Wie houdt er nu niet van verrassingen?

Het leven zit vol verrassingen, soms net iets té. Dit is een hoofdstuk uit "Twee stappen voorwaarts drie stappen terug", mijn vierde boek. Een verhalenbundel met waargebeurde avonturen van onze geweldige periode in Senegal. Ik heb er gewoond van september 2014 tot maart 2018. Ik heb er genoten en ontzettend veel geleerd. Zelfs hoe ik een muur moet bezetten. Onderstaand verhaal is er eentje uit 2014.

De kleermaker

We werken 's morgens in het huis en 's middags doen we wat boodschappen in Kafountine. We moeten een beetje opschieten, want om half vijf hebben we een afspraak bij de Duitse vrouw, Stefanie, die kippen wil verkopen aan ons. Als we naar Kunja wandelen komen we langs een kledingwinkeltje. Ik bekijk wat kleren, een Afrikaanse lange broek zou wel handig zijn tegen de muggen. De man van de winkel vraagt me om binnen ook eens rond te kijken. Daar staat zijn naaimachine, hij maakt alle kleding en tassen zelf. Hij heet Alfa. Zoals de auto, zegt hij erbij.

Rafael wacht buiten. Ik zie een mooie rode jurk, maar de stof is te stug. In mijn slechte Frans probeer ik uit te leggen dat de stof te hard is. Dan spreekt Alfa vloeiend Engels tegen mij en zegt dat ik het beter in het Engels uit kan leggen. We zijn vertrokken. Al gauw gaat het over koetjes en kalfjes. Dan over Rafael en mij of we getrouwd zijn, wat we doen hier, hoe lang we blijven?

Ik vertel naïef dat we niet getrouwd zijn, dat we vrienden zijn. Dat is ook zo, het is gewoon de waarheid. Maar hij maakt ervan, dat ik 'zijn' vriend ook wil zijn. Zijn hele, close vriend!! Hij pakt me vast en zegt dat hij al jaren op me heeft gewacht. Ik zit in zijn dromen en in zijn hart. Hij wist dat ik zou komen. Dan begint hij te lachen en ik zie alles als een grapje.

Rafael komt binnen en zegt dat hij alvast doorloopt. Het is bijna vier uur en om half vijf moeten we naar Stefanie. Ik zeg dat ik zo kom. Ik moet eerst de broek nog betalen.

Alfa zegt dat ik de jurk wel kan passen. Als hij een aantal keer gewassen is wordt de stof veel zachter. Ik pas de jurk over mijn kleren, maar hij is op de verkeerde plekken te ruim. Ik heb geen billen en borsten zoals de Senegalese dames. Alfa pakt zijn spelden en steek hier en daar een speld in de jurk. Nu past hij beter. Ik doe de jurk uit en Alfa naait de jurk tot hij precies past. Het is ondertussen al te laat om ook naar Stefanie te gaan.

Nu Rafael weg is begint Alfa weer de grappige teksten te zeggen, maar het wordt minder grappig als blijkt dat hij alles meent. Hij wil thee drinken met mij. Hij legt uit dat je de eerste keer samen thee drinkt om kennis te maken, de tweede keer om verliefd te worden en de derde keer om seks te hebben. Vanaf dan ben je man en vrouw voor altijd. Ik zeg dat Rafael de man van mijn leven is. Dat we samen dit avontuur zijn begonnen en dat ik samen met Rafael blijf tot het einde van mijn leven, maar het pakt niet. Alfa geeft me weer een knuffel en kust me vol op mijn mond. Ik maak dat ik weg kom.

Hij roept me na dat ik nog duizend Cfa moet betalen, maar dat het volgende week ook goed is. En dat we dan samen thee kunnen drinken.

Een stukje verderop houdt een andere man me aan. Hij heeft aan de overkant van de straat een... kledingwinkel. Hij heeft gezien dat ik bij Alfa binnen ben geweest en het is dan ook zeer gewenst dat ik bij hem ook kom kijken.

