Ik hing even vast

Vandaag proberen we wat dingen uit. Tenminste “we”, ik is eigenlijk beter om te zeggen. Tegelijkertijd heb ik jullie erbij nodig, dus is het ook een beetje: we.

Er zweven 's nachts teksten door mijn hoofd, als ik in bed lig. Maar natuurlijk ben ik de meeste 

's morgens vergeten. Vanochtend had ik nog een stukje beet en terwijl ik de computer opstartte verdwenen langzaam de woorden uit mijn hoofd. Ik krabbelde gauw wat op papier en dat deel ik met jullie hier.

Omdat de meeste woorden waren gevlogen, verzon ik er nog iets anders bij. Maar telkens na een paar zinnen bleef ik hangen. In mijn archief zitten nu enkele halve of net begonnen dichtwerkjes. Ik sta open voor suggesties. Een gedicht nooit helemaal toe.

In de bosjes

in de bosjes zit verscholen

een vrouw met groene ogen

je had haar vast gemogen

maar ze is niet meer

In het verleden dwaalde ik rond

ik kwam je ergens tegen

wel vaker dan eens

in het verleden

in het heden dwaal ik rond

ik kom je vaker tegen

wel ergens of zo

in het heden

in de toekomst

wil ik niet dwalen

niet ergens

niet vaak

niet soms

ik kom je vast wel tegen

op de dam zit een struise

een madam

een echte kuise

over de dijk loopt een eik

een boom van een vent

zoals jij vast ook eentje kent

door het bos rent een hinde

een slanke den al jaar en dag

je kan haar vast nog vinden

Ik hang vast in mijn woorden.

Zou willen dat ik 's nachts in mijn dromen kon dicteren.

Een secretaresse zou alles noteren.

Zalig toch met tweeën in bed rijmen en dichten.

Teksten laten komen, woorden vol passie doen stromen.

En ze niet alleen maar dromen.

Ik kom weer op gang

voel passie en drang

naar meer

naar jou

naar ons

naar een goeie

bloeiende

relatie

met zachte hand

en fijne vruchten

een sterke band

heel diepe zuchten

als we creëren

elkaar ontdekken

en stimuleren

ik met zwoele stem

en jij

jij

jij

….

alles noteren

Niemand is alleen

zacht lacht de maan je toe

de sterren om haar heen

ze laten je zien

je bent niet alleen

want aan deze kant

van het land

van de wereld

zo je wil

sta ook ik

even stil

als de maan naar me lacht

met zoveel sterren om haar heen

de zon weerkaatst zijn licht

en de maan vangt het

maar houdt het niet vast

ze straalt door naar jou en mij

op welke plek we ook zijn

het licht van de maan

gegeven door de zon

omgeven door de sterren

weerkaatst in mijn lach

zacht lacht de maan je toe

voel je me

glimlach dan

en weet dat ik bij je ben

Bedankt pap

zo ver weg en toch

zo dichtbij

in mijn hele zijn

ben jij

in mijn warme hart

tussen mijn oren

maar het verstand zegt

je hebt hem verloren

vandaag zou je verjaren

je geboortedag zo lang gelee

27-10-1935

wie zegt dat nog wat

mij heel veel

want zonder jouw geboortedag

zou ik niet bestaan

zonder de klik met ons mam

waren er zes minder geboren

dus nu zegt mijn verstand

ik heb echt niks verloren

bedankt pap

vandaag vieren we het leven

Eenzaamheid, wat doen we er aan?

Blauwe zaterdag

Veel mensen hebben het altijd over de blauwe maandag, maar voor mij is de zaterdag vaker blauw dan de maandag. Op maandag is namelijk het buurtcentrum open en dan kan ik even met wat mensen kletsen bij een bakkie koffie. Op zaterdag is het dicht. Natuurlijk zou ik ergens anders een bakkie koffie kunnen gaan drinken, maar dat doe ik niet graag in mijn eentje.

Gisteren ben ik wel in mijn eentje naar café Wilhelmina gegaan en heb ik daar een trappist gedronken en een beetje gekletst met de aanwezigen.

Ben ik eenzaam? Ben ik alleen?

Soms voel ik me alleen, bijvoorbeeld in de weken na mijn operatie. In die periode heb ik alleen mijn dochter op visite gehad. Daar was ik heel blij mee. Had ik wat anders verwacht? Nee, niet echt, maar ik hoopte het wel. Ik hoopte dat er iemand zomaar een keertje zou bellen om langs te komen. Om te informeren of het goed ging met mij.

Ik kreeg een bosje bloemen van Arjen met een kaartje met de boodschap: Beterschap! Verder kreeg ik nog twee kaartjes toegestuurd van Marjon en van Bert. Een enkel appje met de vraag: Hoe gaat het nu met je? Met die 'kleine' dingen was ik heel blij. Bedankt aan de belangstellenden!

