vrijdag 25 juni 2021 mvg

 Vanochtend was ik bij mijn poh-ggz, we praten om de paar weken bij over mijn 'toestand', mijn vorderingen bij de psycholoog en m'n gemoedstoestand.

Ik gebruik zelf nogal wat metaforen als ik vertel hoe ik me voel. Zoals ook vandaag. Ik had een afspraak om 8 uur en toen ik erheen liep ving ik onderweg een geweldige rust op  in mijn lijf. 

Vandaag vroeg ze hoe ik me voelde en hoe ik het afgelopen jaar ervaarde. Welke doelen stelde ik mezelf? Wanneer vind ik het genoeg of goed?

Bij het denken over afgelopen jaar kan ik alleen maar beamen dat ik een grote stap vooruit ben gegaan. Een jaar geleden kromp ik bij het minste of geringste ineen. De deurbel, het rinkelen van de telefoon, als iemand me aansprak....

Misschien raar en kun je het bijna niet geloven, maar het is echt zo. Ik ben afgelopen jaar echt gegroeid.

Ik zei dus ook tegen haar vanochtend: "Vorig jaar deed ik aan slootje springen, maar mijn stok was maar een stokje en dus plonsde ik midden in de sloot en werd ik helemaal nat. Dit jaar ben ik gegroeid en sterker geworden en mijn stok is langer en steviger. Maar er volgt nu een maar...ik ben er nog niet helemaal, dus ik beland met natte voeten, red net de overkant nog niet. Maar ik ben op de goede weg en over een tijd...ik weet niet hoelang het zal duren, maar er komt een tijd dat de stok stevig en lang genoeg gaat zijn en ik droog over de sloot kom.

Ze vroeg me om als huiswerk tijdens haar vakantie, eens te overpeinzen wat en hoe ik mijn toekomst zie. Een paar maanden geleden vroeg ze dat ook, maar toen zag ik niet eens de horizon, laat staan dat ik er een stip op kon zetten. Ik durf er nu toch al mee bezig te zijn. De mist trekt langzaam op, maar het positieve ervan is dat het in elk geval optrekt. De komende weken zal  de horizon zich tonen en dan kan ik waarschijnlijk een stipje zetten. Zo niet, zal me dat tegen vallen, maar ik zal het wel proberen. 

Weet dat ik nooit een echte polsstokhoogspringer zal worden, maar een slootje kan ik me zo smal als ik dat wil wel voorstellen. Ik wacht wel even tot mijn stok en spieren stevig genoeg zijn, maar dat neem je me vast niet kwalijk. Zo wel, dan vind ik dat niet mijn probleem, maar het jouwe. Ik ga niet meer liggen en bibberen. Ik vertik het. Dit is mijn leven en als het je niet bevalt....blijf er dan gewoon uit!

Degenen die al opgestapt zijn: Hartelijk dank! Je was geen toegevoegde waarde. Je kostte enkel energie. En die heb ik nu enkel voor egoïstisch gebruik nodig, dus opzouten en niet te lang bij stil staan. Mocht ik de leeftijd van 100 jaar bereiken dan bent u zeker niet welkom op mijn feestje. 

Met lieve groet en hopelijk dat ik de juiste mensen nog in levende lijve ontmoet, wens ik je een fijn weekend. Houdoe en tot ziens olé olé....