Ik zeg vriendelijk dat het echt niet nodig is en dat ik niet wil. Hij trekt me mee. Hij belooft dat er geen vreemde dingen zullen gebeuren, want hij doet dit samen met zijn broer en ook zijn kindje is binnen in de winkel.

Ik haal diep adem en denk bij mezelf, als ik snel even kijk kan ik ook snel weer weg.

De man is binnen heel vriendelijk en de vervelende ervaring van bij Alfa wordt een beetje naar de achtergrond geduwd. De broer van de man zit achter zijn naaimachine en een klein kindje komt even naar de blanke mevrouw kijken. Als ik een hand wil geven vlucht ze weg.

Ik hoef niets te kopen bij deze mensen. Ze heten Serge en Paco.

“Zoals Paco Raban.” zeggen de broers erbij. Serge neemt me mee naar de andere helft van de winkel, ze maken ook allerlei juwelen. Heb ik die dan niet nodig? Ik zeg dat ik alles heb, maar dat ik wel wil langskomen als er iemand uit Europa op visite komt bij ons. Met het feit dat ik wel reclame wil maken bij mijn vrienden in Europa zijn ze al heel blij.

Dan begint Serge over een keertje samen thee drinken...

Natuurlijk ben ik toen vertrokken. Ik heb op Kunja eerst mijn mond gewassen en mijn tanden gepoetst, twee keer. Daarna ben ik Rafael gaan zoeken.

Uniek

Twee kanten van ons allemaal (speciaal geschreven voor Zon)

Ik denk dat je precies bent zoals iedereen

Twee kanten ga ik op
Een schuwe en één zo open als de blauwe lucht
Twee kanten word ik op getrokken
Door mezelf, maar ook door mijn omgeving
Twee kanten beleef ik
Alleen en met anderen

Wil ik mezelf wel veranderen?

Ja en nee
Zelfs hier twee kanten
Ik wil laten zien dat ik het kan
Ik wil ook hulp van anderen

Wat zou ik moeten veranderen

Ik vind me goed zoals ik ben
Maar de mensen om me heen willen dat ik me aanpas

Denk ik, denk ik vaak

Het is echter niet altijd waar
Ik hoef niet te veranderen
Dat merk ik aan degenen die me lief zijn en die me accepteren zoals ik ben
Mensen die zeggen

Wat fijn dat jij het regelt
Wat goed dat jij het gedaan hebt
Wat goed hoe je bezig bent

Mensen die me niet nemen zoals ik ben laat ik een beetje links liggen
Je mag wel naar alle waarden en normen kijken van iedereen
Maar dat geeft niet noodzakelijk aan dat je moet veranderen

Natuurlijk is goed en kwaad nodig om te leren
Regels, waarden, normen volgen is oké
Laat het niet in de weg staan van je geluk
Laat het niet zeggen: "Jij moet veranderen!"
Neem het op als leidraad, leer ervan, maar blijf jezelf

Ieder van ons voelt dit wel eens

Net als jij
Maar ieder van ons is ook UNIEK en dat is o zo speciaal

Dag unieke Zon
Liefs Ilonka

Bevrijd van de narcist

Mijn zesde boek 'Bevrijd van de narcist" bevat alles van het leven, humor, verdriet, passie, pijn, genot. Mijn kant van ons verhaal, wat niet zo prettig eindigde in Senegal. Ik verhuisde met de man waar ik tot ver over mijn oren verliefd op was. Ik hoop het ooit weer te voelen en ik denk dat ik op de goede weg ben.

Hier een stukje uit het boek. Ik heb genoten van de tijd in Afrika, maar ik heb het niet altijd even makkelijk gehad. Ik bleek de mindere te zijn. Wat ik dus absoluut niet ben, want:
IK BEN!

Samen uit

In Kafountine vind jaarlijks het carnaval plaats. Een week lang komen er groepen optreden en wordt uiteindelijk een winnaar van het carnaval bekend gemaakt. We zijn een keer samen naar een optreden geweest en komen tot de conclusie dat het niet echt onze stijl muziek is. Bovendien houden we van rust. Het besluit volgt al snel, geen carnaval voor ons tweetjes.

