanneer we ons realiseren dat we zijn verraden door "liefde" en dat de hele relatie een illusie was.

Het is normaal om ons dom te voelen als we de werkelijkheid gaan zien. Maar, wij zijn niet dom, we zijn liefdevolle, empathische mensen. We hebben alleen nooit geleerd dat er een diepe donkere laag in de samenleving bestaat, met mensen die emotioneel onderontwikkeld zijn en die zonder geweten handelen. Meestal leren we alleen over gevaarlijke mannen/vrouwen in sprookjes of in verhalen van seriemoordenaars. We wisten niet dat ze ook gewoon onder ons zijn in het dagelijkse leven. Noem het naïef, maar het zijn mannen of vrouwen die, zeker in het begin, schijnbaar normaal zijn. We konden onszelf niet beschermen, tegen iets waarvan we niet eens wisten dat het bestond. Stop daarom ook met jezelf de schuld te geven!

Nadat we onszelf 'uit de ban' van de narcist bevrijd hebben, zijn we vaak getraumatiseerd en worden we geconfronteerd met de pijn en de nasleep van een destructieve relatie. Vermijding en ontkenning zijn dan een normale, natuurlijke menselijke reactie op pijn. We doen het allemaal, in verschillende mate...

Wanneer we echter de moed van binnen vinden om de pijn echt te doorleven en aan het herstel te werken, pas dan zullen we echt bevrijd worden van de pijn van narcistische manipulatie. Dat is ook het moment wanneer we weer stappen kunnen gaan nemen voor een mooiere toekomst en de vreugde van het leven weer kunnen gaan ervaren.

We kunnen de pijn niet door laten gaan of vermijden én tegelijkertijd het geluk opnieuw ontdekken, dat we uiteindelijk allemaal verdienen. We kunnen niet om de pijn heen, dus kunnen we het net zo goed omarmen, met alle uitdagende gevoelens en moeilijke ups en downs die de essentie zijn van het proces. Soms kan het lijken alsof je de pijn altijd zal blijven voelen... tot je op een dag hersteld zal zijn en je de prachtige echte wereld weer kunt zien, waarvan je tijdens de relatie vergeten was dat die bestond. Ook jij kunt het!

Belangrijk is om te vertrouwen in jezelf. Jij bent het meeste waard! Niet de persoon die je in de grond heeft getrapt, niet de personen rond je heen die allemaal hun zegje willen doen en die allemaal hun mening hebben. Zij hebben niet doorleefd wat jij beleefd hebt. Vertrouw op jezelf. Weet dat jij het waard bent. Dan pas kun je de stappen nemen om los te laten. Vergeten doe je nooit, vergeten mag je ook niet, want je wilt niet nog een keer in zo een figuur trappen.

Begin terug met de kleine dingen te waarderen, ga naar buiten, wandel en haal diep adem. Besef dat je leeft.

Jij bent!

En dat kan niemand je meer af pakken.

Anders dan ik dacht

O, wat ben je anders

In de duisternis ben ik opgejaagd

voel me belaagd

door vele onbenoembare dingen

ik ben aan het rennen en springen

over allerlei obstakels

ik bots

ik hots en knots

zie bont en blauw

alleen door jou

ik heb me laten foppen

je hebt het goed verhuld

met warmte en met zorgen

met helaas voor mij

geveinsde liefde

en al toonde je geduld

je had het niet

je vele gemanierde praatjes

hielpen uiteindelijk niet

met regelmaat

een groot stuk zeep in je mond

zou veel beter zijn geweest

dan had ik tenminste

bubbels ontvangen bij je hekel-teksten

aan alles heb je lak

je exen inbegrepen

maar de wereld zal eens versteld staan

van je kunnen

van je hele zijn

volgens jou

maar jij bent God niet

al betekent je naam

God geneest

ik schaam me voor je

diep

heel diep

ik schaam mezelf

dat ik

diep

heel diep

erin getrapt ben

ZELFSTUDIE

ZELFSTUDIE

Overal om me heen zie ik steeds meer mensen die oproepen tot positiviteit, maar een keertje klagen voert ook afvalstoffen mee uit je lichaam. Denk daar vooral aan.

