woensdag 8 november 2023

Los

ik laat je los


ik laat je gaan
welteverstaan
ruimte geef ik je
zoveel je wil
zoveel je nodig hebt
zoveel je kan of wil gebruiken

ik laat je los
ik laat je gaan
neem de tijd
die je nodig hebt
je weet me te vinden
ik zal er zijn

ik laat je los
ik laat je gaan
in de Ardennen liep ik zomaar tegen je aan
maar je had andere dingen aan je hoofd
je had andere dingen beloofd
blauw is je lievelingskleur
en ik
laat je los

neem de tijd om te rouwen
neem je tijd
ik wacht wel
ik laat je los
ik laat je gaan
tot je komt


zondag 13 augustus 2023

Paardencoaching, een aanrader!

Eind 2022 heb ik me aangesloten bij Klup, een club voor 50+ waarin allerlei activiteiten georganiseerd worden door de leden zelf. Dat kan een simpele wandeling zijn, een boottochtje op de Biesbosch of een bezoek aan musea of kastelen, etentjes, dans/muziekavonden...noem het maar op, het is er vast ook te vinden. En anders organiseer je het zelf!

Ook samen op vakantie of elkaar in vreemde landen ontmoeten als je daar op vakantie bent. Oppas voor je huisdier als je eens weg bent, huizenruil om bv eens een weekendje aan zee te zitten terwijl de ander dan een weekendje in Gelderland zit.

Ben jij 50+ dan neem eens een kijkje en installeer de App van Klup.

Ik had me voor vandaag opgegeven voor paardencoaching, georganiseerd door Els. Het was in Rijsbergen, Gelderdonksestraat 9, op een zorg/activiteitenboerderij.

Ik heb een angst voor paarden, vanuit een jeugdervaring toen ik met Miranda een keer mee mocht naar de manege. Maar het paard stelde me gerust. Ik heb toen ik thuiskwam dit geschreven voor mij en hem.

vandaag 13 augustus 2023

ging ik wandelen met een paard

hij gaf me rust

hij gaf me moed

hij hielp me zonder oordeel


hij nam mij op in zijn veilige zone

en gaf het door aan mij

gaf zijn kracht

of mijn innerlijke kracht een boost


we werden gelijken

ik had geen oordeel naar hem

hij had geen oordeel naar mij


het verleden was niet belangrijk

het verdriet en de pijn waren niet belangrijk

angst was niet belangrijk


ik mocht gewoon Zijn

zijn

en ja ik ben


dankjewel, zei ik tegen hem

hij heeft me veel gegeven

zonder oordeel

zonder iets terug te verlangen

ik besef het, hij waarschijnlijk niet

een dankbare les




Ik kan het iedereen aanraden. Het is bijna onbeschrijflijk wat het met/voor je doet. Ik zet bijna!, omdat ik toch een beetje beschreven heb wat het voor mij betekende.

Het geeft je inzicht in jezelf, zonder oordeel. In ons dagelijks leven hebben we heel wat te maken met oordelen, beoordelen, veroordelen, vooroordelen en noem maar op. Ga eens terug naar de basis, we zijn allemaal puur geboren, zonder oordeel. Doorheen het leven hebben we allemaal de lessen, levenslessen...die niet voor iedereen hetzelfde zijn. Een rugzak noemen we het vaak, de een al wat zwaarder dan de ander.

Ook ik heb een rugzak, eentje die ik niemand gun. Maar dankzij veel mensen en nu dus ook dankzij een paard, weet ik dat ik mijn rugzak kan leeg kiepen en de keuze kan maken wat ik erin mee wil blijven dragen. Voor mij zijn dat mijn kinderen, mijn vriendinnen en vrienden en de nieuwe mensen op mijn pad die nieuwe avonturen en leuke herinneringen geven. En niet te vergeten het paard van vandaag, want ik word nog steeds blij als ik aan hem denk. Dat hoort in een rugzak!