Maar als ik in Europa ben, gaat Raf wel een paar avonden. Ik vraag me af waarom hij tegen mij zegt dat hij er een bloedhekel aan heeft en als ik er niet ben gaat hij gezellig met Emanuel mee.

Achteraf vallen veel puzzelstukken op hun plaats. De kleur is me duidelijk. Rafael wil gewoon alleen in Afrika zijn. Dan kan hij feesten en andere vrouwen ontmoeten, want momenteel is hij zowat de enige blanke die geen zwarte vriendin heeft. Hij heeft een witte vriendin en die loopt in zijn weg.

Feest bij Cathy. Het restaurant bestaat 10 jaar en er wordt een groot feest georganiseerd. Natuurlijk willen we daar wel heen. Misschien kan ik wat dansen. Raf vindt Cathy een geweldige vrouw. Zij heeft wat bereikt in het leven. Zij probeert tenminste vooruit te komen. De eerste maanden prijst hij haar de hemel in.

Cathy is inderdaad een leuke vrouw, ze heeft een neus voor zaken doen. Ze is ook vaak op pad om haar restaurant verder te verbeteren. Ze overlegt met Raf of ze wel of niet zonnepanelen aan moet schaffen. Ze reist dikwijls met Ansumana de grens over naar Gambia en daar doet ze dan haar boodschappen. Dit is goedkoper dan naar Ziguinchor reizen, maar gevaarlijker ook, omdat de douane nogal eens op de loer ligt bij de grens. Raf zegt dat Ansumana het ook wel alleen kan gaan halen, want wij zijn ook met hem in de winkels geweest voor zonnepanelen. Ansumana weet welke winkels het goedkoopst zijn en als hij alleen rijdt is het voor Cathy ook veiliger. Anders pakken ze haar misschien ook op.

Ik ben net terug uit België, want ik heb mijn dochter weggebracht. Raf en ik gaan samen met Rudy naar het feest. Het is niet in het restaurant zelf, maar ergens achteraf. Als we aankomen is het al behoorlijk druk. We lopen naar binnen en daar kust Raf een jonge vrouw die achter de bar staat. Ik vraag aan hem waarom hij dat doet, want dit heeft hij nog nooit gedaan. “Wie is die vrouw?”

“Die werkt bij Cathy.” zegt hij.

Ik zeg: “Die heb ik daar nog nooit gezien en je kust toch nooit het personeel als we daar komen. Wat heb je vorige week uitgespookt toen ik met Mariska naar België ben gevlogen?”

Hij lacht en duwt me een pintje in mijn hand: “Stop met zeuren Ilonka. Het is vandaag feest.”

Ik loop boos naar buiten. Rudy komt me achterna. Hij wil graag dat ik terug binnenkom, hij vertrouwt het niet als ik als witte vrouw alleen buiten loop.

“Het is niet makkelijk om hier te leven als vrouw. Je weet wat mannen willen. Je weet ook dat Raf een man is en als jij er niet bent...vul dat zelf maar in. Hij heeft ook zijn behoeftes.”

Ik kijk hem aan en ik besef dat ik inderdaad niet alleen naar huis kan gaan. Ik weet bovendien niet eens precies waar we zitten. Laat staan welke kant ik op moet lopen.

Binnen wordt gedanst en gezongen, getrommeld en gesprongen. Raf zegt niks tegen mij. Rudy haalt nieuwe pintjes en ik zeg proost.

Dan houdt Raf zijn fles omhoog en zegt: “Zo wil ik je zien, je leuke kant.”

Ik drink mijn flesje leeg en duw het in zijn hand. Ik draai mijn rug naar hem toe en ga de dansvloer op. Even alles losgooien. Tussen een paar leuke, jonge meiden geef ik alles. Op mijn blote voeten dans ik op het ritme van de jembé. Na de dans krijg ik groot applaus en ik bedank de meisjes die naast me dansten. Daarna gaan we naar huis.