Tunesië 2009

ik ben trots

de storm raast door de nacht

op zoek naar ochtendgloren

en ik vraag me af

waarom ben ik geboren

wat is het doel van mijn bestaan

en kan ik het zomaar laten gaan

dan kijk ik naar de muren om me heen

ze komen niet op me af

ze geven zicht

want in het licht

hangen foto's van onze kinderen

drie prachtexemplaren

en dat kan verklaren

waarom ik ben geboren

de woede van de storm is voorbij

hier is het ochtendgloren

De vogel is gevlogen

rond middernacht spookte een merrie

doorheen de slaapkamer vergaloppeerde zij zich bijna

rechtop gezeten in bed

laken over het hoofd getrokken

zwetend alsof onder de douche gestaan

gedane zaken nemen geen keer

liefst geen nachtelijke merries meer

doe mij maar een hengst

en niet op de bakkes

a jakkes

kwalijk

neem het me niet

da'lijk

heb jij ook verdriet

van verloren en gevlogen vogels

vrienden voor het leven

met sommigen maar even

vergeven is het

deed het jou ook pijn

er niet meer te zijn

ook niet voor heel even

een glimp terug te zoeken

een straal van hoop te zenden

de vogel vliegt waar hij gaan kan

is gevlogen

we zien elkander later

of niet weer

laat het niet aan je hart komen

Casamance 2016

Gemijmer op het terras

Terras

thuis word ik stapelgek

de muren komen op me af

ik moet er even uit

en besluit

de dijk op te gaan

'k zit op m'n gemak op 't terras

met een Dubbel Vermeersen in het glas

denk aan de muren thuis

en snap nu waarom ze op me afkomen

niet om de ruimte

niet door verveling

niet om de eenzaamheid

ze willen kleur

behang hangt los op alle plekken

heeft ook vlekken

tijd om mijn muren gelukkig te maken

met kleur en een nieuw behang

Koele wind

regendruppels vullen de tafel

da's beter dan mijn glas

dat een minuut geleden

toch ook net iets leger was

de serveerster komt me netjes vragen:

"Zit u nog droog?"

we kijken beiden omhoog

Ja, ik zit net onder een puntje afdak

droog

maar thuis zal het anders zijn

denk ik met pijn

een heel, heel klein beetje

want weet je

mijn dakramen staan open

nu

laat de regen daar maar binnen lopen

dat is beter dan in mijn glas

dat daarnet toch echt veel voller was

Tijd om een en ander op te ruimen

Buiten schijnt de zon en achter mijn huis in het kleine tuintje wordt het bloedheet. De bietjes, kolen en aardappels die ik in April gezaaid heb hebben het zwaar in die hitte. Elke dag is de grond waar ze in staan kurkdroog. Vandaag heb ik de parasol tevoorschijn gehaald om ze zo goed als dat gaat een beetje schaduw te geven om te overleven.

Binnen is het heerlijk koel en tijd om ook daar eens rond te kijken en op te ruimen. Opruimen geeft me een goed gevoel, m'n geest wordt er helder van. Ik kwam onderstaande tekstjes tegen, die ik een paar jaar geleden geschreven heb. Bij het lezen ervan verscheen er een lach op mijn gezicht. Soms wel nodig om humor in het leven te omarmen.

Thuis

ik voel me hier wel thuis bij café Wilhelmina op 't terras

lekker helemaal alleen in mijn uppie,...met Gerrit

(die aan de andere kant zit en totaal niet op me let)

onder een grote parasol

trappistje bij de hand

muziekje op de achtergrond

trappistje in mijn mond

heel klein slokje nemen, vasthouden

ooit heeft Wim verteld dat je dan eerder zat wordt

maar ik voel niets

zie op den duur enkel roze olifanten op een fiets

zou dat zomaar van het trappistje komen

of zouden die hier bij café Wilhelmina in de buurt wonen?

Roze olifanten, ik zie er nooit een. Misschien maar goed ook, want volgens mij zijn die gevaarlijk.

Biljart

wat kun je er allemaal mee doen?

dat wil je niet weten of wel

ballen rollen

tollen rond

strak laken

krijg er kippenvel van

groen, rood, wit

mannen met een keu

zo dichtbij

genieten van het stoten

maken een punt

scoren

mijn gedachten dwalen af

laken gekreukt

maar op het biljart

wordt niet gebeukt

enkel in mijn dromen

mag ik op het laken komen

Het lijkt me zeer onhandig zo op een biljart. Met die randen en de lampen er boven. 

Regelmatig zit ik op de dijk te staren naar het water en de boten. Vaak werkt het kalmerend, maar soms gebeurt er dit:

De boot

het was niet al te lang geleden

dat de boot kwam

het was geen grote boot

hij schommelde op het water

ik keek er naar

zag hem deinen

door de felle zon neep ik mijn ogen nog meer toe

de boot ging op en neer

heen en weer

ik werd er misselijk van

mijn maag begon te draaien

de pas gegeten appel

schommelde op het maagsap

de honderden kleine stukjes

ik voelde ze deinen

op en neer

heen en weer

ik slikte enkele malen

kneep mijn ogen dicht

zo zat ik in het felle licht

de boot al lang verdwenen

Het is niet altijd grappig. Zeker niet als je er misselijk van wordt. 's Nachts hoor ik in mijn bed vaak getoeter van de boten, die dan laten horen welke kant ze op gaan. Ze geven lange of korte geluiden om aan te geven of ze links of rechts gaan. Wisten jullie dat? Hier komt het kanaal van Gent uit op de Westerschelde waar de boten van en naar Antwerpen varen. Het laatste stuk kanaal, hier juist de straat uit, heeft een aantal sluizen en daar gaan heel wat boten doorheen. Ze liggen er soms in als sardientjes in een blik. Over een jaar hopen ze met de verbouwing van drie naar twee sluizen klaar te zijn. Het is magnifiek om het te zien. Niet altijd om te horen, het heien van palen was vooral erg. Maar het zal een pareltje erbij zijn in Nederland, als het af is.

Dat is ook opruimen, maar dan in het groot. Plaats maken voor nieuwe dingen, in dit geval een nieuwe grotere sluis erbij en eentje uit de weg geruimd.

Ik ga ook verder met opruimen, winterkleren opzij, want het lijkt toch echt al op zomer. En dan draag ik andere kleding. Kast legen en opnieuw vullen. Genoeg geluld vandaag. 

Fijne woensdag mensen!

groeten uit Terneuzen

Trots, dat ik af en toe kan helpen

Soms schrijf ik ook voor andere mensen. En soms worden er teksten van mij gebruikt door anderen om te dienen en hulp te bieden aan mensen die het moeilijk hebben. Er worden teksten gebruikt voor geboortekaartjes, nagedachtenis bij soms een mis in een kerk of crematorium. Onderstaande schreef ik 10 jaar geleden voor Zon, haar echte naam weet ik niet, maar we gaven steun aan elkaar. Teksten zijn er niet alleen om mijn gevoelens te uiten, maar ook om anderen te ondersteunen. En ik ben blij dat er op die manier gebruik wordt gemaakt van mijn schrijfsels.

Twee kanten van ons allemaal (speciaal geschreven voor Zon)

Ik denk dat je precies bent zoals iedereen

Twee kanten ga ik op
Een schuwe en één zo open als de blauwe lucht
Twee kanten word ik op getrokken
Door mezelf, maar ook door mijn omgeving
Twee kanten beleef ik
Alleen en met anderen

Wil ik mezelf wel veranderen?

Ja en nee
Zelfs hier twee kanten
Ik wil laten zien dat ik het kan
Ik wil ook hulp van anderen

Wat zou ik moeten veranderen?

Ik vind me goed zoals ik ben
Maar de mensen om me heen willen dat ik me aanpas

Denk ik, denk ik vaak

Het is echter niet altijd waar
Ik hoef niet te veranderen
Dat merk ik aan degenen die me lief zijn en die me accepteren zoals ik ben
Mensen die zeggen

Wat fijn dat jij het regelt
Wat goed dat jij het gedaan hebt
Wat goed hoe je bezig bent

Mensen die me niet nemen zoals ik ben laat ik een beetje links liggen
Je mag wel naar alle waarden en normen kijken van iedereen
Maar dat geeft niet noodzakelijk aan dat je moet veranderen

Natuurlijk is goed en kwaad nodig om te leren
Regels, waarden, normen volgen is oké
Laat het niet in de weg staan van je geluk
Laat het niet zeggen: "Jij moet veranderen!"
Neem het op als leidraad, leer ervan, maar blijf jezelf

Ieder van ons voelt dit wel eens

Net als jij
Maar ieder van ons is ook UNIEK en dat is o zo speciaal

Dag unieke Zon
Liefs Ilonka

schrijven is therapie

In 2016 ben ik deze blog gestart. In eerste instantie om jullie op de hoogte te houden van het Project Casamance in Senegal, waar ik destijds woonde met Rafael van Bogaert. 

We zijn nu vijf jaar verder en ik woon intussen al weer drie jaar terug in Nederland. Het land waar ik in 1995 uit vertrokken ben met mijn man om juist aan de andere kant van ons dorp op Belgisch grondgebied te gaan wonen, te Baarle-Hertog. 