En toch...als ik de reclameboodschap van de overheid voorbij zie komen over eenzaamheid: "Iedereen kan iets doen aan eenzaamheid."

Maar ben ik dan wel eenzaam? En daar kan ik toch ook zelf iets aan doen! Ik kan naar buiten en ergens iets gaan drinken of eten, waar ook andere mensen zijn. Maar wie gaat er ergens eten in een restaurant in zijn eentje? En wat doe ik met het kostenplaatje? Ik heb geen inkomen. Ik heb verschillende keren gesolliciteerd, maar ben niet aangenomen. Dan kwam er de derde operatie aan de borsten. Drie jaar op rij extra, onvoorziene kosten. De verzekering betaalt namelijk niet alles. Nu lijkt het of ik begin te jammeren dat ik het slecht heb en zielig ben, maar dat is niet zo. Het jammeren wel! Dat is wel duidelijk. Maar ik heb het niet slecht. Ik kan redelijk goed voor mezelf zorgen. Alleen had ik graag visite gehad in de periode na de operatie, de tijd dat ik geen auto kon rijden. Volgende week ga ik proberen een ritje richting familie en vrienden. Volgens sommigen woon ik namelijk te ver weg.

Toen ik in Afrika woonde zag ik veel vrienden vaker, dan sinds ik terug ben in Europa. Nu is de afstand 120 kilometer, destijds was het 6000 kilometer, maar telkens ik hier was werd er afgesproken om elkaar even te zien en bij te babbelen. In het hier en nu heeft echter iedereen het 'druk' en wegens werk weinig tijd om eens samen te komen. Dat is jammer.

Jammeren over eenzaamheid en alleen zijn. Soms lucht het op. Laat een ander eens nadenken over wat eenzaamheid is. Hoe ga je er mee om? Hoe ga ik er mee om? Blijf ik treuren en zeuren of laat ik dat niet gebeuren? Tijd om er een gedicht uit te stampen. Ik zal proberen er een twist aan te geven, want humor hoort ook bij het leven.

O, o, o,

wat voel ik me alleen

ik kan nergens heen

ben nog aan het herstellen

jij zal me toch wel bellen

om iets leuks te vertellen

dan gaat plots de bel

langzaam kom ik omhoog van de bank

gaat weer de bel

maar ik ben niet zo snel

heb twee slangen in mijn lijf

half gevulde flessen met wondvocht en zooi

niet prachtig niet mooi

ik loop roepend door de gang

ja ja ik kom er aan

open de deur en sta daar

met mijn zakje met flessenzooi

de man roept vrolijk

een bosje bloemen voor u

wat is dat nu

Beterschap

ik denk

beterschap

met je schap

herstel maar rap

en ik hoop dat de drab

snel stopt met druppen

de thuisverpleging komt de slangen verwijderen

donderdag links

en het doet verrekkes zeer

ik zou haar bijna een klap verkopen

en ik begin te hopen

dat er vrijdag een ander zal zijn

maar het is dezelfde

en ook de rechterkant doet verrekkes pijn

operaties

15 september 2017

14 september 2018

17 september 2019

je raadt het al

2020

sla ik september over

behalve voor visite

daar wil ik van genieten

dus pak je agenda erbij

en maak alvast een afspraakje met mij

eenzaamheid

we doen er samen wat aan

want wij hebben alvast een date in onze agenda staan

Natte wolk...

Voor Lily@rt&friends was het thema deze week: Als ik schepper van mijn eigen leven was

Ik heb hiervoor het volgende geschreven, via deze weg wil ik het met jullie delen :D 

Als ik schepper was van mijn leven

dan zou ik even

als een wolk zweven

boven slechteriken donderen

boven natuur wonderen

verrichten

de donkere dagen verlichten

bliksemschichten sturen

op tijden en uren

lekker uit de bol

voor de lang levende lol

als een engeltje pissen

zorgen voor luchtbellen

voor happende vissen

en niet te missen

bloemen doen bloeien

eten doen groeien

en genieten van

dansende mensen in mijn regen

na maandenlange droogte

vanaf ongekende hoogte

neerstorten

in de diepte

op kurkdroog zand

zodat land

weer groen wordt

als ik schepper van mijn

leven zou zijn

zou het regenen heel fijn

daar

waar

het nodig is!

Graag

ik zou zo graag veel schrijven

denk dan te blijven

bestaan

niet te vergaan

tot stof en as

maar de woorden komen niet

ik zou zo graag veel geven

denk dan goed te doen

te leven

al is het maar voor

even

maar de liefde is er niet

ik zou zo graag veel willen

heel hard gillen

niet tussen stillen

zijn

en toch

rust hebben

in mij

het kabaal doet me geweld aan

in mijn nederig bestaan

zou ik me zo graag

even willen laten gaan

heb ik het goed beschreven

kan ik het een tijdje aan

erop los te leven

in dit hectische bestaan

Er was eens....een gemiste trein

Er was eens....

