Dieet tegen chronische pijn, dag 2

Vandaag begon net als gisteren met zonneschijn door de ramen. Je wipt dan toch iets vrolijker en in mijn geval ook wat soepeler uit bed...uhm. Het soepele komt nog wel een keer, ik ben natuurlijk geen 17 meer.

Na mijn kom warm water at ik yoghurt met banaan, nog twee van die te gaan. Het zijn luipaardbananen en ze liggen nu bij de onrijpe avocado's. Die worden daardoor ook iets rijper.
Ik ging gezellig een bakkie koffie drinken in het buurtcentrum en daarna aan de slag in huis. De afwas, alvast groente snijden voor de lunch en denken over de laatste muren die ik nog steeds moet schilderen. Morgen ga ik er toch maar een lik verf over smeren.

Ik heb een liter of twee water gekookt en opgedronken. Ik drink liever warm water dan koud water. Voor de lunch heb ik zalm en pangasiusfilet gegeten met verse gemengde groenten. Champignons, paprika's, komkommer, sla, ui en knoflook. Met een dotje hüttenkäse erop, een druppel chili-olie, balsamico en mosterd. Het was weer heerlijk.
Gisteren zei ik dat ik verslag zou doen over de berg groente die je mag eten. Welnu, als je vol zit zit je vol. Je kunt ook groenten niet onbeperkt blijven eten. Dat is in elk geval goed nieuws voor kinderen. Je zegt gewoon na drie scheppen: "Ik zit al vol." 

Hier krijg ik problemen met ouders die hun kinderen groenten willen laten eten. Ik heb zelf nooit problemen gehad met het eten van groenten. Vroeger lustte ik alleen erwtjes, Chinese boontjes en tuinbonen, andere groenten at ik niet. Ik heb pas leren eten nadat ik getrouwd was. Toen maakte ik het zelf klaar en er is niets van groenten dat ik nu niet lust. Ik vind wortelen niet lekker, maar ik eet ze af en toe wel. Het helpt niet voor je ogen, ik draag sinds mijn veertigste een leesbril en dat heeft blijkbaar een andere oorzaak.

Vanmiddag heb ik dan toch alvast iets geverfd, mijn haar heeft een paarser kleurtje.
Daarna heb ik het diner in elkaar gestoken, tonijn met groenten en een lekkere kom warm water erbij. Nu een avondje tv-kijken, moet nu even zappen, want The A-team begint en dat wil ik dus niet zien.
Zo Allo allo, dat is beter. Hier wordt het dan Houdoe houdoe het ga jullie goe...

Dieet tegen chronische pijn, dag 1

Vol goede moed kwam ik deze ochtend uit mijn bed. De zon scheen al vrolijk door de ramen. En eigenlijk ben ik het al niet met deze tekst eens, want kan de zon wel een emotie als vrolijk hebben?
Nee, ik werd dus vrolijk van de zon die door de ramen binnen scheen.

Ja, als je gaat diëten hoort daar grumpie gedrag bij...of niet soms? Dikke flauwekul met een hoofdletter, maar het tovert weer een lach op ons gezicht en als je lacht dan leef je langer.

Graag zou ik na dit dieet een rol krijgen en spelen in een stomme film. Die wordt dan meteen leuk als ik daarin meespeel, want dan kun je lachen. Ik ben verzot op Monty Python en dat heeft er allemaal niks mee te maken.

Van diëten ga je zwansen, dat is de conclusie van dag 1. Nu doe ik dat ook al jaren zonder dieet, dus die conclusie wordt weggeveegd van tafel.

Ik kwam uit bed en maakte een kop warm water klaar. Klutste 2 eitjes in de pan en at er een stuk fruit bij. Nu was dat een banaan en die komt niet op de lijst van juist fruit voor, maar ik heb nog drie bananen liggen en ik ben tegen weggooien van goed voedsel. In het boek staat dat je na 15 uur best geen fruit meer eet vanwege de vertering.
De banaan vanochtend is misschien niet zo erg. En morgenochtend en dan en dan ook niet erg.
Ik heb alvast een zak appels gekocht en drie zakken diepvriesvis. Ik houd niet van appels, maar zal ze dan toch maar opeten, want weggooien doe ik niet.

