moet er nog zand zijn

ooit nam ik zeer liefdevol

twee handen vol zand

vond ik het heerlijk mijn vingers te spreiden

zag het zand dan snel verdwijnen

maar er was zand genoeg

en ik nam zeer dankbaar

weer volle handen zand

mijn beide handen gevuld

toen ik ouder werd

en meer verantwoordelijkheden had

kreeg een hand andere bezigheden

de andere hand nog steeds gevuld

met zand dat vele malen ververst werd

op latere leeftijd

verloor ik oog op het zand

ik vulde mijn hand

zag het zand sneller dan vroeger verdwijnen

sloot mijn hand in paniek

om toch zoveel mogelijk zand vast te houden

ik kneep in angst

het deed me pijn

verloor de grip

wilde blijven zijn

het enige wat overbleef was plakkerig en irritant

ik wilde het kwijt

afspoelen van mijn hand

nu

ben ik

en ik ben zover

ik leef tussen zand

en soms ook gras

in de wetenschap dat ik vroeger zeer dankbaar was

ben ik nu

ik loslaten kan

liefdevol in het zand kan spelen

met iedereen zand kan delen

dankbaar voor de les

angst en paniek verwoesten je leven

het voelt beter

te aanvaarden en los te laten

inspiratieloos

doos

je bent je muze verloren

en als tevoren

doos

inspiratieloos

je hoofd zit vol met allerlei dingen

om over te schrijven

en over te zingen

maar zonder muze erbij

ben je doos

inspiratieloos

er is plaats

omarm me

verwarm me

neem me zacht

in mijn hart is nog plaats

omarm me

wees teder

zoals bent

ik zag je

ik hoorde je

ik voelde je

je bent

omarm me

verwarm je

aan mij

in mijn hart is plaats

ik zal teder zijn

ik zie je

ik hoor je

ik voel je

ik ben

Foto: Luc Geenen

een kant van dementie

Gisteren wist ik het nog,
de tijd, het uur, de dagen.
Nu weet ik het niet meer.
Komen herinneringen met vlagen.
Wie helpt me hiermee?
Wie kan ik het nog vragen?

Familieleden zijn niet meer.
Of wel?
Soms zegt iemand: 'Je bent mijn ma, mamaatje.'
En dat vervliegt zo snel, het heden heeft weer een gaatje.

Ik zing mee met een muziekje.
Een vrouw zegt: 'Dat kent u goed.'
Ik knik en zing door, ik weet niet wat ik zeggen moet.
Ken ik haar ergens van?
Zie ik haar vaker dan?
Ik puzzel in mijn hoofd, ik mis zovele stukjes.
Muziek dat doet me goed, daar zitten mijn gelukjes.

Een klopje op mijn schouder, mijn kleinkind staat naast mij.
Een bosje bloemen in zijn hand.
Mijn ogen stralen.
Zijn mond lacht breed.
Ik zeg: 'Dag jongen.'
Hij vraagt: 'Weet u nog hoe ik heet?'
Gisteren wist ik het nog, 

sorry dat ik het vergeet.

Bergen op Zoom

Een zachte wind waait,

doet de kleinste haartjes op mijn armen bewegen.

Zomerzon brandt op mijn huid en waterdruppels uit de gieter

verkoelen mijn voeten bij het planten beregenen.

Meeuwen zweven, worden gedragen door de wind.

Hun schreeuwen verstommen als ze achter de huizen verdwijnen.

Twee wolken drijven voorbij, als waren het schepen.

Voor op straat het geronk van een motor.

Een harde knal weerkaatst tegen het gebouw, als de berijder gas bijgeeft.

Mijn hart maakt een sprongetje van genot.

Ooit zat ik achterop, de wind door mijn haren die vanonder de helm wapperden.

De zon verdwijnt tussen de gebouwen.

De wolken zijn vervlogen.

De wind is gaan liggen.

Vogels zijn stiller dan stil.

En de stad slaapt....bijna.

Bergen op Zoom

levensverwachting

toekomstdromen

het mag

maar ik leef liever in het heden

geniet nu in alle vrijheid

heb niet 'altijd' blijheid

maar wel elke dag

vragen over de toekomst

stel ik me niet meer

ik leef

elke dag weer

ik heb niet meer de wens om eruit te stappen

om met alles te kappen

om te stoppen met leven

ik heb nog zoveel te geven

ik maak geen toekomstplannen

droom niet meer over prinsen op witte paarden

of mannen met ruwe baarden

en zeker niet over zitten

tussen andere bejaarden

ook na afgelopen nacht kwam er weer een dag

ik ontving die met open armen

leef in het nu

de zon op mijn huid

de wind door mijn haren

het leven is goed

en dat mag nog vele jaren

Stil

 zoekend naar woorden

in een eindeloze stilte

je vraagt wat ik wil

rondkijkend in mijn hart

waar donkerte heerst met enkele sterren

je zegt: 'je bent stil'

luisterend naar mijn verstand

veel gedachten verdringend

dromen negerend

je reikt me je hand

zoekend naar woorden

na een stilte die eindigt

meer licht in mijn hart

meer zicht op gevoel

langzame hartslagen maken muziek

als drums in Senegal

steeds sneller en harder

ik volg de beat

geef me over aan het ritme

laat me voeren met liefde en passie

vol van verlangen

bloed dat weer stroomt

denderende trommelslagen

opzwepend verdrijft het de stilte

niet langer zoekend naar woorden