Overgang

Een paar weken geleden schreef ik dit korte gedichtje:

Ik denk dat ik de wereld aankan

met jou aan mijn zijde

dat ik wat minder hard moet strijden

en als vanzelf volgen er betere tijden

ik hoef niet zo nodig

te hard

te veel

te snel

met jou hier bij me

kom ik er wel

ik ben niet alleen

en toch ook weer wel

we zijn ieder ons eigen

in dit nieuwe stel

Ik kan het nu wel delen. Ik deel zoveel uit mijn leven met jullie. Niet alles wat je leest is waargebeurd of staat waar te gebeuren. Soms neem je mijn schrijfsels met een pak zout, soms met een tissue. (ik toch)

Vandaag schreef ik dit (neem in je achterhoofd dat ik in de overgang zit en mijn emoties nogal in een achtbaan leven af en toe):

Zacht daal ik in de diepte

van mezelf

zacht voel ik de stilte

om me heen

zacht

heel zacht

denk ik aan jou

ik weet wat komen gaat

hard zal het zijn voor jou

hard klinken de woorden

hard zonder hart

gevoelens heb ik niet

het lukt me niet meer

me overgeven aan de liefde

ik weet niet hoe het moet

wat ik probeer

voelt zelfs niet goed

ik ben mezelf onderweg verloren

wil graag bekoren

passie voelen

kronkelen

kroelen

maar ik sterf

elke dag een beetje

dat is een teken weet je

Het zijn twee mooie gedichten, al zeg ik het zelf. Op te pakken naar eigen vermogen en dunken. Geef er een draai aan hoe je zelf wil. Ik ga er nog een nachtje over slapen.

Momenteel lees ik het boek "Het binnenste ei" van Hannes Meinkema. Daar had ik ook een tissue bij nodig. Zet ik het straks in mijn lijst van de 10-dagen challenge op Facebook? Het maakt zeker iets bij me los, maar of dat van genot is? Doet het me denken aan mijn eigen leven, familie, vriendenkring, zootje dat ik ervan gemaakt heb? Natuurlijk doet het dat, vandaar ook deze zeer uiteenlopende gedichten. 

Mijn buikgevoel heeft altijd gelijk. De heks in mij geeft me al lang porren en zit soms te morren, omdat ik niet luister, omdat ik denk dat ik het alleen wel kan en dat ik zelf wel kan bepalen of er iemand nodig is in mijn leventje. (zo schrijft trouwens ook Hannes in haar boek, haar gedachten, haar belevingen, haar bedenkingen) misschien dat het me daarom zo aanspreekt. Zij is een beetje mij, maar dan 24 jaar ouder. Ik denk alleen niet dat het hare waargebeurd is, dat hoop ik althans niet voor haar. 

Als ik mijn eigen waargebeurde boeken lees, hoop ik ook steeds dat het niet echt was voor mij. Maar ja, het is nu eenmaal zo. En voorbij is voorbij. Op naar een nieuwe toekomst, want ik weet in elk geval zeker dat die voor me ligt en niet achter.  

Wat een dagje klussen doet met een mens.

Soms denk ik dat mijn lijf spelletjes speelt met me. Dan voel ik me opperbest en kan ik de wereld aan. Ik kan bijvoorbeeld helpen bij een vriend. Beetje klussen, beetje breken, beetje sjouwen, je kent het wel. Ik was echt op tijd gestopt, zei dat ik het niet meer redde. Blijkbaar had ik toch al te veel gedaan. Een dag later kwam de rekening, handen, armen, benen en rug pruttelden tegen. Nu zijn ze weer soepel, maar we zijn ook drie dagen verder. Hij zal de breekwerken zonder mij voort moeten zetten. Ik weet welke taak ik kan vervullen. Kijken en niet aankomen. Af en toe commentaar leveren, dat mag ik vast wel. Ik beschrijf dan maar wat er met me gebeurt. En deel het met jullie. Misschien heeft er wel iemand goede tips?

de strijd is gestreden

de rug gebroken

de hersens celloos achtergebleven

handen zijn ruw

huid verrimpeld

ouderdom neemt over

oogleden wegen zwaar

waar zal het eindigen?