Zelfstudie

Hoe diep kun je gaan?

Als ik schrijf over hoe diep ik ben gegaan, moet ik mijn mond dicht houden.

Uit je zelf!

Maar niet voor een publiek.

Vrijheid van meningsuiting.

Hoe vaak lees je niet dat mensen, met al dan niet een stomme opmerking, wordt gevraagd zich buiten de discussie te houden of zich te verwijderen? Volgens mij is er dan geen discussie meer. Hoe boos kunnen mensen worden op elkaar via berichtjes en na het beantwoorden van berichtjes? Mensen die elkaar in levende lijve nog nooit gezien hebben. Mensen die enkel Facebookvrienden zijn, omdat ze eerst waarschijnlijk leuke dingen bij elkaar hebben gelezen.

Zelfstudie, ik doe er dagelijks aan. Ik heb samengeleefd met een narcist.

Hoe diep kun je gaan?

Ik heb geleerd, dat er ook een put bestaat zonder bodem. De eerste keren had ik nog een put met bodem. En telkens wanneer ik die bodem raakte zakte die dieper. Maar mijn geluk was dat ik steeds weer omhoog kon krabbelen. Veelal door familie en vrienden.

En, in het begin ook door de narcist. Hij hielp me overeind en ondersteunde me. Ik vond hem zo lief, zo begaan, zo aardig, zo alles, zo positief.

Hij bood me een berg aan om samen te beklimmen. Hij zou mijn leven veranderen en me over toppen laten zweven. Me vaak verrassen, zelfs op de momenten dat ik het het minst zou verwachten.

Ik klom graag met hem mee. Ik had een prachtig, grote, roze bril aangereikt gekregen. En de gouden bergen zagen er heel aantrekkelijk uit.

Mensen vragen me hoe ik in die man zijn val heb kunnen trappen?

Ik vraag me dat nog elke dag af. Wat is er nu eigenlijk gebeurd? Hoe heb ik zo stom kunnen zijn? Ik ben toch niet achterlijk? Of wel?

Elke dag peins ik over mijn daden, over zijn daden. Veel puzzelstukken vallen op hun plaats. Maar ik was in de veronderstelling dat ik aan een relatie was begonnen...niet aan een Jigsaw-puzzel.

Deze dagen zijn leermomenten. Ik koester ze en ik heb er een godsgruwelijke hekel aan.

Ik heb er een boek over geschreven, Bevrijd van de narcist. Maar ik ben niet bevrijd. Het achtervolgt me elke dag. Als ik een man of vrouw tegenkom denk ik: “Ben jij wel eerlijk?”

De dagen waarop ik in de put zat, heb ik de wanden behangen met onzekerheid, leugens, roddels, minderwaardigheid, spookbeelden, ga zo maar door...

Vele tranen vulden de put, telkens opnieuw. Mijn reddingsbandjes liepen leeg. Ik durf niet meer aan te kloppen bij familie. Ik denk dat mijn vrienden ook niet meer het verhaal over en over willen horen. Ik zit er vaak doorheen. Tranen stromen weer, terwijl ik dit zit te schrijven.

Maar er zit geen bodem in deze put, ze vallen er dwars doorheen. Waar is mijn houvast? Heb ik het zelf allemaal veroorzaakt? Had ik liever voor hem moeten zijn?

Net vroeg er iemand of ik hem niet te hard aanpak, door er een boek over te schrijven? Dat doet zeer bij mij.

Ik heb al vijf boeken geschreven en een paar van die boeken bevatten ook verhalen waar hij in voor komt. Hij was trots op zijn naam in de boeken. Toen ik aankondigde dat ik dit boek ging schrijven over ons, heeft hij me veel succes gewenst. En daarna volgde de altijd terugkomende sneer: “Jij bent toch geen goede verkoper. Jouw boeken willen de mensen niet eens lezen!”

Hij heeft zelf veel stukken aangeleverd en meegespeeld om tot dit resultaat te komen. Hij speelt zoals de afgelopen vijf jaar de hoofdrol. Hij roept al jaren dat hij de wereld een poepie gaat laten ruiken met zijn geweldige talenten.