Vanmiddag heb ik als lunch ook al niet gegeten wat ik zou moeten eten. Ik had namelijk in het weekend nog een lekker zonnebloempitbrood gebakken en dat wilde ik ook niet weg gooien. Dus vanmiddag vier sneetjes "verboden" brood gegeten met smeersel dat zeker niet goedgekeurd is, alhoewel er mager vlees in de mayonaise zat...

Oeioeioei, Ilonka toch! 
Dadelijk maak ik het diner, geen kip zoals ik gemeld had, maar vis. Met salade zoveel als ik op kan. Maar dat weet ik nu nog niet, hoeveel dat gaat zijn. Daar schrijf ik morgen verslag over. 
De bananen zien we dan nog even door de vingers, als je die spreidt dan toch anders zie je geen banaan. En morgen heb ik verder geen brood, geen aardappels en ben ik niet chagrijnig (ook al zo'n trut-woord dat ik steeds opnieuw moet opzoeken om het juist te schrijven, je zou van minder chagrijnig worden)

Diëten is een feest en met Pasen geen chocolade voor mij. 

Morgen gaan we er aan beginnen

Het dieet dat mij gaat helpen om mijn lichaam gezonder te maken en de pijn laat verdwijnen.Ik sta er sceptisch tegenover, want eigenlijk eet ik normaal en gezond, dus waarom zou ik door dit dieet te volgen plots, na 10 jaar wel van de pijn af komen?

Maar wie niet waagt...en ik verlies er waarschijnlijk niks mee, behalve misschien een kilo.
Normaal win ik er energie mee en zal ik me na drie dagen al beter gaan voelen. Ik houd jullie op de hoogte van de vorderingen. Het tikken van verhalen gaat me de laatste weken iets slechter af, mijn handen en polsen proberen me af te remmen, maar ik zit nog zo vol met woorden, teksten en zin in zinnen. De passie laat me beminnen. Dus stik maar met je pijn, ik laat me niet stoppen.

Ooit heb ik geprobeerd om het weg te denken. Ik dacht dat ik mijn hersens wijs kon maken dat ik geen pijn voelde, maar zo werkt het dus niet. Mijn pijn geeft aan dat er iets in mijn lichaam niet goed zit. Het zou handig zijn als ik er een handleiding bij zou krijgen en een goede uitleg die ik dan door kan spelen naar de huisarts en specialist, maar zo werkt het dus niet. De specialist zei in 2012 dat ik het moest accepteren en er mee moest leren leven en vooral pillen moest blijven slikken, de rest van mijn leven, maar zo werkt het dus niet.
Ik ben een "de Rooij" en die beschikken over een koppigheidsfactor, dat is aangeboren. Ze hebben er niet allemaal evenveel van en gelukkig gebruiken ze het niet allemaal, maar ik dus wel. Hoewel ik me er makkelijk bij neer kan leggen en zou kunnen doorgaan met pijn, de rest van mijn leven, is dat iets wat ik dus niet wil. De meeste pijnstillers werken niet of een te korte tijd. Maar eigenlijk vind ik het ook troep en in de periodes dat ik ze niet slik, merk ik dat mijn lever minder pijnlijk aanvoelt.

Bij het aangaan van het dieet, hoort ook meer gaan bewegen. Momenteel ga ik wel vaak wandelen. Echt sporten doe ik niet meer, omdat ik daar meestal twee of drie dagen van moet bijkomen. Nu zal het wandelen voorlopig voldoende zijn en daar kan ik binnenkort fietsen aan toe voegen...hoop ik.

Ik start morgenvroeg met een kom warm water, een roerei, een stuk fruit en een kom thee. Verdeeld over de dag drink ik tot ik aan twee liter water ben. Thee en koffie niet meegerekend. Lunch wordt een lekkere salade met vis en mijn diner bestaat uit kip met roerbakgroente en yoghurt als toetje. Het water loopt me nu al in de mond. Gelukkig kook ik graag en probeer ik graag nieuwe recepten en producten uit. 
Laat de spelen beginnen! Laat de energie maar komen! 

