De donkere dagen

De donkere dagen

ik weet niet wat dat is

de donkere dagen

het klinkt als een gemis

of letterlijk is

de klok verzet

eerder donker

vroeger naar bed

en

later opstaan

want de zon slaapt ook wat langer

De donkere dagen

ik weet wel wat dat is

het is zitten

met een groot gemis

mensen die te vroeg

ons zijn ontnomen

die we pas aan gene zijde

weer tegenkomen

toch geven zij ons licht

in elke herinnering

en in dit gedicht

De donkere dagen

opgelicht...

Er is leven na de dood

een zachte ruis door de bomen

een zonnestraal op mijn gezicht

een gefluister vanuit de verte

voor jou speciaal dit gedicht

je blijft altijd bij me

in mijn hart

in mijn hoofd

je stroomt door mijn aderen

niet alleen vandaag

je sterfdag

maar elke dag

de tien jaar zijn voorbij gevlogen

je mocht niet langer blijven

je lichaam was op

je geest leeft door

in je kinderen en kleinkinderen

vandaag

vieren wij je leven

en zijn we dankbaar

dat je ons leven gaf

Bedankt pap

Puur

    Soms maak je dingen mee waardoor je dagen van slag kan zijn. Dit is zo een week. Wegens misverstanden en mis-communicatie loopt deze week helemaal verkeerd.
Ik ging zondag naar een poëziemiddag in Baarle-Nassau. Op Facebook in de groep Poëzinnig zet ik met regelmaat een gedicht. Luc en andere schrijvers zetten er ook evenementen neer zoals bv die van afgelopen zondagmiddag. Nu hadden ze al een paar uitvallers en ik had gezegd dat ik eventueel wel wilde voordragen. Aanvankelijk was dat niet nodig, omdat ze al invallers hadden gevonden, dus zou ik enkel gaan luisteren.

    Sommigen van jullie weten dat ik in Baarle-Nassau geboren ben. En natuurlijk als ik daarheen ga vanuit Terneuzen, lijkt het mij steeds een goed idee om ook even mijn kinderen of moeder te zien. Dit keer ging ik in de ochtend langs mijn moeder en kletste daar gezellig met mijn broer en zijn vrouw die ook op de koffie waren. Rond half twee vertrok ik en gaf mijn moeder kussen. Ze vroeg of ik nog terug kwam, maar ik zei haar dat ik dat niet zeker wist. Want ik wist niet precies hoe laat het gedaan was. Ik zei daarbij, als het vroeg zou zijn dat ik nog wel wat kwam zeggen.
    Toen ik aankwam bij Galerie Kunst vol Leven, werd ik hartelijk ontvangen door Luc, die meteen met de deur in huis viel en vroeg of ik alsnog wilde voordragen, want hij had toch nog afmeldingen. Ik had mijn gedichtenbundel in mijn tas "Storm in mijn hart" en zei dus (wel ietwat haperend), ja dat doe ik wel.
Langzaam liep het vol en deelnemers en luisteraars gingen zitten. De telefoons werden hier en daar op stil gezet. Hier dus ook. Luc kondigde de eerste spreker aan en het startschot was gegeven. De een na de ander droeg voor en in de pauzes was het tijd voor een drankje en versnapering. De middag vloog voorbij en ik weet nu nog steeds niet hoe laat het eigenlijk gedaan was.
    We kletsten met een aantal schrijvers, dichters, luisteraars en de galerie-houdster nog na. En er werd me zelfs een slaapplaats aangeboden. Kortom het was gezellig.
Tot ik thuiskwam. Daar sprong mijn telefoon terug op Wifi en ratelden er berichten binnen. Mijn moeder was ongerust en had een aantal berichtjes gestuurd en geprobeerd te bellen via Whatsapp, maar omdat ik buitenshuis geen internet heb kreeg ik die dus pas thuis binnen. Ook mijn broer, zus en schoonzus hadden me via Whatsapp proberen te bereiken. Allemaal om te zorgen dat ik iets zou laten horen aan mijn moeder. Mijn schoonzus sprak via de "gewone" weg ook een bericht in en ik schrok van de toon. Ik was me namelijk van geen kwaad bewust, want ik had niet afgesproken dat ik bij mijn moeder zou gaan slapen. Ik had gezegd dat ik niet wist hoe laat het zou worden. En omdat het redelijk laat werd ging ik ervan uit dat ze al in bed zou liggen.
    Ik heb mijn moeder maandagochtend rond 8 uur een berichtje gestuurd dat ik veilig thuis was. Dat ik geen Whatsapp heb als ik buitenshuis ben. Ik heb ook mijn familie een bericht gestuurd dat ik de berichtjes niet heb aangekregen, pas toen ik thuis was. Helaas heel beroerde communicatie.
Mijn zondag was zo mooi, ik ontmoette veel speciale mensen die ik enkel ken van Facebook. En ik ontmoette mensen die ik nog niet kende. Ik zit nu in enorme tweestrijd met mezelf, want morgen is mijn vader 10 jaar dood. We zouden allemaal samenkomen bij ons mam. Ik voel me beroerd, ik heb haar al gevraagd of ik langs mag komen, maar heb eigenlijk geen behoefte om boze blikken te ontvangen. Louter omdat ik buitenshuis geen Whatsapp heb.
Ons mam stuurde me dat ze allemaal boos zijn, tja...