Achteraf zitten we een keer bij Cathy om te internetten. Er komt een man naar ons toe en vraagt of we naar een afterparty willen komen. Hij heeft gefilmd tijdens het feest en natuurlijk ook mijn dansen vastgelegd. Ze gaan de film op groot doek laten zien. Raf wil niet, want het is te ver door de stofbaantjes. Toen Rudy reed was dat geen probleem, maar hij wil zelf niet rijden en ook geen taxi pakken. Ik vraag of de man de film aan mij kan bezorgen, maar dat is moeilijk. Ik kijk Raf nog eens aan, maar ik weet dat hij niet mee zal gaan. Deze keer stond ik namelijk in de belangstelling en dat is volgens Raf boven hem. Ik krijg vaak opdracht om mijn leuke, gezellige kant te laten zien, maar ik mag niet opvallen of te veel aandacht krijgen. De aandacht moet naar hem gaan, want hij is met belangrijker werk bezig hier dan ik. Hij komt hier de mensen van alles leren, ze hebben zijn kennis nodig. Ik heb nergens verstand van. Ik zou eens beter naar Cathy moeten kijken, dat is een vrouw die vooruit gaat. Net als Deb Arbs, de vrouw (uit Amerika) die hij jaren geleden tijdens de pokerspelletjes op Facebook heeft leren kennen. Ze is een bodybuildster die lessen en instructievideo's maakt. Zulke vrouwen doen tenminste iets voor de wereld.

Nu zou ik niet over Deb mogen beginnen, want dat is zijn Facebookvriendin. En ik mag geen contact zoeken of zelfs maar praten over zijn vriendinnen.

Voor mij is een ding duidelijk, wat bij Raf na al deze jaren nog steeds niet doordringt: “Ik ben een geweldige vrouw die met jou maar liefst 6000 kilometer verhuisd is. Die voor jou je PR bijhoudt op Facebook. Die al een aantal boeken heeft geschreven. Die spullen voor je inzamelt en oproepen plaatst voor nog meer. Die naast je staat, zit, ligt, in goede en in kwade dagen. Ik denk dat ik net zo goed ben als Cathy, Deb en welke vrouw dan ook. Misschien zelfs wel beter!”

Hij lacht ermee en bekijkt zijn mails. Leuk geprobeerd Ilonka.

Een jaar later komen we niet meer bij Cathy, want het is helemaal naar de klote. Ze is te veel weg en haar personeel stelt niks voor. Het eten is vaak verbrand of niet gaar en hij heeft ruzie gehad met een van de serveersters over een ijsje. Cathy is niks, de jongeman die bedient is niks, de meisjes die er werken zijn niks, het restaurant is niks.

Misschien omdat ze geen groenten bij hem wilde bestellen?

De kermis bij de kerk is altijd gezellig. Er zijn wat spelletjes op de school ernaast. Je kunt een hapje eten en natuurlijk ook drinken. Er is de hele dag muziek en als je wilt ga je lekker dansen. Het is vooral traditionele muziek, maar voor een paar uur redden we dat wel. Meneer pastoor is elke keer blij als hij ons ziet. Hij bestelt ook eten bij Raf en Raf wil graag varkens kopen bij meneer pastoor. Met meneer pastoor kan hij goed opschieten. Als we hem ergens in het café tegenkomen drinken we wat en maken we een babbeltje. Hij is een heel gewone man en heeft hart voor zijn volk. Hij wil ook cajanus cajan van ons kopen om in zijn tuin te zaaien. Als de parochianen dat zien, volgen ze zijn voorbeeld. Dan heeft binnenkort (een jaar later toch) iedereen de erwtjes op zijn terrein. Voedzame groente voor iedereen.

Meneer pastoor gaat ook graag jagen en praat met Raf over de dieven- en gewerenkwestie. We zullen ons mogen verdedigen, dat doet hij ook.