Ik zal alles wat ik de komende weken, voel, proef, meemaak noteren en delen met jullie. 
Als het helpt tegen de pijn dan is dat zeer positief. Als het niet helpt heb ik in elk geval lekker gegeten. Misschien kan ik er een kookboekje over schrijven?

Muts

Muts

Ik zit hier te typen

En denk

Met een grote lach op mijn gezicht

Wat ben je toch een muts

Hoezo?

Ik ben in een melige bui

Bakkersmuts

Ik heb mijn joggingbroek aan

Een net T-shirt

Een vest

Daarover mijn gestreepte badjas

Bontmuts

Ik voelde me treurig

Om een niet komend sms bericht

Stomme muts

Dan valt me op dat het een raar woord is

Wie heeft dat dan verzonnen?

Wie komt er nu op het woord

Muts?

Maar dat heb ik eigenlijk bij heel veel woorden

Waar komen ze vandaan?

Wat moet je ermee?

Wat kan ik ermee?

Duimzuigen

Verhaaltjes verzinnen

Boeken vullen

Zelf eens een nieuw woord erbij verzinnen

Zijzijde (zie ook Bladzijde, in het boek Storm in mijn hart)

Muts

werken aan een oorlogsgedicht

Ik werk al een paar dagen aan een gedicht of iets wat een gedicht zou moeten worden. Het mogen maar 25 regels worden, inclusief de wit-regels. In elk van onderstaande stukken zitten pakkende delen. Nu knippen, plakken en een geheel maken. Ik hoef de wedstrijd niet te winnen, maar wilde mijn blik uit het concentratiekamp wel met jullie delen. Het maakte op mij veel indruk destijds en als ik het beschrijf lijkt het alsof het gisteren was dat we er liepen.

1

Overdonderende stilte

niemand die het kent

verschillenden die het hoorden

een bus vol drukke jonge mensen

zonder verwachtingen

want wat moet je verwachten

als je kamp Buchenwald gaat bezoeken

nog wat trekkend, duwend, lachend

liepen we door de grote poort

in de barakken werd het rustiger

foto's van uitgemergelde mannen

toonden hoe ze opeengestapeld

leefden, sliepen

niet veel geslapen zullen hebben

of toch

te vermoeid van het dagelijkse werk

dat ze moesten verrichten

in hun gestreepte pakken

niet voor kantoor

maar om wegen aan te leggen

die ze zelf nooit of te nimmer zouden bewandelen

het dokterskabinet deed me gruwelen

het midden van de lengtemeter was een open spleet

nooit meer vergeet

ik de andere kant van die muur

een man stond daar

klaar

met geweer

de opgemeten mens

werd afgeschoten

over de vloer gesleept

op een berg gegooid

kreeg geen kist aangemeten

hoewel hij net opgemeten was

enkel de woorden

“volgende”

mijn buik krimpt ineen

de jonge mensen

lopen verder door het kamp

bekijken de opgerichte monumenten langs een weg

alle zuilen staan voor een land

dat deelnam aan deze verschrikkelijke oorlog

en het is

overdonderend stil

2

ik geef in woorden weer

hoe zeer

het me deed

het zien van lijden

kan ik verwoorden wat ik voelde bij het oorlogsverleden

in kamp Buchenwald 35 jaar geleden

vastgelegd op mijn 16-jarig netvlies

foto's aan de wanden

van uitgemergelde mannen

in strepen pakken

niet klaar om naar kantoor te gaan

maar te moeten werken aan straten

wegen die zij niet zelf zouden bewandelen

het dokterskabinet

deed me gruwelen

een meter tegen de muur

ga daar maar staan dan kijken we hoe groot je bent

achter de muur stond een andere vent

met geweer in aanslag

het midden van de meter was een holte

de opgemeten man werd afgeschoten

er stond geen kist voor hem klaar

daar was het hout te kostbaar voor

de man werd gesleept over de kille vloer

op een stapel gezwierd buiten het zicht van

“volgende!”