Voor mij is schrijven een grote hobby, als kind schreef ik al gedichtjes en verhaaltjes en zelfs in de vierde klas van de lagere school heb ik een toneelstukje geschreven. Tevens is schrijven voor mij therapie en helpt het bij verwerken van trauma. 

Zes boeken heb ik al geschreven, ik ben aan mijn zevende bezig. Een fictie om eens te proberen. Een roman is best moeilijk te schrijven, vooral omdat ikzelf niet echt romantisch aangelegd ben.

Terug naar het begin: Ik ben naar Afrika verhuisd in 2014. Helaas een van de verkeerde dingen die ik in mijn leventje gedaan heb, maar ik heb er ook leuke, grappige, positieve dingen meegemaakt en een wil ik toch wel graag met jullie delen. Want lachen is gezond.

Afrika, het stond eigenlijk niet echt op mijn verlanglijstje van 'nog' te bezoeken landen. Australië en Nieuw-Zeeland staan erop en de Oeral en Canada. Nu heb ik Zeeland al gehaald...wel niet het nieuwe, maar voor mij zijn hier toch veel nieuwe dingen te zien in Zeeland.

Afrika, meer bepaald Senegal, het land waar ze veel Afrikaanse dialecten spreken en Frans. Niet mijn beste vak op de HAVO, maar tussen de mensen leer je het het best zullen we maar denken.

In Senegal werkte Emanuel bij ons, zijn christelijke naam was Emanuel, maar de meesten daar noemden hem gewoon Bouba. Een goedlachse man van ongeveer 45 jaar. Hij kon tot 50 tellen, maar lezen en schrijven kon hij niet. Zijn Frans was al net zo fantastisch als dat van mij. Maar gebaren en dingen aanwijzen is ook een slimme manier om te communiceren.

Raf (destijds mijn vriend) zat een aantal weken in Europa en Emanuel bleef dus elke nacht bij mij. De eerste nacht sliep hij in zijn eigen gebouw op het terrein. En ik hoorde allerlei geluiden en lag met veel schrik in het grote huis. De ochtend zei ik meteen tegen hem dat hij zijn spullen moest verhuizen naar een kamer in het huis. Hij wilde wel dat ik het aan Raf zou laten weten dat hij binnen bij mij zou slapen. Dus die kreeg een sms met de melding.

Ik heb de volgende nachten goed geslapen.

Overdag deden we ons werk en ik zorgde dat er op tijd eten en drinken klaar stond buiten. Bij een van die maaltijden begon Emanuel vragen te stellen over België, over het leven daar en over mijn kinderen. Wat voor spelletjes ze bv speelden. Nu wist ik niet hoe ik verstoppertje moet zeggen in het Frans of in het Afrikaans, maar zodra ik mijn handen voor mijn ogen deed en begon af te tellen wist hij meteen wat ik bedoelde. Hij zat hevig te knikken dat zijn kinderen dat spelletje ook speelden met kinderen uit Kassel.

Ik ging verder met mijn verhaal en hoe verder we kwamen hoe harder we lachten. Het zat namelijk zo: Bart, mijn neefje kwam dagelijks bij ons in huis toen ik onthaalouder was. Hij is een jaartje ouder dan onze Lars. Ze gingen samen verstoppertje spelen. Dat probeerde ik uit te leggen aan Emanuel. Lars stond netjes met zijn handjes voor zijn ogen te tellen en Bart ging zich verstoppen. Hij stak zijn hoofd onder een bijzettafeltje en bleef zo staan.

Volledig met zijn hele lijf in het zicht. Maar hij zag Lars niet meer, dus dacht hij dan ziet Lars mij ook niet.

Ik pieste bijna in mijn broek toen Lars tien riep en meteen naar Bart zijn achterwerk liep.

Ik legde dit verhaal met een enkel woordje Frans en veel gebaren uit tegen Emanuel en deed voor bij de eettafel hoe Bart stond. Ik stak mijn hoofd onder tafel en Emanuel riep helemaal opgewonden "Je vu ta derrière!!" Hij schudde lachend zijn hoofd en zei dat het geen goede verstopplaats was. Lol toch.

Emanuel, hij kon tot 50 tellen en ooh wat had die man een humor!

Emanuel, onze schipper tijdens het vissen in de Casamance.