Toch heeft zondag me een inspiratie gegeven. Hoewel in tranen, dan komen vaak de mooiste woorden naar boven.

Puur

ik kende je niet

je gaf me vuur

in je werken

zie ik je

puur

je geeft licht

in een donker bestaan

sprookjesachtig

vol passie

laat jij je gaan

ik wil bij je zijn

alles geven

zelfs in pijn

met je leven

je geeft me woorden

geeft me kracht

om te knokken

geheel onverwacht

was je daar

vol passie en vuur

bij jou voel ik

PUUR

Nieuwe ontmoetingen

soms in je leven

kom je iemand tegen

die de grond onder je voeten wegveegt

die je laat zweven

soms in je leven

ik kwam haar tegen

zag in haar ogen

de wereld op zijn kop

even ondersteboven

ik kwam haar tegen

kleine schokjes gaf ze mij

keek diep in mijn ogen

raakte mijn hart

gaf me een zoen

o zo zacht

liet me verdwaasd

verbaasd van mezelf staan kijken

ik glipte weg

wist niet wat te doen

ze gaf me een zoen

o zo zacht

soms in je leven

kom je iemand tegen

met een donkere en lichte kant

die je neemt bij je hand

die je laat dromen

dat je haar ooit nog tegen zal komen

Johan, van buurtcentrum De Triangel

Misschien een beetje vroeg. Ik hoop dat hij terugkomt. Deze is voor Johan!

Speciaal voor jou

speciaal voor jou

dit gedicht

omdat je mij zo vaak verlicht

speciaal voor jou

meer dan één woord

je hebt me zo vaak aangehoord

ik kon bij je terecht

en heel oprecht

hielp je elke keer

niet met daden

maar met je woorden

je bent puur

vol energie

je hebt een geweldige passie

zo diep in je

steeds sta je klaar

soms zeg je: “maar”

en dat zegt genoeg

je legt geen woorden in mijn mond

je geeft niet altijd een duidelijk antwoord

een hint is vaak genoeg

op de dingen die ik je vroeg

want denken kan ik zelf

en dat weet je

ik vergeet je

nooit

dit is speciaal voor jou

ik vergeet je

nooit

Ziektekostendeclaratie

Onlangs ben ik geopereerd en gelukkig ben ik goed verzekerd. Ik ben bij Interpolis verzekerd. Mijn arts deed netjes aanvraag, dat is verplicht, en ik kreeg het bericht dat de operatie volledig vergoed wordt.