zo rumoerig als we waren in de bus op de heenweg

zo overdonderend was nu de stilte

3

Overdonderend stil

rumoerige pubers

op bezoek in een concentratiekamp

vallen stil van de foto's in de barakken

uitgemergelde mannen

staren ons aan

in hun gestreepte pakken

vanaf de houten bedden

opeengestapeld als...

niet te benoemen

het dokterskabinet

kil en koud ingericht

een spleet in de lengtemeter

gaf de man aan de andere kant van de muur

ruimte genoeg

om een ander af te schieten

een meter vijfenzeventig

knal

wegslepen

opvegen

“volgende!”

de pubers

overdonderend stil

4

Overdonderd stil

rumoerige pubers

op bezoek in een concentratiekamp

vallen stil in de barakken

uitgemergelde mannen staren ons aan

in hun gestreepte pakken, niet om naar kantoor te gaan

ze leggen nieuwe wegen aan

die ze zelf nooit of te nimmer zullen bewandelen

meer foto's volgen

van bergen

bergen opeengestapelde doden

we lopen door naar het dokterskabinet

kil en koud

heel speciaal ingericht

een spleet in de lengtemeter

gaf de man aan de andere kant van de muur

ruimte genoeg

om een ander ongezien af te schieten

een meter vijfenzeventig, knal, wegslepen, opvegen

“volgende!”

de pubers

overdonderd stil

roepen doch zeer luid

dit mag nooit meer gebeuren!

5

Overdonderende stilte

een bus vol drukke jonge mensen zonder verwachtingen

want wat moet je verwachten als je kamp Buchenwald gaat bezoeken

nog wat trekkend, duwend, lachend liepen we door de grote poort

in de barakken foto's van uitgemergelde mannen

toonden hoe ze opeengestapeld leefden, sliepen

niet veel geslapen zullen hebben of toch wel

te vermoeid van het dagelijkse werk dat ze moesten verrichten

in hun gestreepte pakken

niet voor kantoor, maar om wegen aan te leggen

die ze zelf nooit of te nimmer zouden bewandelen

het dokterskabinet deed me gruwelen

het midden van de lengtemeter was een open spleet

nooit meer vergeet ik de andere kant van die muur

een man stond daar klaar met geweer

de opgemeten mens werd afgeschoten

over de vloer gesleept, op een berg gegooid

kreeg geen kist aangemeten

hoewel hij net opgemeten was

enkel de woorden

“volgende”

de jonge mensen lopen verder door het kamp bekijken de opgerichte monumenten langs een weg

alle zuilen staan voor een land dat deelnam aan deze verschrikkelijke oorlog

en het is overdonderend stil

De heks en ik

Soms voel ik de heks in mij. De krachtige vrouw die staat! Weet wat ze wil en nog beter zelfs, weet wat ze niet meer wil.

Vandaag keken we gelijktijdig in de spiegel.

Ik zei: “Wat zie je er slecht uit vandaag.”

Ze antwoordde: “Kijk naar jezelf.”

Een glimlach verscheen. De denkrimpel verdween. De wallen vervielen en de dieper geworden groef naast mijn mond werd iets zachter.

Als de hersens gaan malen en woorden blijven hangen en dralen, leeft mijn gezicht mee. Je kunt heel duidelijk aflezen hoe ik me voel.

Laatst zei Krijn: “Je bent weer aan het piekeren. Hoe meer jij piekert, hoe dieper die lijn naast je mond.”

Vandaag ben ik onrustig. De glimlach van vanochtend is nu een verbeten trek.

Nu zit ik dit in de zon te schrijven en op de achtergrond zingt Adamo: Inshallah. Mijn gedachten dwalen kort even (dat is dubbelop gezegd, ik heb daar een hekel aan, maar ben te laks om het aan te passen) naar Afrika, veel mensen spraken daar ook inshallah uit na een gesprek.

Adamo zingt alweer een ander lied en de Afrikanen verdwijnen uit mijn hoofd. Een duif vliegt over, ik zie hem niet, maar het geklapwiek van zijn vleugels herken ik wel. Kauwen klinken anders.