Het leven is niet voor iedereen een sprookje. Soms maak je wat mee en is het lastig om terug op het juiste spoor te geraken. Je hebt dan hulp nodig van anderen.

Vaak is het moeilijk om die hulp te vragen, je hebt een vorm van trots en je vindt dat je het eigenlijk allemaal zelf op moet lossen. Soms zit je echter al te diep in de problemen, zonder dat je het aan hebt zien komen. En soms heb je het echt wel aan zien komen, maar genegeerd!

Veel mensen zeggen: “Eigen schuld, dikke bult.”

Ook als ze de situatie of mensen helemaal niet kennen. En veel mensen denken, net als ik overigens, dat iedereen in Nederland of België wel geholpen wordt door instanties.

Waar vind je nog de juiste instanties en in hoe verre kunnen die helpen? En mogen ze wel met alles helpen?

Sinds 12 september heb ik twee mensen in mijn huis. Ze zitten met problemen en worden niet zomaar geholpen, want blijkbaar mag/kan dat niet. Er zijn regels en regeltjes. En tegenwoordig bergen formulieren en papieren die in orde moeten zijn. Toch worden ze wel geholpen door een aantal mensen, want we vinden dat niemand van het kastje naar de muur gestuurd mag worden.

Je krijgt daar namelijk geen routebeschrijving bij en dan is het juiste spoor niet makkelijk te volgen. Er is geen spoor, dus staan we stil.

Natuurlijk moeten de twee in eerste instantie zelf voor veel zorgen, bv. de juiste papieren halen in andere plaatsen. Alvast op zoek naar een ander huisje, op zoek naar een baan, op zoek naar...het spoor.

Alles hangt af van de eigen inzet om ergens te komen. Je kunt bij mensen vragen om een kaartje voor de trein, een tijdstabel op welke uren de trein rijdt, een rit naar het station. Maar je kunt er ook zelf veel aan doen om ergens te komen.

We weten allemaal dat dit makkelijker gaat als je geld hebt om zaken te regelen. Zonder geld geraak je er niet.

Om aan geld te komen heb je een baan nodig of een uitkering. Om een baan of uitkering te bekomen moet je de juiste papieren hebben. Om de juiste papieren te verkrijgen moet je naar een andere stad. Om naar een andere stad te reizen heb je geld nodig. Om aan geld te komen heb je een baan nodig of een uitkering. Ze lopen momenteel in een cirkeltje. Snap je dat?

Hoe kan ik ze nu het beste helpen? Geef ik ze zomaar mijn geld? Rijd ik ze overal heen? Doe ik het voor hen? Nee, ik zorg al voor een dak boven hun hoofd. Een plek waar ze even tot rust kunnen komen om zaken op orde te krijgen. Ik kijk links en rechts wel wat ik nog voor ze kan betekenen, maar uiteindelijk moeten zij het zelf oplossen.

De maatschappelijk werker van de gemeente Terneuzen is ook voor ze bezig, om oplossingen aan te dragen. En ik heb contact gezocht met het Leger des Heils. Die hebben meer verstand van dit soort zaken dan ik.

Ik woon zelf nog maar een jaar terug in Nederland en ik weet niet hoe dit soort zaken geregeld moeten worden. Wat ik wel weet is dat ik zelf ook in orde moet zijn met verzekering, belasting en dergelijke. En zij moeten ook in orde zijn met verzekering en alles. Iemand helpen is nog niet zo simpel, maar we zijn op weg. Morgen een gezamenlijk gesprek met de maatschappelijk werkers erbij. En daarna kunnen ze bij het Leger des Heils terecht, die hebben de juiste personen op hun perron staan om aanwijzingen te geven welk traject genomen moet worden.

Ik hoop dat ze snel een onderdak voor zichzelf hebben, want ik merk dat het voor mij toch heel zwaar is tijdens het herstel van mijn operatie. En ook zonder de operatie zouden mijn hersens op volle toeren meedraaien om zo snel mogelijk een nieuwe plek voor ze te vinden. Hier kunnen ze niet blijven. Het kost mij helaas ook te veel energie en die heb ik nodig om goed te herstellen.

Je kunt mensen een tijdelijke opvang aanbieden en verschillende richtingen met ze bekijken, maar ik ben geen professionele hulpverlener. Ik weet niet aan welke regels zij allemaal moeten voldoen. Maar hopelijk heb ik er een beetje voor gezorgd dat ze straks kunnen zeggen: “En we leefden nog lang en gelukkig.”