Voor de operatie ben ik een aantal  keren bij de huisarts geweest om te bekijken wat er allemaal nodig was. Mijn linkerborst was nogal gezwollen en door overmatig kapselvorming had ik veel pijn en druk binnenin mijn borst. 
Sinds 2004 had ik implantaten die helaas in 2017 kapot zijn gegaan en door een oncoloog zijn verwijderd. Hij plaatste twee nieuwe en gaf me het advies om er in 2025 opnieuw naar te laten kijken. Binnen de 10 jaar, want zolang zat er garantie op.
Eén jaar later stond ik echter al op zijn stoep, want de prothese aan de linkerkant zat niet goed. Dus in 2018 werd ik opnieuw aan de linkerborst geopereerd. Ik vroeg hem of het niet beter was om alles te verwijderen en niks meer te plaatsen? Hij zei dat hij me daar nog te jong voor vond. En aangezien rechts goed zat, zou ik er toch wel weer jaren tegenaan kunnen.

In 2019 kreeg ik dus weer last en overmatig kapselvorming. Een verharding en vervorming van de borst waardoor er druk kwam naar de binnenkant van mijn borstkas en uitstraling van pijn naar mijn hele linkerzijde.
De huisarts stuurde me naar het ziekenhuis om een echo van de borst te laten maken. Omdat een mammografie pijnlijk zou zijn, wilde hij enkel een echo laten maken. In het ziekenhuis zei de verpleegster echter dat ze dat dus wel ging doen. Ze zei: "Er wordt enkel een echografie gevraagd, maar ik maak ook gewoon foto's."
En had ik niet zo klem gezeten in het apparaat, dan had ik haar waarschijnlijk een draai gegeven, want het deed inderdaad veel te zeer. 
Met de tekst: "Ik zal hem niet te strak aandraaien..." gvd

Intussen ben ik voor het derde jaar op rij geopereerd en nu zijn de implantaten helemaal verwijderd. Volgend jaar sla ik september over, want septembermaand is operatiemaand. ;) 

Deze week viel er een bericht van Interpolis binnen. Ze hebben me een declaratieoverzicht gestuurd. Ik moet de echo en de foto's betalen. Ik vind dit niet zo netjes en heb ze dat ook gemeld. Huisarts vraagt echografie aan, ziekenhuis beslist zelf ook foto's te maken en ik moet betalen. 
Via Whatsapp heb ik gevraagd aan Interpolis of ik hier iets aan kan doen? En ik heb netjes en heel snel antwoord gekregen, dat ik uitstel van betaling kan aanvragen, zodat ik het met het ziekenhuis kan regelen.

Ik hoop op een net vervolg...

Ik wachtte op je

Tevergeefs wachten op iemand. Is het jou al overkomen?

Gelukkig scheen de zon en kwamen er verschillende boten voorbij. En het theetje smaakte...naar nog een.

Ik was aan het twijfelen of ik wel of niet een berichtje zou sturen. Ik heb het niet gedaan, want ik voelde me beetje voor gek zitten. Wist ook niet zeker of ik het in mijn blog moest zetten, maar ja... Het is wel weer een verhaaltje.

In mijn fel oranje jas liep ik nog een toertje over de dijk, liet even de wind mijn gevoel wegblazen. Om half vier was ik terug thuis. De katten verwelkomden me hartelijk en nu hangen we met z'n drieën op de bank bij de kachel. De vlammen hoog, want het is een kille dag vandaag.

Het waren een paar heftige dagen op rij

ik was bij familie, dat maakte me blij

ondanks dat veel dingen in Zeeland anders zijn

in Brabant ben ik thuis

daar staat mijn geboortehuis

ons mam woont daar nog steeds

gelukkig

soms doet ze wel wat nukkig

maar we hopen toch dat ze honderd wordt

ik heb gewandeld in het bos

daar kwamen de emoties los

een babbel met een oude vriend

waarmee ik nog niet eerder sprak

toch hebben we veel gemeen

en ik werd er rustig van

puzzelstukjes vielen op hun plaats

laat los

laat gaan

vandaag had ik op iemand gerekend

mijn middagje was uitgetekend

maar ik zat er alleen

te wachten

en mijn gedachten

begonnen te dwalen

beetje te malen

doe ik niet meer

het heeft geen zin

geen nut

kost energie en fut

voelde me effe k..

maar thuis wachtten twee schatten

zit nu knus tussen de katten

morgen is er een nieuwe dag