De heks in mij spoort me aan om samen voor de spiegel te gaan staan. Elkaar bekijken, in de ogen staren, onszelf te onderzoeken waar de groef en de onrust vandaan komt. Tot zo, ik ga zien of hij weg is...

De groef is weg. Adamo zingt: C'est ma vie. Het mijne ook.

De heks heeft groene ogen, bruine krullen en een licht getinte huid. Ze is slank en viel de laatste weken ongeveer vijf kilo af. Ze ziet eruit zoals ik. En ik viel ook af, zomaar uit het niets.

Volgende week beginnen we samen aan een dieet. Niet om af te vallen, maar om de slechte stoffen uit ons systeem te werken. Hoogstwaarschijnlijk kom ik door dat dieet van mijn pijn af.

Mijn dagelijks, altijd aanwezige klotepijn. Deze week heb ik vijf dagen achtereen pijnstillers geslikt, misschien ben ik daarom onrustig.

De heks houdt niet van pillen. Ze geeft me andere middelen om niet bezig te zijn met pijn. Ze laat me schrijven. En al doet dat zeer aan mijn handen, zij trekt me er doorheen. Ze weet dat passie een beter medicijn is.

De heks is zo kalm, haar diepe ademhaling geeft me rust. Ik voel mijn gezicht ontspannen, mijn lichaam zuigt de zon op. Samen gaan we er wel komen. We zullen beschrijven wat het dieet doet met ons en met het lichaam dat we delen.

Zolang we samenwonen is het belangrijk dat we goed zorg dragen voor ons huis.

Mocht je ook je lichaam willen verzorgen, reinigen, onderhouden, liften naar een gezonder niveau, dan geef maar een seintje. Ik kan ook beschrijven wat we telkens de dag erop van plan zijn, zodat je mee kunt doen.

Het zal je binnenste veranderen en ook je buitenste. Je huid, je uiterlijk zal gaan stralen. Lekker toch!

Heel misschien vind je ook wel de heks in jou.

Spiraal

De mannen die ik gisteren beschreef, zijn beide uit mijn leven verdwenen. De een liet het slechte gevoel in mij achter. De ander liet me achter met een goed gevoel.

Dankzij Derek heb ik echt weer zin gekregen. En hoewel hij zelf kampte met vervelende dingen in zijn leven, hij liet me verstaan dat ik het altijd positief kon bekijken.

Positiviteit kweekt positiviteit.

Ik begon dus te werken aan de omgekeerde spiraal. Niet zoals die vorige die naar beneden draaide en gevoed werd met negativiteit. Maar aan een spiraal die als een puntje in mijn hand begon, de eerste bochten iets breder uiteenzette en die een steeds grotere cirkel omvat. Ik zie de spiraal als een open buis, zoals een muziekinstrument bv een hoorn. En zoals een tornado, als we dan toch in een passionele bui zitten...

Deze keer werkt het omgekeerd, er komt geen geluid uit de spiraal. Hij zuigt ook niks op langs de onderkant zoals de tornado. Maar door de steeds groter wordende bovenkant, de groeiende cirkel, laat ik positiviteit binnenstromen. Het bouwt zo mee aan een enorme spiraal die ik niet meer alleen kan dragen in mijn hand, waar hij als puntje begon. Dus ik ga delen. Al mijn positiviteit, mijn passie, mijn woorden, mijn spel, mijn diepste binnenste, want het wil er allemaal uit.

Nu ga je denken dat ik het daarmee afbreek, wat ik nog maar kort heb opgebouwd. Maar het tegenovergestelde gebeurt. Door mijn genot in het leven te delen laat ik mensen lachen, laat ik ze genieten, laat ik ze leven. Dus groeit mijn spiraal nog steeds. Ik plant het puntje uit mijn hand op de grond en verstevig de ….

Ik hoef helemaal niks te verstevigen, het is een stabiele spiraal. Deze gaat niet omvallen. Jullie werken er allemaal aan mee. We werken ons tot aan de wolken en verder. We boren een gat in de ozonlaag en blijven positief denken, werken, voelen, voeden, genieten, geven, groeien, leven.

Vul maar aan. Vul maar bij. Het zal nooit vol geraken!