Ik draag daar graag een steentje aan bij.

De bodemloze put die hij mee heeft gegraven was echt nodig. Hierdoor kwam ik dieper en dieper. Ik kan schrijven met al mijn passie en pijn.

Uiteindelijk heeft hij, zonder het zelf te beseffen, voor mij een tunnel gegraven naar een nieuw begin.

Zelfstudie

Jaren in de put / uit de put relatie. Onderduwen en terug omhoogtrekken. Aantrekken en afstoten.

Tranen die weer een wolk vormden na opstijgen. Helaas een roze wolk waar ik dan weer vertoefde tot het volgende onweer.

Het ligt niet alleen aan mij, maar ik ben wel de enige die mezelf kan helpen. Als ik doorga heb ik gewonnen. En nee, het leven is geen spelletje, maar er heeft wel iemand flink met mij gespeeld. Ik kan alleen maar zeggen...

GAME OVER

Studie

De wereld gaat soms te rap voor mij. Als ik eindelijk een bepaalde website en zijn werking onder de knie heb, dan veranderen ze de lay-out. Ze verschuiven van alles in het menu waardoor ik terug op studie moet gaan.
Het geeft me een bepaalde vorm van tegenzin. Ik wil er wel moeite voor doen, maar niet elke maand. Ze veranderen niet elke maand hoor, maar gemiddeld worden de sites die ik normaal bezoek en waarop ik mijn draai heb gevonden toch wel een keer per jaar aangepast. Met 12 verschillende sites zit je dus al snel op een gemiddelde van een per maand.
LinkedIn, had ik onder de knie...pats, Ilonka is uitgeschakeld. Wie helpt me? Eerst kon ik veel zelf aanpassen en invullen, nu niet meer. Ligt dat enkel aan premium of niet?
Rabobank, onder de knie...tja bij de veranderingen hadden die gelukkig zelf wat strubbelingen waardoor klanten niet meer overal terecht konden en je kon nog een tijd terug naar het 'oude' model. Waarom dan veranderen? 
KBC, onder de knie tot de lettertjes lichtblauw werden. Zicht is op mijn leeftijd bij bepaalde kleuren minder...zeg maar ronduit slecht. Maar na aangeven van dit probleem, kan ik nu de kleur van de teksten zelf kiezen.
Facebook, onder de knie, maar niet heus. Ik mocht de enquête invullen of ik tevreden was en allerlei andere zaken aangeven. Een dag later heb ik een blote piemel in mijn privé-berichtenbox, maar daar kon ik niet fatsoenlijk klachten over neerleggen. Als ik de foto kopieer en plak op het profiel van de afzender, met het bericht dat hij zulke dingen voor zijn vrouw moet gebruiken, krijg ik van Facebook een waarschuwing. Ik mag geen bloot plaatsen. Natuurlijk geef ik ze commentaar...waar ze naar eigen zeggen iets mee gaan doen...? 
Ze veranderen weer bepaalde zaken en ik mag weer op studie.

Zo zijn er veel goede en leuke websites, ook bv waar ik stukjes op schrijf. Maar door weer een nieuwe aanpassing moet ik me er eerst doorheen worstelen. Het is niet leuk. 
Mijn vraag is en blijft: Waarom veranderen jullie steeds het gebruik van een site waar toch al honderden, zoniet duizenden mensen dagelijks op bezig zijn? Het werkt storend.
Laat dat! En ik gebruik ook het A-woord.
Laat dat! Alstublieft.

Ook als het u niet blieft. 
Punt

Zenuwslopend wachten

Soms overkomt het je, dat alles tegelijkertijd voor je deur staat.
Een kant van dit verhaal is spannend in de goede zin van het woord. Mijn nieuwste boek komt uit. Het wachten op het eerste exemplaar is zenuwslopend, maar wordt vast de moeite waard. 
Andere kant van het verhaal is spannend op een minder leuke manier. Over twee weken word ik geopereerd. Ik heb me al van alles in mijn hoofd gehaald, tot de meest gruwelijke voorbeelden toe. En op dat moment valt er een folder in de bus...of mensen hun uitvaart wel goed geregeld hebben? Nee, dat heb ik nog niet geregeld, want ik ben niet van plan om te sterven.
Ik wil eerst meemaken dat mijn boek een bestseller wordt. 
Ik heb wel de aannemer gemeld dat hij de reparatie van het dak even uit moet stellen, omdat ik zelf mijn operatie moet betalen. En als daar iets bij misloopt is er toch een potje voor die uitvaart.