zaterdag 12 augustus 2023

De wind

de wind speelt met mijn haren

ik zou willen dat het je vingers waren

zacht strelend

spelend

zakkend langs mijn ruggenwervel


een kriebel in mijn onderbuik

een glimlach op mijn gezicht

de wind speelt met mijn haren

het vormt een gedicht


ik stel me voor je open

en geef me over aan je handen

die langzaam aanbelanden

bij mijn billen

mijn onderbuik wil gillen

maar blijft wonderbaarlijk stil

want ze weet wat ik wil

en haar gegil

zou je misschien verjagen


de wind speelt met mijn haren

de fantasie slaat op hol

ik laat het toe

geniet van je handen

geniet van je mond

geniet van je strelen

geniet van je stilte

geniet van je zachtheid

de wind speelt met mijn haren

ik zou willen dat het je vingers waren


foto: Luc Geenen

vrijdag 28 juli 2023

moet er nog zand zijn


ooit nam ik zeer liefdevol

twee handen vol zand

vond ik het heerlijk mijn vingers te spreiden

zag het zand dan snel verdwijnen

maar er was zand genoeg

en ik nam zeer dankbaar

weer volle handen zand

mijn beide handen gevuld


toen ik ouder werd

en meer verantwoordelijkheden had

kreeg een hand andere bezigheden

de andere hand nog steeds gevuld

met zand dat vele malen ververst werd


op latere leeftijd

verloor ik oog op het zand

ik vulde mijn hand

zag het zand sneller dan vroeger verdwijnen

sloot mijn hand in paniek

om toch zoveel mogelijk zand vast te houden

ik kneep in angst

het deed me pijn

verloor de grip

wilde blijven zijn


het enige wat overbleef was plakkerig en irritant

ik wilde het kwijt

afspoelen van mijn hand


nu

ben ik

en ik ben zover

ik leef tussen zand

en soms ook gras

in de wetenschap dat ik vroeger zeer dankbaar was

ben ik nu

ik loslaten kan

liefdevol in het zand kan spelen

met iedereen zand kan delen

dankbaar voor de les

angst en paniek verwoesten je leven

het voelt beter

te aanvaarden en los te laten


woensdag 12 juli 2023

inspiratieloos

doos

je bent je muze verloren

en als tevoren

doos

inspiratieloos


je hoofd zit vol met allerlei dingen

om over te schrijven

en over te zingen


maar zonder muze erbij

ben je doos

inspiratieloos




maandag 10 juli 2023

er is plaats

omarm me

verwarm me

neem me zacht

in mijn hart is nog plaats


omarm me

wees teder

zoals bent

ik zag je

ik hoorde je

ik voelde je

je bent


omarm me

verwarm je

aan mij

in mijn hart is plaats


ik zal teder zijn

ik zie je

ik hoor je

ik voel je

ik ben

Foto: Luc Geenen


woensdag 14 juni 2023

een kant van dementie


Gisteren wist ik het nog,
de tijd, het uur, de dagen.
Nu weet ik het niet meer.
Komen herinneringen met vlagen.
Wie helpt me hiermee?
Wie kan ik het nog vragen?

Familieleden zijn niet meer.
Of wel?
Soms zegt iemand: 'Je bent mijn ma, mamaatje.'
En dat vervliegt zo snel, het heden heeft weer een gaatje.

Ik zing mee met een muziekje.
Een vrouw zegt: 'Dat kent u goed.'
Ik knik en zing door, ik weet niet wat ik zeggen moet.
Ken ik haar ergens van?
Zie ik haar vaker dan?
Ik puzzel in mijn hoofd, ik mis zovele stukjes.
Muziek dat doet me goed, daar zitten mijn gelukjes.

Een klopje op mijn schouder, mijn kleinkind staat naast mij.
Een bosje bloemen in zijn hand.
Mijn ogen stralen.
Zijn mond lacht breed.
Ik zeg: 'Dag jongen.'
Hij vraagt: 'Weet u nog hoe ik heet?'
Gisteren wist ik het nog, 
sorry dat ik het vergeet.