onderweg ben ik altijd

energie blijft stromen

gaat over op jan

en alleman

zij weerkaatsen

energie keert weder

zacht klinkt muziek

mijn hersens zijn gevuld

met cello's

dat klinkt al beter

Zalig

de zon schijnt

een zachte wind omarmt me

de stilte wordt verbroken

door het geruis van de zee

de golven deinen

en ik ga mee

ik geniet

laat me meevoeren

denk aan je vingers

over mijn huid

zacht strelend

kriebelend hun weg zoekend

ik vlij me neer

leg mijn hoofd in je schoot

je vingers volgen mijn rondingen

een tinteling trekt door me heen

zware zucht

ontsnapt aan mijn lippen

ik bevochtig ze

denk aan wat komen gaat

in alle rust en stilte

laat ik me bevredigen door jou

je zachte stem

vingertoppen

haast niet te stoppen

laat je gaan

fluister je

en ik

ik kan me alleen maar

volledig aan je overgeven

vredig

vol passie

beroer je

voed en voer je

je beheerst de kunst

zalig

zalig

ja echt drie keer en meer

zalig

Smaken verschillen

en als ik naar je kijk

voel ik me beter

mijn honger wordt gestild

ik ben een eter

ik lik mijn lippen

kijk je aan

laat me even gaan

want als ik naar je kijk

voel ik me beter

de schittering in je ogen

de lach rond je mond

je handen in de mijne

een tik op mijn kont

mijn honger wordt gestild

mijn lichaam wordt getild

naar ongekende hoogten

als ik naar je kijk

voel ik me beter

jij stilt mijn honger

ik ben de eter

ik heb geproefd van jou

je smaak ligt op mijn tong

mijn lippen willen meer

want ik ben een eter

De goede strijd van vandaag

Vandaag vliegen de letters in het rond.

Woorden stromen, blijven komen, zelfs in mijn dromen.

Onstopbaar, maar zeer welkom.

Ik lag stil, had veel teveel zorgen over gisteren nog meer dan over morgen.

Verleden, geleden, moegestreden.

Niet meer vooruit te krijgen, te branden, te duwen.

Gestrand, aan de kant van de weg beland.

Opgestaan, afgeklopt stof.

Doorgegaan met pijn in het lijf.

Links en rechts wat stijf.

Maar bikkels gaan door.

Ik klaag niet hoor.

Dat verandert niets aan de zaken.

Ik moet het toch zelf leuker maken.

Al kan niet altijd het lichaam mee, de geest gaat dan voor drie of voor twee.

Dat is ook al genoeg.

Geen letters en woorden die peinzen over het verleden, daar heb ik de strijd al gestreden.

Ik wil niet meer terug, wil enkel vooruit.

Ga vooruit met sprongen tot de pijn me een pas op de plaats laat maken.

Lichaam en geest op een lijn.

Het zal vaker zo zijn.

En dan nu het refrein.

Laat de woorden maar stromen.

Laat de drank komen.

Koel helder water.

Koud bleef ze achter

vorige week was het 

druk rond mijn huis

veel lawaai

hij riep om haar 

dagenlang

waar was ze toch gebleven

ze hoefde zich echt niet te verstoppen voor hem

nee

toch niet voor hem

hij zorgde voor haar

elk jaar

opnieuw

nu bleef hij roepen

zoeken

aanvankelijk riep ze nog terug

en telkens hoorde ik haar verder zakken

beetje inkakken

bij elke gil die ze gaf

zij bleef stil

onderin mijn kachel

het gekwek hield op

een licht geurtje stak op

en stierf af

net als zij

zittend op haar ei

eitje

eitjes

wie zal het zeggen

het zal ze leren

in de schoorsteen

te leggen

Eentje uit Alle dagen heet

Mijn boek "Alle dagen heet" is verschenen in 2013 en momenteel alleen nog verkrijgbaar bij mij persoonlijk. Het zou oorspronkelijk een scheurkalender worden, maar ik vond het uiteindelijk jammer als mensen de blaadjes zouden afscheuren en weggooien. Dus het is gewoon een groot boek geworden met een lekker verhaaltje voor elke dag. Of zoals op 26 januari een grapje.

26 Januari

Het is een donkere dag vandaag en ik ben blij dat ik klaar ben met werken. Nu snel naar huis en dan lekker de hele avond niks doen.
Ik loop snel nog langs de winkel en haal een boodschap, een mens moet toch eten nietwaar?
Met mijn tas loop ik over straat het is al donker en de straatverlichting is al aan. Een stukje verderop loopt een man. Hij heeft een lange regenjas aan en zo te zien heeft hij het koud. Een grote sjaal rond zijn nek en hij loopt redelijk weggedoken in zijn jas, de handen diep in de zakken.
Ik ben bijna thuis. Ik heb goed doorgestapt en heb de man bijna ingehaald. Mijn handen zijn koud, ik was vanmorgen mijn handschoenen vergeten en vervloek me nu om mijn vergeetachtigheid.
Als ik vlak achter de man loop draait hij zich om. Ik zie zijn gezicht niet goed. Plots doet hij zijn jas wijd open en ik zie zijn piemel hangen. Mijn reactie doet hem blijkbaar goed. Hij sluit zijn jas en loopt gauw verder.
Ik sta met open mond en door mijn hoofd stromen allerlei woorden om hem na te roepen. Maar er komt er geen over mijn lippen.
Exhibitionisme en dat in januari.
'Het is toch veel te koud!' roep ik dan, terwijl hij allang de hoek om is.


xxx

Er zijn nog een beperkt aantal exemplaren beschikbaar. Heb jij er al eentje?