Wat zwart en somber klinkt dat weer. Terwijl het feestelijk zou moeten zijn met champagne om het nieuwe boek te vieren.
Maar met de operatie in mijn hoofd heb ik geen "vier"-gevoel. Dubbele gevoelens, heel bekend in mijn 50-jarige bestaan.

Voordeel dat er veel passie losgemaakt is bij dit wachten op boek en operatie. En die passie doet me schrijven. Plak er een gedicht bij...ja of nee?
Het was laatst een van de opdrachten op facebook, over je Droom.

Mijn droom

een dag zonder pijn

mezelf te kunnen zijn

alhoewel ik natuurlijk ook met pijn

die persoon ben

mijn droom

blijft toch

telkens nog

een dag zonder pijn te zijn

en nu hopen

dat ik niet meer wakker word

Nu word ik geopereerd aan hetzelfde als vorig jaar, er liep iets mis in mijn lijf en ze gaan een stukje opnieuw repareren. Momenteel heb ik veel pijn en de pijnstillers zijn niet meer voldoende, het lijkt alsof mijn lichaam er al aan gewend is. Misschien reageert mijn lichaam anders omdat ik veel minder drink? Ik weet het niet.

Soms wil ik gillen, maar meestal wil ik niemand op de hoogte brengen of lastig vallen met wat ik voel. Het geeft ook een dubbel gevoel.

Terug naar het positieve wachten...yippie mijn zesde boek alweer. Sinds 2012, dus ik mag niet klagen. Ik hoop dat iedereen er eentje aanschaft. En dat ik dan een keer zenuwslopend mag wachten op een uitnodiging van een beroemdheid die me vertelt dat het een bestseller is geworden...

Dagje ouder

Zoals de meeste mensen op deze aardkloot, word ik ook een dagje ouder. Ik heb al een tijdje (hum..heel lang) niets meer hier gepost. Ik heb weer helemaal kriebels om te schrijven, maar moet er terug inkomen om het hier te plaatsen.
Wegens het dagje ouder zal het even duren voor ik al de juiste knopjes weer weet te vinden.

Mijn bril opzetten werkt daar wel bij. Sinds mijn veertigste heb ik een bril, die had ik nodig voor de kleine lettertjes. Tegenwoordig heb ik die ook nodig om het eten op mijn bord te zien liggen. Klinkt heel erg. Ik zie wel dat er iets ligt hoor. Ik zie het alleen niet scherp meer. Mijn zicht vliegt achteruit. Gelukkig kan ik in de verte wel nog alles goed zien. Behalve de toekomst.

Met het dagje ouder komt ook wijsheid mee. Tenminste dat hoop ik. 
Iedereen zegt: "Verstand komt met de jaren."
Met welke jaren zeggen ze er niet bij. Ik zit al jaren te wachten en doe alleen maar stommere en dommere dingen. De laatste stunten zijn niet eens te beschrijven.
Al doende leert men...nog zo iets. Je leert van je fouten, maar ik blijf toch steeds nieuwe maken.
Ik doe ook fantastische dingen hoor:.....

Toen was het even stil.

Daar moet ik diep over nadenken. In het verleden heb ik fantastische dingen gedaan. Die kan ik meteen opsommen, ik heb drie kinderen op de wereld gezet waar ik beretrots op ben. Het is vandaag moederdag, dus als mama zijnde mag ik opscheppen over mijn mooie kinderen.
Lars, Mariska en Alex zijn het meest fantastisch van de hele wereld. Ze zijn mooi, spontaan, vriendelijk, lief, leuk, geweldig en ze zorgen dat ik me nog steeds jong voel. 
Dus dag dagje ouder!