Wij vinden hem leuk. Als we op 6 januari 2018 kuikentjes hebben, drinken we met Patrice en Emanuel op de geboorte. Toevallig staat de volgende ochtend meneer pastoor aan de poort en we grappen dat hij de kuikentjes komt dopen. Hij komt de tuin bekijken en de dieren.

“Wat doen jullie hier geweldig werk.” zegt hij. Hij wil dit voor al zijn parochianen.

Raf groeit er van, dit zijn teksten die hij elke dag wil horen. Geen gezeur van zijn vriendin. Voortaan gaat hij alleen naar de kermis bij meneer pastoor.

Toekomstbeeld

naar de overkant

wil ik gaan

aan de overkant

wil ik komen

ga met me mee

laat me nooit meer los

voorbij het bos

wil ik kijken

genieten

samen met jou

in en voorbij het bos

laat me nooit meer los

rivieren zal ik bevaren

bossen zal ik doorkruisen

tot aan de einder

en voorbij

de horizon blijft zich verplaatsen

het maakt niet uit

overal zal ik gaan

en met je komen

een sprong in het diepe

een spurt naar de top

soms achteraan

vaak voorop

komen zal ik

tot ik ga

Even iets anders doen

De meeste van jullie weten dat ik (nog) geen baan heb, maar toch verzet ik op sommige dagen bergen werk. Donderdag was weer zo een dag. Ik ben alle bibliotheken van Nederland in kaart aan het brengen en dat zijn er heel veel. Telkens als ik denk nu heb ik alles uit die provincie, dan zie ik bij een gemeente ineens extra bibliotheken staan.
Het is niet erg als ik er links of rechts eentje mis hoor. Wel erg is dat als ik net een hele lijst ingegeven heb in het excel-bestand dat het programma een error geeft. Ik save namelijk niet na elk ingegeven lettertje. Dat kost me dan soms extra tijd en ergernis, maar het zal me leren op tijd op te slaan.
Dus ook donderdag heb ik af en toe gevloekt tegen mezelf. En toen kwam er een berichtje binnen of ik die avond even mee ga wandelen. Ja, meteen accepteren. Lekker uitwaaien (liever niet te veel wind) op de dijk. Langs het water genieten van de boten en van mijn gesprekspartner. Hij is meestal wel stil, dat is ook niet erg. Twee van die stille mensen die langs het water op en neer lopen. 
Zaterdag hebben we Skip-bo gespeeld. Gelukkig was de winst een beetje verdeeld. Dat is wel anders als ons Alex langskomt, dan verlies ik de meeste spelletjes. Nu hoop ik wel dat hij in de zomervakantie een lange tijd bij mij komt logeren, want iemand in huis is wel zo gezellig. Ik twijfel al een tijdje om een katje te nemen, maar dat is niet hetzelfde als mijn zoon natuurlijk. En een kat kan niet mee een spelletje spelen....of wel natuurlijk.


