Buiten schijnt de zon en achter mijn huis in het kleine tuintje wordt het bloedheet. De bietjes, kolen en aardappels die ik in April gezaaid heb hebben het zwaar in die hitte. Elke dag is de grond waar ze in staan kurkdroog. Vandaag heb ik de parasol tevoorschijn gehaald om ze zo goed als dat gaat een beetje schaduw te geven om te overleven.
Binnen is het heerlijk koel en tijd om ook daar eens rond te kijken en op te ruimen. Opruimen geeft me een goed gevoel, m'n geest wordt er helder van. Ik kwam onderstaande tekstjes tegen, die ik een paar jaar geleden geschreven heb. Bij het lezen ervan verscheen er een lach op mijn gezicht. Soms wel nodig om humor in het leven te omarmen.
Thuis
ik voel me hier wel thuis bij café Wilhelmina op 't terras
lekker helemaal alleen in mijn uppie,...met Gerrit
(die aan de andere kant zit en totaal niet op me let)
onder een grote parasol
trappistje bij de hand
muziekje op de achtergrond
trappistje in mijn mond
heel klein slokje nemen, vasthouden
ooit heeft Wim verteld dat je dan eerder zat wordt
maar ik voel niets
zie op den duur enkel roze olifanten op een fiets
zou dat zomaar van het trappistje komen
of zouden die hier bij café Wilhelmina in de buurt wonen?
Roze olifanten, ik zie er nooit een. Misschien maar goed ook, want volgens mij zijn die gevaarlijk.
Biljart
wat kun je er allemaal mee doen?
dat wil je niet weten of wel
ballen rollen
tollen rond
strak laken
krijg er kippenvel van
groen, rood, wit
mannen met een keu
zo dichtbij
genieten van het stoten
maken een punt
scoren
mijn gedachten dwalen af
laken gekreukt
maar op het biljart
wordt niet gebeukt
enkel in mijn dromen
mag ik op het laken komen
Het lijkt me zeer onhandig zo op een biljart. Met die randen en de lampen er boven.
Regelmatig zit ik op de dijk te staren naar het water en de boten. Vaak werkt het kalmerend, maar soms gebeurt er dit:
De boot
het was niet al te lang geleden
dat de boot kwam
het was geen grote boot
hij schommelde op het water
ik keek er naar
zag hem deinen
door de felle zon neep ik mijn ogen nog meer toe
de boot ging op en neer
heen en weer
ik werd er misselijk van
mijn maag begon te draaien
de pas gegeten appel
schommelde op het maagsap
de honderden kleine stukjes
ik voelde ze deinen
op en neer
heen en weer
ik slikte enkele malen
kneep mijn ogen dicht
zo zat ik in het felle licht
de boot al lang verdwenen
Het is niet altijd grappig. Zeker niet als je er misselijk van wordt. 's Nachts hoor ik in mijn bed vaak getoeter van de boten, die dan laten horen welke kant ze op gaan. Ze geven lange of korte geluiden om aan te geven of ze links of rechts gaan. Wisten jullie dat? Hier komt het kanaal van Gent uit op de Westerschelde waar de boten van en naar Antwerpen varen. Het laatste stuk kanaal, hier juist de straat uit, heeft een aantal sluizen en daar gaan heel wat boten doorheen. Ze liggen er soms in als sardientjes in een blik. Over een jaar hopen ze met de verbouwing van drie naar twee sluizen klaar te zijn. Het is magnifiek om het te zien. Niet altijd om te horen, het heien van palen was vooral erg. Maar het zal een pareltje erbij zijn in Nederland, als het af is.
Dat is ook opruimen, maar dan in het groot. Plaats maken voor nieuwe dingen, in dit geval een nieuwe grotere sluis erbij en eentje uit de weg geruimd.
Ik ga ook verder met opruimen, winterkleren opzij, want het lijkt toch echt al op zomer. En dan draag ik andere kleding. Kast legen en opnieuw vullen. Genoeg geluld vandaag.
Fijne woensdag mensen!
 |
| groeten uit Terneuzen |
