een kant van dementie

Gisteren wist ik het nog,
de tijd, het uur, de dagen.
Nu weet ik het niet meer.
Komen herinneringen met vlagen.
Wie helpt me hiermee?
Wie kan ik het nog vragen?

Familieleden zijn niet meer.
Of wel?
Soms zegt iemand: 'Je bent mijn ma, mamaatje.'
En dat vervliegt zo snel, het heden heeft weer een gaatje.

Ik zing mee met een muziekje.
Een vrouw zegt: 'Dat kent u goed.'
Ik knik en zing door, ik weet niet wat ik zeggen moet.
Ken ik haar ergens van?
Zie ik haar vaker dan?
Ik puzzel in mijn hoofd, ik mis zovele stukjes.
Muziek dat doet me goed, daar zitten mijn gelukjes.

Een klopje op mijn schouder, mijn kleinkind staat naast mij.
Een bosje bloemen in zijn hand.
Mijn ogen stralen.
Zijn mond lacht breed.
Ik zeg: 'Dag jongen.'
Hij vraagt: 'Weet u nog hoe ik heet?'
Gisteren wist ik het nog, 

sorry dat ik het vergeet.

Bergen op Zoom

Een zachte wind waait,

doet de kleinste haartjes op mijn armen bewegen.

Zomerzon brandt op mijn huid en waterdruppels uit de gieter

verkoelen mijn voeten bij het planten beregenen.

Meeuwen zweven, worden gedragen door de wind.

Hun schreeuwen verstommen als ze achter de huizen verdwijnen.

Twee wolken drijven voorbij, als waren het schepen.

Voor op straat het geronk van een motor.

Een harde knal weerkaatst tegen het gebouw, als de berijder gas bijgeeft.

Mijn hart maakt een sprongetje van genot.

Ooit zat ik achterop, de wind door mijn haren die vanonder de helm wapperden.

De zon verdwijnt tussen de gebouwen.

De wolken zijn vervlogen.

De wind is gaan liggen.

Vogels zijn stiller dan stil.

En de stad slaapt....bijna.

Bergen op Zoom

levensverwachting

toekomstdromen

het mag

maar ik leef liever in het heden

geniet nu in alle vrijheid

heb niet 'altijd' blijheid

maar wel elke dag

vragen over de toekomst

stel ik me niet meer

ik leef

elke dag weer

ik heb niet meer de wens om eruit te stappen

om met alles te kappen

om te stoppen met leven

ik heb nog zoveel te geven

ik maak geen toekomstplannen

droom niet meer over prinsen op witte paarden

of mannen met ruwe baarden

en zeker niet over zitten

tussen andere bejaarden

ook na afgelopen nacht kwam er weer een dag

ik ontving die met open armen

leef in het nu

de zon op mijn huid

de wind door mijn haren

het leven is goed

en dat mag nog vele jaren

Stil

 zoekend naar woorden

in een eindeloze stilte

je vraagt wat ik wil

rondkijkend in mijn hart

waar donkerte heerst met enkele sterren

je zegt: 'je bent stil'

luisterend naar mijn verstand

veel gedachten verdringend

dromen negerend

je reikt me je hand

zoekend naar woorden

na een stilte die eindigt

meer licht in mijn hart

meer zicht op gevoel

langzame hartslagen maken muziek

als drums in Senegal

steeds sneller en harder

ik volg de beat

geef me over aan het ritme

laat me voeren met liefde en passie

vol van verlangen

bloed dat weer stroomt

denderende trommelslagen

opzwepend verdrijft het de stilte

niet langer zoekend naar woorden

Ik hou van je

achtentwintig jaar geleden

liep ik op mijn laatste dagen

vol verwachting

van ons eerste kindje

ik wist dat het een zoon zou worden

niet dat ze het gezegd hadden

maar alles in mijn buik voelde zo

achtentwintig jaar geleden

moest ik nog een beetje geduld hebben

niet mijn sterkste kant

we zaten net in een nieuw huis

ons eerste kindje

spannende dagen

achtentwintig jaar geleden

zei de vroedvrouw:

"niet op 6 april, want dan heb ik cursus"

en dus

jawel

op 6 april kwam snel

onze Lars tevoorschijn

achtentwintig jaar geleden

was ik zeer tevreden

met een big smile lag ik daar

te staren op 6 april

naar ons wonder

kleine man zo bijzonder

en dat is hij nog steeds!

Heb je last van schoonmaakkriebels?

de lente is begonnen

mijn huid gebrand door het zonnen

'k denk niet aan schoonmaakkriebels

ik heb andere dingen aan m'n hoofd

ik kan erover posten

maar denk niet dat je het gelooft

dus ik maak er geen woorden aan vuil

anders wordt het toch lenteschoonmaak

ik ben blij te kunnen zeggen

dat ik het naast me neer kan leggen

dat ondanks de pijn in mijn hart

ik begin aan een nieuwe start

en sommige mensen horen daar niet meer bij

de lenteschoonmaak

daar heb je het toch

jullie zet ik bij het grof vuil

met dank voor de afgelopen jaren

met dank voor jullie steun

met DANK vooral aan GOEDE VRIENDEN

die me helpen met opruimen

mijn huid is verbrand door het zonnen

yep de lente is begonnen

een nieuwe start voor alles in de natuur

behalve voor oud vuil

achterlaten en voortgaan

goed idee

de lente is begonnen

 

Einde of nieuw begin

ik zit er weer middenin

is dit het einde

of een nieuw begin

afsluiten doet me pijn

ik zie de knoppen van opkomende tulpen in de tuin

de krokussen en sneeuwklokjes

zijn zojuist verdwenen

gelijk jij

voor het eerst vandaag, heb ik gehuild

heb te lang geschuild

alsof het er niet toe deed

maar weet

dat het me pijn doet

al is dit een nieuw begin

een lach op mijn gezicht

morgen de sleutel van een nieuwe woning

een traan op mijn wangen

want ik blijf verlangen

naar liefde delen

jou kon het niets schelen

je vertrok en was verdwenen

binnen twee weken al je spullen uit het huis

het huis waar ik me zo thuis voelde

maar je snapt niet wat ik bedoelde

je praat niet

je doet niet

zegt alleen dat ik meer energie in ons moet steken

terwijl ik nu al weken

alleen

het huis leeg aan het maken ben

het voelt alsof je me nooit echt hebt gekend

de bloemen in de tuin steken hun kopjes omhoog

dat doe ik ook

met geheven hoofd

laat ik dit thuis achter

het is geen eind

het is een nieuw begin