Vandaag is Arjen naar een biljartwedstrijd en heb ik alle tijd om me terug op de bibliotheken te storten. Ondertussen staat er een pan met stoofvlees te pruttelen op het fornuis en de geur hangt al in het hele huis. Seffens verse frietjes snijden en een keertje voorbakken...och och och...wat hebben we het slecht.
Op de achtergrond zingt Ritchie Valens de La Bamba. Die deed ik vroeger niet zo graag, want dan kwam wel eens de verkeerde kussen. Toch werd het op kamp wel gedraaid en als je gekozen werd kon je niet gauw ontsnappen en weglopen. Gene Vincent neemt het over van Ritchie, nu denken jullie: "Who the F... is dat?" of misschien weten jullie meteen wat hij zingt? Ik heb zijn naam nog nooit gehoord en zijn gezicht heb ik nog nooit gezien, maar hij heeft een mooie stem en hij zingt Be-Bop-A-Lula. De teksten waren vroeger al net zo geweldig als tegenwoordig.
Gisteren hebben we tijdens Skip-bo geluisterd naar het songfestival. Ze mogen daar toch best van die X X X invoeren om iemand naar huis te drukken. Vooral bij Madonna was dat zeer gewenst. Ze kreeg er dan nog een belachelijk hoog bedrag voor betaald. Daar konden ze beter wat mensen mee helpen. Maar dat mag je tegenwoordig niet meer zeggen.
Gelukkig hebben ze bij het songfestival geen vriendjespolitiek meer, alhoewel ik dacht bij Noord-Macedonië hoe komt ze zo hoog terecht?
"Onze" Duncan stond er niet super voor bij de puntentelling, hij kreeg af en toe niet eens punten. En toen nam hij een sprong en die lieverd van Zweden had gehoopt dat hij er nog overheen kon. Toen hij de punten hoorde draaide zijn ogen van ongeloof. Zo jammer, want dat was gewoon ook een lekker nummer. Zelf vond ik Tsjechië het leukst, misschien omdat ze de kleuren van België aanhadden. Nee, hoor. Het was vrolijk en vlot. Engeland had veel meer punten mogen krijgen, maar mijn belletje had vast niet geholpen. Volgend jaar nieuwe kansen. Weet trouwens iemand hoe Australië bij het Eurovisie Songfestival komt? Leg me dat eens uit alsjeblieft, alvast mijn dank.

Terug naar de bibliotheken, ik moet aan de slag. Ik heb ze al wel gemaild naar mezelf, tenminste degene die ik allemaal al in de lijst heb staan. Ik heb er nog enkele honderden te gaan. Fijne zondag nog allemaal en heb je nog adressen en andere gegevens van de bibliotheek bij jouw in de buurt graag een berichtje. Bedankt.

Een nieuwe weg gevonden

Op Facebook is het thema van deze week bij een van de pagina's die ik volg "Onderweg".
Bij deze mijn bijdrage, ik heb een nieuwe route gevonden en hoop dat hij mij ook ziet zitten en volgt.

Graag ging ik met jou op weg

maar onderweg

stond ik je in de weg

je liet me in de steek

onderweg naar onze toekomst

liet je me staan

ik zocht en zocht

een nieuw pad

nam een afslag

keerde niet terug

dat heeft overigens geen zin

niemand staat daar te wachten

op deze lieve vriendin

die ergens onderweg

met jou op weg was

naar een oneindige toekomst

ik vind zeker en vast

een nieuwe route

Ik weet dat ik geen gemakkelijke ben om bij te zijn of te blijven, maar ik heb mijn goede kantjes. Die mag je onderweg ontdekken en uitpakken. Laat je verrassen door een lieve boogschutter, die avontuurlijk en vol passie door het leven wil. Ik hoor wel of je het ziet zitten...

Bikkel ruimt op

Deze schreef ik vorig jaar augustus, toen zat ik nog vol van mijn verleden. Ik heb ondertussen een en ander opgeruimd en ben aan de laatste beetjes bezig. Hoewel er altijd restantjes zullen blijven zitten onderin de hoekjes van de rugzak, al kiep je die nog zo vaak om en draai je hem binnenstebuiten. Het geeft ook niet, want zonder dit verleden zou ik niet weten waar ik op moest letten in de toekomst. Deze bikkel komt er wel.

Wat zou ik graag schrijven
wat zou ik graag doen
wat zou ik graag gillen en krijsen
maar ik houd mijn fatsoen

wat zou ik graag kijken
hoe je wegkwijnt
hoe je zinkt
hoe je verdrinkt
in al je leugens

wat zou ik graag opnieuw
het vertrouwen hebben in mannen
genieten van mannen
zoveel als ik kan

Maar jij hebt me de grond in geduwd
daar gruwel ik van

ik sta stil
kom niet meer vooruit
zelfs mijn mond beweegt niet meer
ik ben niet gelovig
maar O MIJN GOD
wat doet het zeer

ik weet niet of jij het nog weet
denk dat je het weldra nooit meer vergeet

ik kom terug
ik ben een bikkel